Two years ago, for family shopping, we, the son, father and mother used to leave for Reliance or Future Group malls after having the Sunday lunch. The mother buys things according to her preferences and needs for the house and we, father and son, help her, sometimes walk around the mall, look at different things, the son runs to the washroom frequently, chooses toys and school stationery for himself. After paying the bills, we come out of the mall and don't forget to have Dosa at the food court or Pizza at Domino's.
On other Sunday afternoons, we, the son and father duo take a tour of various sights and educational sites in Bhubaneswar. Since his early childhood, I used to give him all kinds of exposures. We run to a park near the house if he doesn't want to go far. Until the evening, I make him play there with unknown children, practice various exercises in open gym of the park, and return home getting some jalebi and pokoda (street food) from road side. He does not read the text on Sunday. Enjoying cartoons or Power Rangers on TV, editing photos and videos on mobile, he spends Sunday evenings. If there is any test at school, he studies English and Social Sciences with me; and Mathematics, Science and Hindi with his mother.
He had already adapted with this lifestyle for many months. Suddenly, Covid-19's lockdown and shotdown changed a lot in the lives and lifestyles of all of us. His mother continued to work at the hospital, but I could not return home on every Friday. Mobility by trains, buses, cars and scooters was stopped. Arranging a piece of restricted pass, I managed to come home once every 15 days by my scooter to see my son and clean my clothes. My farm was also very badly affected by the lockdown. It became very difficult for me to make my living here by simply eating and paying rent. My son suffered the most. His school is closed, robotics labs and game studios are closed, markets and sites are closed, parks and outdoor games are closed. His father's earning was initially very negligible and that was closed and his weekly arrival was closed. His father is at his farm, mother is at her hospital, closing the door from inside, staying home all alone throughout the day became no less than a cursed life for a 10 years old boy. His daily food would have been stopped if his mother would stay with him having stopped working at the hospital.
