On Sunday morning I bring home half a kilo of chopped fish from the big live fish from the fish market. I hear, fish have been found to contain omega-3 fatty acids, which have a beneficial effect on the human brain. His mother is a vegetarian and I don’t like non-vegetarian food that much either. Just for my son's healthy brain and more protein, I bring home fish and eggs every Sunday. Packets of milk and ripe bananas are often brought home from nearby shops. He has been drinking milk since he was an infant. He used to get up in the morning, utter some positive affirmations, drink luke warm water, exercise for half an hour, and eat a ripe banana. This was his habit since long. The day I stay home, I remind him to continue the good old habits. Sometimes he obeys me and sometimes he doesn't.
After breakfast we go out to a Game studio, 12 km away on every Sunday morning. It is also a start-up. I had no previous acquaintances with the studio owner, Mr Mohanty. Since my son is interested in graphics, animation and games, I asked Mr Mohanty for his help in moving my son forward in that line. At first he thought my son was an engineer. So he decided to put him to work there. However, when he found out that the child was only 10 years old and that too he was a Grade- 4 student, all his plans were reversed. Anyway, he started showing the child the games he had designed and developed. After watching various games, my son's interest grew up in many folds. Every Sunday from 11 a.m. to 1 p.m., Mr Mohanty personally gave him time. I waited 2 hours at his studio lounge. I was not getting irritation with the wait, but a deep contentment.
I thought that with the development in robotics skills on Saturday and the game designing skills on Sunday, all the damages happened to my son would be controlled and compensated. Is the skill of children being developed by learning all the lessons that are taught at school? Are the children passing out of school being self- reliant ? Can they make something good for society or the country? Are they doing something new or good for the society? Our school education system continues to create millions of parasites by wasting money of parents. I was well aware of all these unsystematic things within our system, and that is why I admitted my son into the best and most expensive private school in Odisha. I have a firm belief system that a strong foundation of a child is laid in a good school, which is what a child needs to be a human. But, ironically, all kinds of education are available in my son's school, except for Skill Education for children to become self-reliant. Besides school curriculum, the child should be equipped with the skills needed in 21st century, and after school education, that would help him become self-reliant in stead of waiting for his parents help. He could have built his own career and life. That's why accompanying my son I am running to different places for letting him acquire needful skills and exposures.
______________________________________
ମୋ' ପୁଅ କ'ଣ କିଛି ଭଲ କରିପାରିବ ?
(ଭାଗ - ୨)
ରବିବାର ସଖାଳୁ ମୁଁ ମାଛ ମାର୍କେଟ୍ ରୁ ବଡ଼ ଜୀଅନ୍ତା ମାଛରୁ ଅଧା କିଲୋ କଟା ମାଛ ଆଣେ । ଶୁଣିଛି, ମାଛରେ ଓମେଗା -୩ ଥାଏ ଓ ତାହା ମଣିଷର ମସ୍ତିସ୍କ ଉପରେ ଭଲ ପ୍ରଭାବ ପକାଏ । ତା'ର ମା' ଶାକାହାରୀ ଓ ମୋତେ ବି ଆମିଷ ଖାଦ୍ୟ ଏତେଟା ଭଲ ଲାଗେନାହିଁ । କେବଳ ପୁଅର ସୁସ୍ଥ ମସ୍ତିସ୍କ ପାଇଁ ଓ ଅଧିକ ପ୍ରୋଟିନ୍ ପାଇଁ, ମୁଁ ଘରକୁ ପ୍ରତି ରବିବାର ମାଛ ଓ ଅଣ୍ଡା ଆଣେ । ପାଖ ଦୋକାନରୁ ପ୍ୟାକେଟ୍ କ୍ଷୀର ଓ ପାଚିଲା କଦଳୀ ପ୍ରାୟତଃ ଘରକୁ ଆସେ । ପିଲାଟି ଦିନରୁ ପୁଅ କ୍ଷୀର ପିଇବାକୁ ଭଲପାଏ। ସଖାଳୁ ଉଠିବା ପରେ କିଛି ପଜିଟିଭ୍ ଆଫାର୍ମେସନ୍ କରି, ଉସୁମ ପାଣି ପିଇ, ଅଧଘଣ୍ଟାଏ ବ୍ୟାୟାମ କରି, ଗୋଟିଏ ପାଚିଲା କଦଳୀ ଖାଇବାକୁ ତାକୁ ମୁଁ ଅଭ୍ୟାସରେ ପକାଇଥିଲି। ଆଜିକାଲି ଯେଉଁ ଦିନ ମୁଁ ଘରେ ରୁହେ, ସେଦିନ ସେ ପୁରୁଣା ଅଭ୍ୟାସ ଗୁଡ଼ିକୁ ଜାରି ରଖିବାକୁ ତା'ର ମନେ ପକାଇଦିଏ । କେବେକେବେ ସେ କଥା ମାନେ ଓ କେବେକେବେ ମାନେ ନାହିଁ।
ରବିବାର ସକାଳ ଜଳଖିଆ ଖାଇ ଆମେ ବାହାରି ଯାଉ ୧୨ କି.ମି ଦୂରରେ ଥିବା ଏକ ଗେମ୍ ଷ୍ଟୁଡିଓକୁ । ଇଏ ବି ଏକ ସ୍ଟାର୍ଟ୍ ଅପ୍ । ଷ୍ଟୁଡିଓର ମାଲିକ ମହାନ୍ତି ବାବୁଙ୍କ ସହ ମୋ'ର ଆଗରୁ କିଛି ବି ପରିଚୟ ନଥିଲା । ମୋ' ପୁଅର ଯେହେତୁ ଇଚ୍ଛା ଓ ଉତ୍ସାହ ଅଛି ଗ୍ରାଫିକ୍ସ୍, ଆନିମେସନ୍ ଓ ଗେମ୍ ରେ, ତାକୁ ସେହି ଲାଇନ ରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ, ମହାନ୍ତି ବାବୁଙ୍କ ସହଯୋଗ ମାଗିଥିଲି। ପ୍ରଥମେ ସେ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ମୋ ପୁଅ ଜଣେ ଇଞ୍ଜିନିଅର । ତେଣୁ ସେ ତାକୁ କାମରେ ଲଗାଇବାକୁ ମନସ୍ଥ କରିଥିଲେ । କିନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ପିଲାଟିର ବୟସ ମାତ୍ର ୧୦ ବର୍ଷ ଓ ସେ ଗ୍ରେଡ୍ -୪ର ଛାତ୍ର, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଯୋଜନା ଓଲଟ ପାଲଟ ହୋଇଗଲା । ଯାହା ବି ହେଉ, ପୁଅକୁ ସେ ନିଜେ ଡିଜାଇନ୍ କରି ଡେଭଲପ୍ କରିଥିବା କେତେକ ଗେମ୍ କୁ ଦେଖାଇ ଚାଲିଲେ । ବିଭିନ୍ନ ଗେମ୍ ଦେଖିବା ପରେ ପୁଅର ସେଥି ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ବହୁଗୁଣରେ ବଢ଼ି ଚାଲିଲା । ପ୍ରତି ରବିବାର ସକାଳ ୧୧ ରୁ ଦିନ ୧ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ତାକୁ ନିଜେ ସମୟ ଦେଉଥିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ଷ୍ଟୁଡିଓ ଲଞ୍ଜ୍ ରେ ୨ ଘଣ୍ଟା ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲି । ସେ ଅପେକ୍ଷାରେ ମୋତେ ବିରକ୍ତି ନୁହେଁ, ବରଂ ତୃପ୍ତି ମିଳୁଥିଲା ।
ଭାବୁଥିଲି, ଶନିବାର ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ଓ ରବିବାର ଗେମ୍ ଡିଜାଇନିଂ ସ୍କିଲ୍ ବଢ଼ିଗଲେ, ପୁଅର ଯେତେ ଯାହା କ୍ଷତି ହୋଇଯାଇଛି, ସବୁ ଗୁଡ଼ାକର ଭରଣା ହୋଇଯିବ । ସ୍କୁଲ୍ ରେ ଯାହାସବୁ ପାଠ ପଢ଼ା ହେଉଛି, ସେଥିରେ ପିଲାଙ୍କର ସ୍କିଲ୍ ବଢୁଛି କି ? ପିଲାମାନେ ସ୍କୁଲରୁ ବାହାରି ଆତ୍ମନିର୍ଭର ହେଉଛନ୍ତି କି ? ସମାଜ ବା ଦେଶ ପାଇଁ କିଛି ତିଆରି କରିପାରୁଛନ୍ତି କି? କିଛି ନୂଆ କିମ୍ବା ଭଲକାମଟିଏ କରି ଦେଖାଉଛନ୍ତି କି? ଖାଲି ବାପା ମା'ଙ୍କ ଅର୍ଥକୁ ବରବାଦ୍ କରି ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପରାଙ୍ଗପୃଷ୍ଠ ସୃଷ୍ଟି କରି ଚାଲିଛି ଆମର ସ୍କୁଲ୍ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା । ଆମ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭିତରେ ଏଇ ସବୁ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ମୁଁ ବେଶ୍ ଭଲ ଭାବେ ଜାଣିଥିଲି, ଓ ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ମୋ ପୁଅକୁ ଓଡ଼ିଶାର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ଓ ଦାମୀ ଘରୋଇ ସ୍କୁଲରେ ଭର୍ତ୍ତି କରିଥିଲି । ମୋ'ର ଦୃଢ ଧରଣା ଥିଲା ଓ ଏବେ ବି ଅଛି ଯେ ଭଲ ସ୍କୁଲରେ ପିଲାର ଭଲ ମୂଳଦୁଆ ପଡ଼େ, ଯାହାକି ପିଲାର ମଣିଷ ହେବାରେ ନିହାତି ଦରକାର । କିନ୍ତୁ, ବିଡ଼ମ୍ବନା ଏହି ଯେ ପିଲାମାନଙ୍କର ଆତ୍ମନିର୍ଭର ହେବା ପାଇଁ ସ୍କିଲ୍ ଏଡୁକେସନ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ ସବୁ ପ୍ରକାରର ଏଡୁକେସନ୍ ଏ ସ୍କୁଲ୍ରେ ମିଳୁଛି। ସେଥିପାଇଁ ସ୍କୁଲ୍ କରିକୁଲମ୍ ସହ ଏକବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ସ୍କିଲ୍ ପିଲାଟି ଦିନରୁ ପୁଅକୁ ଶିଖାଇ ଦେଲେ, ପାଠପଢ଼ା ସାରି ସେ ଆଉ ବାପା ମା' ଙ୍କ ହାତକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତାନାହିଁ । ନିଜ କ୍ୟାରିଅର ଓ ଜୀବନ ସେ ନିଜେ ଗଢି ପାରନ୍ତା । ସେଇଥିପାଇଁ ତ ତାକୁ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ସ୍କିଲ୍ ଓ ଏକ୍ସ୍ ପୋଜର୍ ଦେବାପାଇଁ ମୁଁ ପୁଅକୁ ଧରି ବିଭିନ୍ନ ଜାଗାକୁ ଦୈାଡୁଛି ।