Every day before my son's birth, I used to practice Shiv Yoga (an ancient school of meditation). Before I went to bed every night, after I woke up in early morning and during meditation in morning and evening I used to practice some affirmations. One of my key affirmations was for my son : "My son is a great space scientist. He has made significant contributions to science for the benefit of entire human race. He is healthy and prosperous throughout his life. All his life he is happy and in peace."
Before and after his birth, and even today, I always tell others that the right to make decision about a child's career belongs only to that child, not to his/her parents. Parents can give the child all necessary support, exposure, career information, guidance and education, but it is not right for them to impose any career decision on the child. But, ironically, I made a career decision for my son, before he was born. Like all fathers, I was skeptical that lest the little boy should make any wrong decision about his career ! We are poor people. We can build up career only once. Once made, we cannot change it. My son should have a career that has nothing to do with his day-to-day social life. I have lived in great despair and misery because of the customs, traditions, religion and culture of this society. I can't change my society, I always try to change myself. Even in the midst of this endeavor, I often get aghast and shocked. My son shouldn't suffer from all this. Let his career be outside the society, even if he lives in the society, and let that career be his life. From that career let him find great joy and deep contentment. In my opinion, space science is such a subject, which makes the person forget every mundane thing and even himself. The competition of rat race in daily family, social and political life cannot touch the scientist who is deeply involved in this. His mind and heart become so large that ordinary social misery and pain can not overwhelm him. So, being scared of our society, much before my child was born, I had already decided about his career. I was always expecting a son, not a daughter, only out of fear of our society and poverty of my family. The girl had no place at all in my family and social situation, and still she does not have. I'm not anti-girl, but in our Indian social system, I didn't have the ability to handle her and still I don't have. Thanks to God that I got a son.
Just a year before my son was born, I started working for Vedanta Plc. I was placed at its Lanjigarh unit in Odisha. I was staying at its staff colony with my wife. The day when she happily gave me the news of her pregnancy, I congratulated her, but couldn’t be really happy. Suddenly an unknown fear entered me. Against the backdrop of my needy family status, I had doubts about my ability to properly fulfill all the responsibilities of being a father. Unknown fear came from that suspicion. I walked into the bathroom and screamed for a long time. My mother had died 6 years ago and suddenly in flash back she came to my eyes. My ever-sick and ever- dejected mother wanted to die after marrying off me and seeing her grand children. Very rudely once I told her that only after her death I would get married. She took it for granted and tied knot on my words. I was ageing and my age of marriage was rolling out. She died soon to marry off me soon. But, the circumstances under which and why I used such harsh language remained in my mind only.
No matter how much fear, suspicion, grief and depression I had in my mind, I was happy in front of my wife. I read that pregnant mothers should always remain happy and joyful; always eat a balanced diet and sleep peacefully, and do whatever is required to have positive thinking and positive energy. In spite of living in the remote forest pocket of Lanjigarh, I started doing whatever possible in my end for welfare of both mother and unborn infant. A periodic medical examination by a doctor in the colony revealed that her pregnancy was affected by placenta previa disorder. Of course, I was worried about the risk factors for both mother and baby. Since I was practicing Shiv yoga daily, I took care of myself. About 3 months after conception, she got severe acidity and about 4 months later, heavy bleeding started. She could not eat anything except Mudhi (flattened rice), balanced diet was a distant thing. If her condition worsened, then it would become impossible to shift her from Lanjigarh to a good hospital in any city. So, she opted for her shift to her parents' place in Bhubaneswar, where she would get better care and treatment. That's what happened in the end. After suffering a lot for 8 months, she gave birth to our son prematuredly at Ayush Hospital in Bhubaneswar exactly 32 weeks after conception.