After spending a whole year with online classes and being completely locked up inside the house for the rest of the day and that too all alone, what more could I expect from my son’s mental and physical condition? Since I could not give him the time and required money, to make his life move, his mother leaving him alone at home started working outside the house at a salary of 15-16 thousands rupees per month, and running her own clinic in evening and earning another 5-6 thousands rupees. With this much earning with much difficulties the mother and son are living their lives for a month by just paying house rent and feeling the stomach. So, no matter how much injustice, oppression or cruelty is done to the son, no matter how much sorrow, hardship, pain and despair the innocent son lives in, his mother is doing her job to feed and save him and I am reforming my farm for improvement.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ମୋ' ପୁଅ କ'ଣ କିଛି ଭଲ କରିପାରିବ ?
(ଭାଗ - ୩)
ଦୁଇ ବର୍ଷ ତଳେ ପ୍ରତି ରବିବାର ଦିନ ଲଞ୍ଚ୍ ଖାଇ ଦେଇ ଯଦି ମାର୍କେଟିଂ ଦରକାର ଥାଏ, ତେବେ ପୁଅ, ମା' ଓ ବାପା କାର୍ ଧରି ରିଲାଏନ୍ସ୍ କିମ୍ବା ଫ୍ୟୁଚର ଗ୍ରୁପ୍ ର ମଲ୍ ମାନଙ୍କୁ ଯାଉ । ମା' ତା'ର ପସନ୍ଦ ଓ ଘର ପାଇଁ ଦରକାର ମୁତାବକ ଜିନିଷ କିଣେ ଓ ଆମେ ବାପପୁଅ ମା'କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁ କିମ୍ବା ମଲ୍ ସାରା ବୁଲାବୁଲି କରି, ବିଭିନ୍ନ ଜିନିଷ ଦେଖୁ, ପୁଅ ବାରମ୍ବାର ୱାସ୍ ରୁମ୍ ଦୌଡ଼େ, ତା' ନିଜ ପାଇଁ ଖେଳନା ଓ ସ୍କୁଲ୍ ସ୍ଟେସନାରୀ ବାଛିକି ରଖେ ଓ ମା'ର କାମ ସରିଲେ, ଏକା ଥରକେ ବିଲ୍ ପେମେଣ୍ଟ କରି ବାହାରିଆସୁ। କାମ ସରିଲେ ଫୁଡ୍ କୋର୍ଟ୍ ରେ ଦୋଷା କିମ୍ବା ଡୋମିନୋ ରେ ପିଜା ଖାଇବାକୁ ଭୁଲିନଥାଉ ।
ଯେଉଁ ରବିବାର ଦିନ ମାର୍କେଟିଂ ନ ଥାଏ, ଆମେ ବାପ ପୁଅ ଭୁବନେଶ୍ଵରର ବିଭିନ୍ନ ଦର୍ଶନୀୟ ଓ ଶିକ୍ଷଣୀୟ ଜାଗାକୁ ବୁଲିଯାଉ । ପିଲାଟି ଦିନରୁ, ମୋ' ଦ୍ୱାରା ଯେତିକି ସମ୍ଭବ, ତାକୁ ସବୁ ପ୍ରକାରର ଏକ୍ସପୋଜର୍ ମୁଁ ଦେଇ ଚାଲିଛି । ଦୂରକୁ କେଉଁ ଆଡ଼କୁ ଯିବା ପାଇଁ ପୁଅ ଇଚ୍ଛା ନକଲେ ଘର ପାଖାପାଖି ଥିବା ପାର୍କକୁ ଆମେ ପଳାଉ। ସନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ବେଶ୍ ଖେଳା ଖେଳି କରି ରାସ୍ତାରୁ ଜିଲାପି ପକୁଡ଼ି ଧରି ଘରକୁ ଫେରୁ । ରବିବାର ଦିନ ପୁଅ ପାଠ ପଢେ ନାହିଁ । ଟିଭିରେ କାର୍ଟୁନ୍ କିମ୍ବା ପାଞ୍ଵାର ରେଞ୍ଜର୍ ଦେଖି ମୋବାଇଲରେ ଫଟୋ ଓ ଭିଡିଓ ଏଡିଟିଂ କରି କରି ସେ ରବିବାର ସନ୍ଧ୍ୟା ଟା କାଟି ଦିଏ। ଯଦି ସ୍କୁଲ୍ ରେ କିଛି ପରୀକ୍ଷା ଥାଏ, ତେବେ ସେ ମୋ ପାଖରେ ଇଂଲିସ୍ ଓ ସୋସିଆଲ୍ ସାଇନ୍ସ୍ ପଢ଼େ; ଓ ତା' ମା' ପାଖରେ ମାଥ୍ମାଟିକ୍ସ୍, ସାଇନ୍ସ ଓ ହିନ୍ଦୀ ପଢ଼େ।
ଅନେକ ମାସ ଧରି ଏହିଭଳି ଜୀବନଧାରାକୁ ପୁଅ ଆଦରି ନେଇଥିଲା । ହଠାତ୍ କୋଡ଼ିଡ଼- ୧୯ ର ଲକ୍ ଡାଉନ୍ ଓ ସଟ୍ ଡାଉନ୍ ପୁଅର ଓ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନ ଶୈଳୀରେ ଅନେକ କିଛି ବଦଳେଇ ଦେଲା । ତା' ମା' ତ ହସ୍ପିଟାଲ ରେ ଚାକିରୀକୁ ଜାରି ରଖିଲା, ମୁଁ କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବ ଭଳି ପ୍ରତି ଶୁକ୍ରବାର ଘରକୁ ଆସି ପାରିଲି ନାହିଁ । ଟ୍ରେନ୍, ବସ୍, କାର୍ ଓ ସ୍କୁଟର ସବୁର ଚଳାଚଳ ବନ୍ଦ ହୋଇଥଲା । ଖଣ୍ଡେ ପାସ୍ ଯୋଗାଡ଼ କରି ମୁଁ ସ୍କୁଟର୍ ରେ ୧୫ ଦିନରେ ଥରେ ମୋ ଲୁଗାପଟା ସଫା କରିବାକୁ ଘରକୁ ଆସିଲି। ଲକ୍ ଡାଉନ୍ ଯୋଗୁଁ ମୋ'ର ଫାର୍ମିଂ ରେ ବି ଭୀଷଣ କ୍ଷତି ହେଲା । ନିଜେ ଏଠାରେ ଖାଇ ପିଇ ଘର ଭଡ଼ା ଦେଇ ବଞ୍ଚିବା କଷ୍ଟକର ହୋଇପଡ଼ିଲା । ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଲା ମୋ' ପୁଅ । ତା'ର ସ୍କୁଲ୍ ବନ୍ଦ, ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ଲାବ୍ ବନ୍ଦ ଓ ଗେମ୍ ଷ୍ଟୁଡିଓ ବନ୍ଦ, ମାର୍କେଟ୍ ବନ୍ଦ, ପାର୍କ ବନ୍ଦ, ଖେଳିବା ବନ୍ଦ ଓ ସବୁଆଡ଼େ ବନ୍ଦ ଆଉ ବନ୍ଦ । ତା' ବାବାର ରୋଜଗାର ବନ୍ଦ, ଯିବା ଆସିବା ବି ପ୍ରାୟ ବନ୍ଦ, ଘରେ ଭିତରୁ କବାଟ ବନ୍ଦ କରି ପୁଅ ପୁରା ଏକୁଟିଆ ଓ ତା' ସାଂଗରେ ରହିବା ପାଇଁ ମା' ତା'ର ଯଦି ଚାକିରୀ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ଖାଇବା ଟା ବି ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତା।
ପୁରା ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ଅନ୍ ଲାଇନ୍ କ୍ଲାସ୍ କରିଦେଇ ବାକିତକ ସମୟ ଘର ଭିତରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକା ଏକା ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ରହିବା ପରେ, ପୁଅ ର ମାନସିକ ଓ ଶାରୀରିକ ଅବସ୍ଥା ଯାହା, ମୁଁ ତା ଠାରୁ ଆଉ କ'ଣ ଆଶା କରିଥା'ନ୍ତି ? ମୁଁ ତ ତାକୁ ସମୟ ଦେଇପାରିଲି ନାହିଁ, ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଟଙ୍କା ଦେଇନପାରିବାରୁ ମାସକୁ ୧୫-୧୬ ହଜାର ଟଙ୍କା ଦରମାରେ ମା' ତା'ର ପୁଅକୁ ଘରେ ଏକୁଟିଆ ଛାଡ଼ି ବାହାରେ ଚାକିରୀ କରୁଛି ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଘରକୁ ଫେରି ପୁଣି ୨ ଘଣ୍ଟା କ୍ଲିନିକ୍ କରି ମାସକୁ ୫-୬ ହଜାର ଟଂକା ରୋଜଗାର କରୁଛି। ଏତିକିରେ ମା' ଓ ପୁଅ କଷ୍ଟେମଷ୍ଟେ ଘରଭଡ଼ା ଦେଇ ଖାଇ ପିଇ ମାସକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିଯାଉଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ପୁଅ ପ୍ରତି ଯେତେ ବଡ଼ ଅନ୍ୟାୟ, ଅତ୍ୟାଚାର ବା ନିଷ୍ଠୁରତା ହେଉଥାଉ ପଛେ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପୁଅଟା ଯେତେ ଦୁଃଖ, କଷ୍ଟ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ହତାଶ ଭିତରେ ରହୁ ପଛେ, ତାକୁ ଖୋଇପେଇ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବା ପାଇଁ ମା' ତା'ର ଚାକିରୀ କରୁଛି ଓ ମୁଁ ଏଠାରେ କ୍ଷତିରେ ଚାଲୁଥିବା ଫାର୍ମିଂରେ ସୁଧାର ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି ।