This year, as every year, my son's birthday is celebrated in silence at home without any splendour. Inviting 3-4 children from our neighborhoods and 3-4 immediate relatives from the home city, hanging a few balloons in the drawing room, getting a birthday cake from the market, putting 2-3 colorful candles on it and dousing them with the children’s tune of “Happy Birth Day To You....”, cutting the cake and feeding everyone have made my son very happy. As every year, everybody has enjoyed the delicious lunch got from a particular catering agency nearby. But my son's mind is blown to gift packets wrapped in colored paper. Quickly finishing the lunch with his friends, he has started unwrapping his much cherished packets. He has got more chocolates in the gift this year. What else could be gifted to a 13-year-old boy! I have given him a microphone with a headphone. The broadband will come to the computer tomorrow. His mother has given him a dress. This much has made him very happy today.
He would have been happier if he had been able to invite his old school friends and the birthday party could have been held at a hotel with splendour. Because, he also went to a hotel a few months ago for a school friend’s birthday party. I had dropped him at the venue. He had given the gift and got the return gift. He might have wanted to invite all his friends to the hotel for his birthday party, but never once told me or his mother. I also did nothing from my side out of fear of cost.
Every year, his birthday is celebrated in such a modest and quiet way at home at a cost of 4-5 thousands rupees. Every year, however, I hope to spend the next year hosting a birthday party at a hotel or temple to entertain my son's school friends and other family members, friends and relatives. I think, this would make my son happier and strengthen his social ties with all from his childhood. But year comes after year, his birthday comes after birthday, but my hope stays nestled there only. When he gets invitation from his school friends to attend birthday party at hotels and that too sometimes with his parents, I naturally shy away from and suppress my son’s wishes under various pretexts. I sometimes regret that putting the child in such type of big schools causes such type of embarrassing situations and for some days I keep on blaming my shortcomings and incompetence.