The last couple of months before my son's birth was very painful and dangerous for my wife and it was equally challenging for me. By nature, I never call anyone on phone, if I don't need to. Going against my nature I started talking to my wife and keeping her engaged on phone every day. And here out of fear of upcoming fatherhood, I extended the time of my daily Sadhana practice. Before the birth of my son, I started searching of Google and other booklets for a suitable name of the child. I called a representative of the ICICI Prudential insurance company home and bought 2 insurance policies in my name for the son. I had to pay a premium of Rupees 2 lakh a year. I was in Lanjigarh, but after giving birth, would the mother and son live in this forest area ? Where would the son study? Where would we get good hospital? Would she sit here idle without doing any productive work ? If they would not stay here, where would they do ? My village was also a village, not a city. In Bhubaneswar, my wife's parents were living in a rented house. It was neither good nor acceptable to live with them. So, now they could be with me at Lanjigarh. After 2-3 years the son would go to school. Before that I would have bought a house in Bhubaneswar. Both the mother and son would live there and I would shuttle and see them once a week. That was finalised. Time was high now. If I book a flat in a good location in Bhubaneswar, I would get that in 2-3 years at cheaper price. I targeted that our house was already booked before the son was born. In every Saturday evening, I used to drive to Bhubaneswar covering 550 km distance, using the company-provided vehicle and driver non-officially, and on Sunday I looked for housing projects in good locations, and at night I returned to Lanjigarh and resumed duty on Monday. I was not feeling tired at all. In one hand, the stress and fear of my upcoming fatherhood and in other hand the anxiety of buying a house for settlement of my wife and son. Where could the fatigue be from?
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ପିତା କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ପୁଅ ପାଇଁ ଇଶ୍ଵର ?
(ଭାଗ-୨)
ମୋ ପୁଅର ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରତିଦିନ ମୁଁ ଶିବଯୋଗ ସାଧନା ଅଭ୍ୟାସ କରୁଥିଲି। ପ୍ରତିଦିନ ରାତିରେ ଶୋଇବା ପୂର୍ବରୁ, ସକାଳୁ ଉଠି ଓ ସକାଳ - ସନ୍ଧ୍ୟା ସାଧନା ସମୟରେ କିଛି ଆଫାର୍ମେସନ୍ ମୁଁ କରୁଥିଲି । ମୋ'ର ପ୍ରମୂଖ ଆଫର୍ମେସନ୍ ଥିଲା : "ମୋ'ର ପୁଅଟିଏ ଅଛି । ସେ ବହୁତ୍ ବଡ଼ ସ୍ପେଶ୍ ସାଇଣ୍ଟିଷ୍ଟ । ପୁରା ମାନବ ଜାତି ପାଇଁ ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତା'ର ବହୁତ୍ ଅବଦାନ ଅଛି । ଜୀବନସାରା ସେ ସୁସ୍ଥ ଓ ସମୃଦ୍ଧ । ସାରା ଜୀବନ ସେ ସୁଖ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଅଛି ।"
ତା'ର ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ, ପରେ ଓ ଏବେ ମଧ୍ୟ କଥା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କୁହେ ଯେ ପିଲାଙ୍କ କାରିଅର୍ ଉପରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର ଅଧିକାର କେବଳ ସେହି ପିଲାଙ୍କର , ତାଙ୍କ ବାପା ମା'ଙ୍କର ନୁହେଁ । ବାପା ମା' ମାନେ ପିଲାଙ୍କୁ ଏକ୍ସପୋଜର, କାରିଅର୍ ଇନ୍ଫରମେସନ୍ , ଗାଇଡାନ୍ସ ଓ ପାଠପଢ଼ା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସପୋର୍ଟ ଦେଇ ପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ପିଲାଙ୍କ ଉପରେ ନିଜର କୌଣସି କାରିଅର ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଥାପି ଦେବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ, ମୁଁ ନିଜେ ମୋ' ପୁଅର ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ ତା' ପାଇଁ କାରିଅର୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଯାଇଥିଲି । ସବୁ ବାପାଙ୍କ ଭଳି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ ଭିତରେ ଥିଲି ଯେ କାଳେ ଛୋଟ ପିଲାଟା ତା କାରିଅର କୁ ନେଇ କୌଣସି ଭୁଲ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଯିବ ! ଆମେ ତ ଗରିବ ଘରର ମଣିଷ । କାରିଅର୍ ଥରେ ଗଢ଼ି ପାରିବୁ, ବାରମ୍ବାର ନୁହେଁ । ପୁଅ ଏମିତି ଗୋଟାଏ କାରିଅର୍ କରୁ, ଯେଉଁଥିରେ ତା'ର ଦୈନନ୍ଦିନ ସମାଜ ସହ କିଛି ବି ସଂପର୍କ ନଥିବ। ଏ ସମାଜର ରୀତିନୀତି, ପ୍ରଥା ପରମ୍ପରା, ଧର୍ମ ସଂସ୍କୃତି କୁ ଦେଖି ଦେଖି ବଡ଼ ହତାଶା ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଭିତରେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିଛି । ମୁଁ ତ ମୋ' ସମାଜକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରିବି ନାହିଁ, ବରଂ ମୁଁ ନିଜକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ସର୍ବଦା ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି । ଏଇ ଚେଷ୍ଟା ଭିତରେ ବି ମୁଁ ବାରମ୍ବାର ଠୋକର ଖାଉଛି । ମୋ' ପୁଅ ଏ ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନଭୋଗୁ । ସମାଜ ଭିତରେ ରହି ମଧ୍ୟ ନିଜର କାରିଅର୍ କୁ ସମାଜ ବାହାରେ କରୁ ଏବଂ ସେହି କାରିଅର୍ ଟା ତା' ଜୀବନ ବନିଯାଉ। ସେଥିରୁ ସେ ମହା ଆନନ୍ଦ ଓ ଆତ୍ମ ସନ୍ତୋଷ ପାଉ । ମୋ' ବିଚାରରେ ସ୍ପେଶ୍ ସାଇନ୍ସ୍ ଏଭଳି ଏକ ବିଷୟ, ଯାହା ମଣିଷକୁ ଆତ୍ମହରା କରିଦେଇପାରେ । ଦୈନନ୍ଦିନ ପାରିବାରିକ, ସାମାଜିକ ଓ ରାଜନୈତିକ ଜୀବନର ମୂଷା ଦୌଡ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା ଏଇ ବିଷୟରେ ନିମଗ୍ନ ଥିବା ବିଜ୍ଞାନୀଟିକୁ ଛୁଇଁ ପାରେ ନାହିଁ । ତା'ର ମନ ଓ ହୃଦୟ ଏତେ ବିଶାଳ ହୋଇଯାଇଥାଏ ଯେ ସାଧାରଣ ସମାଜିକ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଗୁଡ଼ାକ ତା ପାଖ ମାଡି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ତେଣୁ ଆମର ଏଇ ସମାଜକୁ ଡରି, ମୋ'ର ପିଲାଟିଏ ଜନ୍ମ ନ ହେଉଣୁ, ମୁଁଁ ତା'ର କାରିଅର୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇସାରିଥିଲି । ସମାଜକୁ ଡରି ଓ ମୋ' ପରିବାରର ଗରିବୀ କୁ ଅଙ୍ଗେ ଲିଭେଇ ମୁଁ ସବୁବେଳେ ପୁଅଟିଏ ଚାହୁଁଥିଲି, ଝିଅ ନୁହେଁ । ମୋ' ପାରିବାରିକ ଓ ସାମାଜିକ ଅବସ୍ଥା ଭିତରେ ଝିଅଟିର ସ୍ଥାନ ଆଦୌ ନ ଥିଲା, ଏବେ ବି ନାହିଁ । ମୁଁ ଝିଅ ବିରୋଧି ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଆମର ଏଇ ଭାରତୀୟ ସମାଜ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭିତରେ ଝିଅଟିକୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରିବାର କ୍ଷମତା ମୋ ପାଖରେ ନଥିଲା ଓ ଏବେ ବି ନାହିଁ । ଇଶ୍ଵରଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଯେ ମୋ ପାଖକୁ ପୁଅଟିଏ ଆସିଲା ।
ପୁଅ ଜନ୍ମର ଠିକ୍ ବର୍ଷକ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ବେଦାନ୍ତ କମ୍ପାନୀରେ ଚାକିରୀ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି। କମ୍ପାନୀର ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ ଶାଖାରେ ମୁଁ କାମ କରୁଥିଲି । ଷ୍ଟାଫ୍ କଲୋନୀରେ ଆମେ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ରହୁଥିଲୁ । ସ୍ତ୍ରୀ ମୋତେ ଯେଉଁ ଦିନ ଖୁସି ଖୁସିରେ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭ ଧାରଣ ଖବରଟି ଦେଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଟିଏ ଜଣାଇଲି ସତ, କିନ୍ତୁ ଖୁସି ହୋଇ ପାରିଲି ନାହିଁ । ହଠାତ୍ ମୋ ଭିତରକୁ ଅଜଣା ଭୟ ପଶି ଆସିଲ। ମୋ' ଅଭାବୀ ପରିବାରର ସ୍ଥିତି ଯାହା, ସେଥିରେ ପୁଣି ପିତା ହେବାର ଗୁରୁ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ପାଳନ କରିପାରିବା ଉପରେ ମୋର ସନ୍ଦେହ ଥିଲା । ସେହି ସନ୍ଦେହରୁ ଭୟର ସୃଷ୍ଟି । ବାଥ୍ ରୁମ୍ ଭିତରକୁ ଚାଲିଯାଇ ଅନେକ ସମୟ ଧରି ମୁଁ ସେଦିନ କାନ୍ଦିଥିଲି । ମୋ' ମା' ତ ୬ ବର୍ଷ ତଳୁ ମରିଯାଇଥିଲା, ହଠାତ୍ ମୋ ଆଖି ଆଗକୁ ସେ ଚାଲିଆସିଲା । ଚିର ରୋଗିଣୀ ଓ ଚିର ଦୁଃଖିନୀ ମା' ମୋ'ର ମୋତେ ବାହାଦେଇ, ନାତି ନାତୁଣୀ ଦେଖିବା ପରେ ମରିବା ପାଇଁ ଚାହୁଁଥିଲା । ମୁଁ କିନ୍ତୁ ତାକୁ ଥରେ ଅତି କଠୋର ଭାଷାରେ କହିଥିଲି ଯେ ସେ ମଲେ ମୁଁ ବାହାହେବି ବୋଲି। ମୋ କଥାକୁ ସେ ଗଣ୍ଠି କରିଦେଲା । ବିବାହ ବୟସ ମୋ'ର ଗଡିଯାଇଥିଲା। ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ବାହା ଦେବାପାଇଁ, ସେ ଶୀଘ୍ର ମରିଗଲା । କିନ୍ତୁ, କେଉଁ ପରିସ୍ଥିତିରେ ପଡ଼ି ଓ କାହିଁକି ଏମିତି ଏକ କଠୋର ଭାଷା ମୁଁ ତାକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରିଥିଲି, ତାହା ମୋ' ମନ ଭିତରେ ହିଁ ରହିଗଲା ।
