July 19 is my son's birthday. Like every year, this time too he had already placed me his birthday gift order 3-4 months ago. Very recently a new computer was brought home. For his online classes and other activities headphones and microphones are needed with high speed internet connection. He hopes to receive all of this as a gift from me on his upcoming birthday.
Now-a-days I come to Bhubaneswar once in every 15 days to see my son. I have noticed, the moment I enter the house, my son offers me a glass of water to drink, sticks around me all the time, climbs onto me 2-3 times a day and kisses me on the cheek, asks me to give him the oil massage and bathe like earlier, squeezes my paining feet before going to bed and asks me when his headphones, mic and broadband are coming home ? When I ask him what has he learnt in last 15 days, what has he done on computer and mobile, what has he done to help people in apartment and what has he done to help his mother with household chores, he runs away from me and sleeps next to his mother in adjoining room. I laugh in quiet and feel sad too. He will turn 13 soon. As he grows older, his desires and needs are becoming more and more expensive to me.
It does not matter to him how cheap or expensive his desires and needs are, as theses are my concerns not his. From his birth to the present, he has never insisted on anything for him. Since he has no friends in the apartment, he stays indoors playing with toys, watching cartoons on TV or playing games on mobile. For the past 2 years, I've been telling him to make his own games without playing games on mobile, to make his own cartoon movies without watching cartoons on TV, and to make his own videos without watching others' YouTube videos. Every Saturday, two years ago, I used to take him to a robotics lab and every Sunday to another game studio to create his interest in all that. He was the only 10-year-old boy among all young engineers working there. Whether he understood the technical theories or not, his interest in result oriented practical works was noticeably growing. That's why I used to come home every week and get there with my son. But Covid-19 stopped everything.
Every Sunday I would take him to different parts of Bhubaneswar such as museums, planetarium, science parks, historical parks, sanctuaries, heritage sites, movies, parks, beaches, malls, temples, restaurants, and so on. My only intention was to provide him with enough exposure from his childhood. While I was working for companies, I could take him outside Odisha. He was very young at that time. Seeing others, now-a-days when he offers me the proposal of going out in summer or winter vacation, I keep quiet or take my pleas.
_____________________________________
ପୁଅ କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ପିତାର ଆତ୍ମା ?
( ପ୍ରଥମ ଭାଗ)
୧୯ ଜୁଲାଇ ମୋ' ପୁଅର ଜନ୍ମଦିନ। ପ୍ରତିବର୍ଷ ଭଳି ଏ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ୩-୪ ମାସ ଆଗରୁ ଜନ୍ମ ଦିନର ଗିଫ୍ଟ ମୋତେ ସେ ବରାଦ ଦେଇସାରିଛି । ନୂଆ କମ୍ପୁଟର୍ ଟିଏ କିଛି ଦିନ ତଳେ କିଣାହୋଇଛି । ହାଇ ସ୍ପିଡ୍ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ସହ ହେଡ୍ ଫୋନ୍ ଓ ମାଇକ୍ ଦରକାର । ଆସନ୍ତା ଜନ୍ମ ଦିନରେ ଏ ସବୁ ସେ ଗିଫ୍ଟ ଆକାରରେ ମୋ ଠାରୁ ପାଇବାକୁ ଆଶା ରଖିଛି ।