His mother has been organising his last 6 birthdays and spending 4-5 thousands rupees on every event. I don't pay. Since I live outside, his mother does everything without my knowledge. Like outsiders, I come home with some gifts. I was covering all the expenses of my son's first 6 birthdays. At that time I had the ability to spend. Nowadays, since I don't spend, I can't invite anyone. I can not even call my family members like my father, brother, sister, neice and nephew. My son repeatedly asks me to call his Jeje (my father), Kaku (my younger brother), Kaki (my brother's wife), 2 sisters (my brother’s daughters), Apa (my older sister) and 2 brothers (my sister's sons) to his birthday, but I can't call them as I become afraid and skeptical. As his mother spends, she invites the families of her two uncles and a couple of loved ones living nearby at her discretion, and they are almost all coming. I consider myself one of those invited people to attend my son's birthday every year, but I have no choice to make any decision. My son, however, does not understand all this, but certainly feels it. Because, there is still no ego or pride in him, which has been burning me all my life.
___________________________________
ମୋ ପୁଅର ଜନ୍ମ ଦିନ ଆଜି
ସବୁ ବର୍ଷ ଭଳି ଏ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ପୁଅର ଜନ୍ମ ଦିନ ଘର ଭିତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିରାଡ଼ମ୍ବରରେ ପାଳନ ହୋଇଛି । ଆମ ପଡ଼ିଶା ଘର ମାନଙ୍କରୁ ୩-୪ ଟି ପିଲାଙ୍କୁ ଡାକି, ସହରରେ ରହୁଥିବା ୩-୪ ଘର ବନ୍ଧୁ ଙ୍କୁ ଡାକି, ଘର ଭିତରେ କେତୋଟି ବେଲୁନ୍ ଟାଙ୍ଗି, ବଜାରରୁ କେକ୍ ଟିଏ ମଗାଇ, ତା' ଉପରେ ୨-୪ଟା ରଙ୍ଗୀନ୍ ମହମବତୀ ଲଗାଇ ଓ ଫୁଙ୍କିକି ଲିଭାଇଦେଇ, ପିଲାମାନଙ୍କ "ହାପି ବାଥ୍ ଡେ ଟୁ ୟୁ" ର ଧ୍ଵନୀ ସାଙ୍ଗରେ କେକ୍ ଟିକୁ କାଟି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁଆଇ ଦେଲେ ପୁଅର କାହିଁ କେତେ ଆନନ୍ଦ । ସବୁ ଥର ଭଳି ଏଥର ବି ଘର ପାଖର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ୟାଟରିଂ ଏଜେନ୍ସୀରୁ ମଗା ହୋଇଥିବା ସୁସ୍ବାଦୁ ଖାଦ୍ୟକୁ ସାଂଗ ମାନଙ୍କ ସହ ଚଟପଟ ଖାଇଦେଇ, ପୁଅର ମନ ଯାଇ ରଙ୍ଗୀନ କାଗଜରେ ଗୁଡ଼ା ହୋଇରହିଥିବା ଗିଫ୍ଟ ପ୍ୟାକେଟ ଉପରେ । ଏ ବର୍ଷ ଗିଫ୍ଟ ରେ ତାକୁ ବେଶି ଚକୋଲେଟ୍ ମିଳିଛି । ୧୩ ବର୍ଷର ପିଲାକୁ କ'ଣ କିଏ ଅବା ଗିଫ୍ଟ ଦେଵ ! ମୁଁ ତାକୁ ହେଡ୍ ଫୋନ୍ ସହ ମାଇକ୍ ଟିଏ ଦେଇଛି, ଆସନ୍ତା କାଲି କମ୍ପୁଟରକୁ ବ୍ରୋଡ୍ବ୍ୟାଣ୍ଡ ଆସିଯିବ । ମା' ତା'ର ହଳେ ପୋଷାକ ଦେଇଛି । ଏତିକିରେ ବି ସେ ବହୁତ୍ ଖୁସି ।
ପୁଅ ଆହୁରି ଖୁସି ହୋଇଥା'ନ୍ତା ଯଦି ସେ ତା'ର ପୁରୁଣା ସ୍କୁଲର ସାଂଗ ମାନଙ୍କୁ ଡାକି ପାରିଥା'ନ୍ତା । ଘରେ ଜନ୍ମଦିନ ନ ପାଳି କୌଣସି ଏକ ହୋଟେଲ୍ ରେ ବାର୍ଥଡେ ପାର୍ଟି ଆୟୋଜନ କରିପାରିଥା'ନ୍ତା । କାରଣ, ସେ ବି କିଛି ଦିନ ତଳେ ତା'ର ଏକ ସ୍କୁଲ୍ ସାଙ୍ଗର ବାର୍ଥ ଡେ ପାର୍ଟି ପାଇଁ ଏକ ହୋଟେଲ୍ କୁ ଯାଇଥିଲା । ଗିଫ୍ଟ୍ ନେଇଥିଲା ଓ ରିଟର୍ନ ଗିଫ୍ଟ୍ ଆଣିଥିଲା । ସେ ବି ତା' ଜନ୍ମଦିନକୁ ହୋଟେଲ୍ ରେ ସମସ୍ତ ସାଂଗଙ୍କୁ ଡାକି ପାର୍ଟି ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବ, କିନ୍ତୁ କେବେବି ଥରୁଟିଏ ମୋତେ କିମ୍ବା ତା' ମା'କୁ କହି ନାହିଁ । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଖର୍ଚ୍ଚକୁ ଡରି ମୋ ଆଡ଼ୁ କିଛି କରିନାହିଁ ।
ପ୍ରତି ବର୍ଷ ତା'ର ଜନ୍ମ ଦିନ ଉତ୍ସବଟି ଏହିଭଳି ନିରାଡମ୍ବରରେ ଘରେ ଘରେ ୪-୫ ହଜାର ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ ଭିତରେ ପାଳନ ହୁଏ । ପ୍ରତିବର୍ଷ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମନେ ମନେ ଆଶା କରେ ଯେ ତା' ଆର ବର୍ଷକୁ ହୋଟେଲ୍ କିମ୍ବା ମନ୍ଦିରରେ ଜନ୍ମ ଦିନ ପାର୍ଟିର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ପୁଅର ସ୍କୁଲ୍ ସାଂଗ ଓ ଅନ୍ୟ ବନ୍ଧୁ ମାନଙ୍କୁ ଆପ୍ୟାୟିତ କରିବା ପାଇଁ । ମୁଁ ଭାବେ, ଏହା ଦ୍ଵାରା ପୁଅ ମୋ'ର ବେଶି ଖୁସି ହେବ ଓ ପିଲାଟି ଦିନରୁ ତା'ର ସାମାଜିକ ସମ୍ପର୍କ ଗୁଡ଼ାକ ସୁଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିପାରିବ । କିନ୍ତୁ ବର୍ଷଟା କହୁ କହୁ ପଳାଏ, ତା'ର ନୂଆ ଜନ୍ମ ଦିନ ଆସିଯାଏ, ହେଲେ ମୋ' ଆଶା ଆଶାରେ ରହିଯାଏ । ତା'ର ସ୍କୁଲ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପାଏ, ବାପା ମା'ଙ୍କ ସହ କୌଣସି ହୋଟେଲ୍ କୁ ଆସି ବାର୍ଥ ଡେ ପାର୍ଟିରେ ସାମିଲ୍ ହେବା ପାଇଁ, ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ମୁଁ ସଙ୍କୋଚ କରେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାହାନା କରି ପୁଅର ଇଚ୍ଛାଟିକୁ ଦବାଇ ଦିଏ। ମୋ'ର ଅଭାବ ଓ ଅପାରଗତାକୁ କିଛିଦିନ ପାଇଁ ଦୋଷ ଦେଇ, ଏତେ ବଡ଼ ସ୍କୁଲରେ ପୁଅକୁ ପଢ଼ାଇଲେ, ଏହି ଭଳି ଲଜ୍ଜାକର ପରିସ୍ଥିତି ଆସେ ବୋଲି ମୁଁ ବେଳେ ବେଳେ ପଶ୍ଚାତାପ ବି କରେ ।
ଏଇ ଯେଉଁ ୪-୫ ହଜାର ଟଙ୍କା ତା' ଜନ୍ମ ଦିନରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଉଛି, ତାକୁ ବି ତା'ର ମା' ଗତ ୬ ବର୍ଷ ହେଲା ଖର୍ଚ୍ଚ କରୁଛି । ମୁଁ ଟଙ୍କାଟିଏ ଦେଉନି । ମୁଁ ଯେହେତୁ ବାହାରେ ରହୁଛି, ମୋତେ କିଛିବି ନ ଜଣାଇ ତା'ର ମା' ସବୁକିଛି ଯୋଗାଡ଼ କରୁଛି । ବାହାର ଲୋକ ଭଳି ମୁଁ ଘରେ ପହଞ୍ଚି ଯାହା କିଛି ଗିଫ୍ଟ୍ ଦେଇ ଦେଉଛି । ପୁଅର ପ୍ରଥମ ୬ଟି ଜନ୍ମ ଦିନର ସମସ୍ତ ଖର୍ଚ୍ଚ ମୁଁ ବହନ କରୁଥିଲି । ସେତେବେଳେ ମୋ' ପାଖରେ ଅବଶ୍ୟ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବାର କ୍ଷମତା ଥିଲା । ଆଜିକାଲି ମୁଁ ଯେହେତୁ ଖର୍ଚ୍ଚ କରୁ ନାହିଁ, ମୋ' ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କୌଣସି ଲୋକଙ୍କୁ ମୁଁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁନାହିଁ । ମୋ' ଘର ଲୋକ ଯଥା ମୋ' ବାପା, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ଝିଆରୀ ଓ ଭଣଜା ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଡାକି ପାରୁନି। ପୁଅ ମୋତେ ବାରମ୍ବାର କହୁଛି ଯେ ଗାଁରେ ଥିବା ତା'ର ଜେଜେ (ମୋ ବାପା), କାକୁ (ମୋ ସାନ ଭାଇ), କାକି (ମୋ ଭାଇ ବୋହୁ), ୨ ଭଉଣୀ (ମୋ ସାନ ଭାଇର ଝିଅ), ଅପା (ମୋ ବଡ଼ ଭଉଣୀ) ଓ ୨ ଭାଇ (ମୋ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ର ପୁଅ) ଇତ୍ୟାଦି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକିବା ପାଇଁ, ହେଲେ ମୁଁ ଡାକି ପାରୁ ନାହିଁ । ମୋତେ ବହୁତ ସଙ୍କୋଚ ଲାଗୁଛି । ତା'ର ମା' ଯେହେତୁ ଖର୍ଚ୍ଚ କରୁଛି, ସେ ତା'ର ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ରହୁଥିବା ତା'ର ୨ ମାମୁଁଙ୍କ ପରିବାର ଓ ଜଣେ ଦୁଇ ଜଣ ପ୍ରିୟ ଲୋକଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି ଓ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରାୟ ଆସୁଛନ୍ତି । ମୁଁ ସେହି ସମସ୍ତ ନିମନ୍ତ୍ରିତ ଲୋକଙ୍କ ଭିତରୁ ନିଜକୁ ଜଣେ ବୋଲି ଭାବି ପ୍ରତିବର୍ଷ ପୁଅର ଜନ୍ମଦିନରେ ସିନା ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରୁଛି, ହେଲେ କୌଣସି ଠୋସ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର ଔକାତ୍ ମୁଁ ରଖୁନି । ପୁଅ କିନ୍ତୁ ଏସବୁ କିଛି ବୁଝି ପାରୁନି ସତ, କିନ୍ତୁ ଅନୁଭବ କରିପାରୁଛି । କାରଣ, ତା ଭିତରେ ଏବେବି କୌଣସି ଅହଂଭାବ ଓ ଅଭିମାନ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ାକ ମୋତେ ଜୀବନ ସାରା ଜଳେଇ ଚାଲିଛି ।