ମନଭିତରେ ଯେତେ ଯାହା ଭୟ, ସନ୍ଦେହ, କ୍ଷୋଭ ଓ ଅବଶୋଷ ଥିଲେ ବି ମୋ' ସ୍ତ୍ରୀ ଆଗରେ ମୁଁ ବେଶ୍ ଖୁସି ରହିଲି। ମୁଁ ପଢ଼ିଥିଲି ଯେ ଗର୍ଭବତୀ ମା' ମାନେ ସର୍ବଦା ଖୁସି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ରହିବା କଥା ; ସର୍ବଦା ସୁସମ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇବା ସହ, ମନରେ ପଜିଟିଭ୍ ଥିଂକିଂ ଓ ପଜିଟିଭ୍ ଏନର୍ଜି ପାଇଁ ଯାହା ଯାହା ଦରକାର, ସେ ସବୁ କରିବା ଉଚିତ୍। ତେଣୁ ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ର ଜଂଗଲୀ ପରିବେଶ ଭିତରେ ରହିବି ମା' ଓ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁର ମଂଗଳ ପାଇଁ ମୋ' ଦ୍ୱାରା ଯାହାକିଛି ସମ୍ଭବ ହେଲା, ସବୁଗୁଡ଼ାକ ମୁଁ କରି ଚାଲିଲି। କଲୋନୀରେ ରହୁଥିବା ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖରେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା କଲାବେଳେ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ସ୍ତ୍ରୀର ଗର୍ଭଟି ପ୍ଲାସେଣ୍ଟା ପ୍ରିଭିଆର ଶୀକାର ହୋଇଛି। ଉଭୟ ମା' ଓ ଶିଶୁ ଉପରେ ରିସ୍କ୍ ଫ୍ୟାକ୍ଟର୍ ବଢି ଚାଲିବାରୁ ମୁଁ ଅବଶ୍ୟ ବିଚଳିତ ରହୁଥିଲି । ଯେହେତୁ ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଦୈନନ୍ଦିନ ଶିବ ଯୋଗ ସାଧନା କରୁଥିଲି, ନିଜକୁ ମୁଁ ସମ୍ଭାଳି ନେଇ ଗଲି । ଗର୍ଭ ଧାରଣର ପ୍ରାୟ ୩ ମାସ ପରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ସିଦ୍ଭିଅର୍ ଏସିଡିଟି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା । ପ୍ରାୟ ୪ ମାସ ପରେ ହେଭି ବ୍ଲିଡିଂ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା । ସୁସମ ଖାଦ୍ୟ ଦୂରର କଥା, ସେ ଖାଲି ମୁଡ଼ି ଖାଇ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇଲେ । ପରେ ଅବସ୍ଥା କାଳେ ବେଶୀ ଖରାପ ହୋଇଯିବ ଓ ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ରୁ ବଡ଼ ସହରର ଭଲ ହୃସ୍ପିଟାଲ୍ କୁ ମୁମେଣ୍ଟ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ହୋଇ ପଡିବ, ସେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ରହୁଥିବା ତାଙ୍କ ବାପା ମା'ଙ୍କ ପାଖକୁ ପଳାଇ ଆସିବେ ଓ ସେଠାରେ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଯତ୍ନ ଓ ଚିକିତ୍ସା ପାଇପାରିବେ । ଶେଷରେ ତାହାହିଁ ହେଲା । ପୁରା ୮ ମାସ କାଳ ଅନେକ କଷ୍ଟ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହି ଶେଷରେ, ଉଚିତ୍ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ, ଠିକ୍ ୩୨ ସପ୍ତାହ ପରେ ଭୁବନେଶ୍ଵରର ଆୟୁଷ୍ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ରେ ସେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ।
ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେବାର ଶେଷ ୨ ମାସ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଯେତିକି କଷ୍ଟଦାୟକ ଓ ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ମୋ' ପାଇଁ ବି ସେତିକି ଆହ୍ବାନପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା । ସ୍ୱଭାବତଃ ଦରକାର ନଥିଲେ ମୁଁ କେବେ କାହାକୁ ଫୋନ୍ କରେ ନାହିଁ। ମୁଁ ମୋ' ର ସ୍ଵଭାବ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାଇ ଦୈନିକ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ଫୋନ୍ରେ କଥା ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଭୁଲାଇ ରଖୁଥିଲି। ଏପଟେ ପିତୃତ୍ବ ଆସିଯିବାର ଭୟରେ ଦୈନିକ ସାଧନାର ସମୟ କୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଇଥିଲି। ପୁଅ ଜନ୍ମ ନ ହେଉଣୁ ପୁଅର ନାଁ କ'ଣ ଦିଆଯିବ, ସେଥିପାଇଁ ଗୁଗୁଲ୍ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପତ୍ରିକା କିଣି ଉଣ୍ଡାଳିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥିଲି । ଆଇସିଆଇସିଆଇ ପ୍ରୁଡେନ୍ସିଆଲ୍ ଇନସ୍ୟୁରାନ୍ସ୍ କଂପାନୀର ପ୍ରତନିଧିଙ୍କୁ ଘରକୁ ଡାକି ପୁଅ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୋ ନାଁ ରେ ଏକାବେଳକେ ୨ଟା ଇନ୍ସ୍ୟୁରାନ୍ସ ପଲିସି କିଣି ନେଇଥିଲି। ବର୍ଷକୁ ୨ ଲକ୍ଷ ଟଂକା ପ୍ରିମିଅମ୍ ଦେବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା । ମୁଁ ତ ରହିଲି ଲାଞ୍ଜିଗଡରେ, ପିଲାଟିଏ ହେଲେ ମା' ପୁଅ କ'ଣ ଏ ଜଂଗଲରେ ରହିବେ ! ପୁଅ କେଉଁଠି ପାଠ ପଢ଼ିବ ? ଭଲ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ଏଠି କାହିଁ ? ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଏଠି ବସି ବସି କରିବ କ'ଣ ? ଯଦି ଏଠି ମା' ପୁଅ ନରୁହନ୍ତି, ତେବେ ରହିବେ କେଉଁଠି ? ମୋ' ଗାଁ ବି ଗୋଟିଏ ଗାଁ, ସହର ନୁହେଁ । ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ମୋ' ସ୍ତ୍ରୀର ବାପା ମା' ଗୋଟିଏ ଭଡା ଘରେ ରହୁଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମା' ପୁଅ ରହିବା ଟା ଖରାପ କଥା । ଏବେ ତ ପୁଅ ସ୍କୁଲ୍ ଯାଇନି , ଏବେ ବରଂ ମା' ପୁଅ ମୋ ପାଖରେ ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ରେ ରହିଥାନ୍ତୁ, ୨-୩ ବର୍ଷ ପରେ ତ ପୁଅ ସ୍କୁଲ୍ ଯିବ, ତା' ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ଘରଟିଏ କିଣି ସାରିଥିବି ; ମା' ପୁଅ ଆମ ନୂଆ ଘରେ ରହିଯିବେ ଓ ମୁଁ ସପ୍ତାହକୁ ଥରେ ଯାଇ ବୁଲି ଆସିବି। ଏଇଟା ହିଁ ଫାଇନାଲ୍ । ଏବେଠାରୁ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ଗୋଟିଏ ଭଲ ଲୋକେସନରେ ଫ୍ଲାଟ୍ ଟିଏ ବୁକିଂ କରିଦେଲେ, ୨-୩ ବର୍ଷ ଭିତରେ ମୋତେ ଘରଟିଏ ମିଳିଯିବ ଓ ଘରଟି ମୋତେ ଶସ୍ତା ପଡ଼ିବ ।। ଟାର୍ଗେଟ୍ କରିନେଲି ଯେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ଭୁବନେଶ୍ବରରେ ଆମର ଘର ବୁକିଂ ସରିଥିବ । ପ୍ରତି ଶନିନାର ସନ୍ଧ୍ୟା କୁ କାମ ସାରି କମ୍ପାନୀ ଦେଇଥିବା ଗାଡ଼ି ଓ ଡ୍ରାଇଇଭର୍ କୁ ଧରି ନନ୍-ଅଫିସିଆଲି ମୁଁ ଭୁବନେଶ୍ୱର ଚାଲିଆସେ । ସପ୍ତାହ ସାରା ଗାଡ଼ି ଧରି ଫିଲ୍ଡ୍ ଡ୍ୟୁଟି କଲା ପରେ ବି ମୁଁ ପ୍ରତି ଶନିବାର ରାତିରେ ୫୫୦ କି.ମି. ଯାଇ, ରବିବାର ଭୁବନେଶ୍ବରର ଭଲ ଲୋକେସନ୍ ରେ ହାଉସିଙ୍ଗ୍ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖାଦେଖି କରି ରାତାରାତି ୫୫୦ କି.ମି. ଫେରି, ସୋମବାର ପୁଣି ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ ରେ ଫିଲ୍ଡ ଡ୍ୟୁଟି ଆରମ୍ଭ କରେ । ମୁଁ ଟିକିଏ ବି ହାଲିଆ ହେଉନଥିଲି । ଏପଟେ ପିତା ହେବାର ଚିନ୍ତା ଓ ଭୟ ଏବଂ ସେପଟେ ଘର ଟିଏ କିଣି ମା' ପୁଅଙ୍କୁ ସେଟଲ୍ କରିଦେବାର ଉତ୍କଣ୍ଠା । କ୍ଲାନ୍ତି କେଉଁଠୁ ଆସନ୍ତା ?