ମୁଁ ଆଜିକାଲି ୧୫ ଦିନରେ ଥରେ ପୁଅକୁ ଦେଖିବାକୁ ଭୁବନେଶ୍ଵର ଆସୁଛି । ମୁଁ ଘରେ ପସୁପସୁ ପୁଅ ଆଜିକାଲି ପିଇବା ପାଣି ଗ୍ଲାସ୍ ଟିଏ ମୋତେ ବଢ଼ାଇ ଦେଉଛି । ଦିନସାରା ମୋ' ପାଖରେ ଏପଟ ସେପଟ ହେଉଛି, ଦିନକୁ ୨-୩ ଥର ମୋ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଯାଇ ଗାଲରେ ଚୁମା ଦେଉଛି, ଆଗଭଳିି ତାକୁ ଦେହରେ ତେଲ ମାଲିସ୍ କରି ଗାଧୋଇ ଦେବାକୁ କହୁଛି, ଶୋଇବା ପୂର୍ବରୁ ମୋ ପାଦ ଚିପି ଦେଉଛି ଓ ତା'ର ହେଡ୍ ଫୋନ୍, ମାଇକ୍ ଓ ବ୍ରୋଡ୍ ବ୍ୟାଣ୍ଡ୍ କେବେ ଆସୁଛି ବୋଲି ପଚାରୁଛି । ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ପାଲଟା ପଚାରୁଛି ଯେ ଗଲା ୧୫ ଦିନ ଭିତରେ କ'ଣ ସବୁ ନୂଆ ପାଠ ପଢିଛୁ, କମ୍ପୁଟର୍ ଓ ମୋବାଇଲ ରେ କ'ଣ ସବୁ ନୂଆ ତିଆରି କରିଛୁ, ଆପାା ଜଣ ଲୋକଙ୍କୁ କି କି ସାହାଯ୍ୟ କରିଛୁ ଓ ଘର କାମରେ ତା' ମା'କୁ କ'ଣ ସବୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛୁ , ସେ ମୋ' ପାଖରୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ଆର ପଟ ଘରେ ତା' ମା' ପାଖରେ ଶୋଇପଡୁଛି । ମନେ ମନେ ମୁଁ ଯେତିକି ହସୁଛି, ସେତିକି ଦୁଃଖ ବି ଲାଗୁଛି । ତାକୁ ୧୨ ବର୍ଷ ପୁରି ୧୩ ପସିିବ । ବୟସ ବଢ଼ିବା ସଂଗେସଂଗେ ତା'ର ଇଚ୍ଛା ଓ ଆବଶ୍ୟକତା ଗୁଡିକ ଦିନକୁ ଦିନ ମୋ ପାଇଁ ଦାମୀ ହୋଇଉଠୁଛି ।
ତା'ର ଇଚ୍ଛା ଓ ଆବଶ୍ୟକତା ଗୁଡାକ ମୋ ପାଇଁ କେତେ ଶସ୍ତା ବା ମହଙ୍ଗା -ଏଗୁଡାକ ମୋ'ର ଚିନ୍ତା, ତା'ର ନୁହେଁ । ତା'ର ଜନ୍ମରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମୋ' ପାଖରେ କିମ୍ବା ତା' ମା' ପାଖରେ କେବେବି କୌଣସି ଜିନିଷ ପାଇଁ ଜିଦ୍ କରିନି। ଆପାର୍ଟମେଂଟରେ ତା'ର କୌଣସି ସାଂଗ ନ ଥିବାରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଘର ଭିତରେ ରହି ଖେଳନା ସାଂଗରେ ଖେଳେ, ଟିଭିରେ କାର୍ଟୁନ୍ ଦେଖେ କିମ୍ବା ମୋବାଇଲ୍ ରେ ଗେମ୍ ଖେଳେ | ଗତ ୨ ବର୍ଷ ହେଲା ମୁଁ ହିଁ ତାକୁ ବୁଝାଇଆସୁଛି ଯେ ମୋବାଇଲ୍ରେ ଗେମ୍ ନଖେଳି ନିଜେ ଗେମ୍ ତିଆରି କରିବାକୁ, ଟିଭିରେ କାର୍ଟୁନ୍ ନଦେଖି ନିଜେ କାର୍ଟୁନ୍ ମୁଭି ବନେଇବାକୁ ଓ ଅନ୍ୟର ୟୁଟ୍ଯୂବ୍ ଭିଡିଓ ନଦେଖି ନିଜର ଭିଡିଓ ବନେଇବାକୁ | ଏଇ ସବୁ କାମରେ ତା'ର ଆଗ୍ରହ ଜନ୍ମେଇବା ପାଇଁ ୨ ବର୍ଷ ତଳେ ପ୍ରତି ଶନିବାର ଦିନ ତାକୁ ମୁଁ ଏକ ରୋବୋଟିକ୍ସ ଲାବ୍ କୁ ଓ ପ୍ରତି ରବିବାର ଦିନ ଅନ୍ୟ ଏକ ଗେମ୍ ଷ୍ଟୁଡିଓକୁ ନେଇକି ଯାଉଥିଲି। ସେଠାରେ କାମ କରୁଥିବା ଯୁବକ ମାନଙ୍କ ଭିତରେ ସେ ଏକମାତ୍ର ୧୦ ବର୍ଷର ପିଲାଟିଏ ଥିଲା । ବୈଷୟିକ ଥିଓରି ଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ବୁଝୁ ବା ନବୁଝୁ , ପ୍ରାକ୍ଟିକାଲ୍ କାମ ଦେଖି ଧିରେଧିରେ ତା'ର ଆଗ୍ରହ ବଢୁଥିଲା। କେବଳ ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସପ୍ତାହରେ ଘରକୁ ଆସି ପୁଅକୁ ଧରି ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଉଥିଲି। କିନ୍ତୁ କୋଭିଡ୍-୧୯ ସବୁ କିଛି ଠପ୍ କରିଦେଲା ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ରବିବାର ମୁଁ ତାକୁ ଭୁବନେଶ୍ୱରର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନକୁ ବୁଲାଇ ବାକୁ ନେଉଥିଲି । ମ୍ୟୁଜିଅମ୍, ପ୍ଲାନେଟୋରିଅମ୍ , ସାଇନ୍ସ୍ ପାର୍କ, ହିଷ୍ଟୋରିକାଲ୍ ପାର୍କ, ସାଙ୍କ୍ଚୁଆରୀ, ହେରିଟେଜ୍ ସାଇଟ୍, ସିନେମା, ପାର୍କ, ସମୁଦ୍ରକୂଳ, ମଲ୍ , ମନ୍ଦିର, ରେଷ୍ଟୁରାଁ ଇତ୍ୟାଦି ସବୁଆଡ଼େ ସେ ମୋ' ସହ ବୁଲୁଥିଲା । ମୋ'ର ଏକମାତ୍ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ତାକୁ ପିଲାଟି ଦିନରୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଏକ୍ସପୋଜର୍ ଯୋଗାଇ ଦେବା । ଚାକିରୀ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମୁଁ ତାକୁ ନେଇ ଓଡ଼ିଶା ବାହାରକୁ ବୁଲିବାକୁ ଯାଇପାରୁଥିଲି । ସେ ସେତେବେଳେ ବହୁତ୍ ଛୋଟ ଥିଲା । ଏବେ ଟିକିଏ ବଡ଼ ହେଲାପରେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଯେତେବେଳେ ଖରାଦିନ ଓ ଶୀତଦିନ ଛୁଟି ରେ ବାହାରକୁ ବୁଲିଯିବାକୁ ମୋତେ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଉଛି, ମୁଁ ଚୁପ୍ ରହିଯାଉଛି କିମ୍ବା କିଛି ଗୋଟାଏ ବାହାନା ବନଉଛି।