Is the Father really a God for his Son ? (Part-3)

Premature delivery usually occurs if the placenta previa is the case. According to doctors, the infant had to be released by cesarean in just 32 weeks.  Waiting outside the operation theater, I was forcefully thinking positives, because negative thoughts about the condition of my wife and the pre-matured new born infant were overcrowding my mind.  Yet the hospital environment was always stressful, probably because of it's negative energy. In spite of whatsoever positive thoughts,  I was in doubt if the infant was fully developed as it was born a month and a half earlier. That happened exactly what I thought. Remorsefully, I recalled that there was no room for any sort of 'doubts' in Shiv Yoga practice. A son was born, but there was a hole in the skull covered with skin. Probably another month and a half in the mother's womb would give the baby perfection in its body.  The doctor said that by the time the son was 8 to 10 years old, the skull would have been filled in  automatically.  The doctor also advised to take special care of the baby  for first 3-4 years.  If I was able to have a son by practicing  daily Shiv yoga Sadhana, then according to my affirmations, I was convinced,  my son would always  be healthy, prosperous and happy, and he would be a successful space scientist.

After returning from the hospital, my wife and son lived in Bhubaneswar with her parents.  As before, I visited them over the weekend.  According to the custom of the Hindu Odia family, the son's Ekoishia puja (worship on 21st day of birth) was performed. It was there at my in-laws' place. Four families from the neighborhood, the family of two uncles  of my wife who live nearby, my family from my village and the family of my sister were invited.  A total of 25 people attended the celebration.  Dinner arrangement was made for them from the local Iskcon temple.  My father and other family members wanted the Ekoishia Puja to be celebrated at our village. But no one told me.  My mother-in-law, father-in-law and wife wanted the worship to be held at their house in Bhubabeswar as my son was there and that was made final. My father and brother were humiliated the most. Usually in urban societies, people attend the social festivals such as birthdays, Ekoishia pujas, weddings etc with some gifts.  And all who came brought some gifts.  My older sister brought the most expensive one.  She brought a gold finger ring for the son and 3 thousands rupees for a dress for his mother.  My father, my sister-in-law (cousin brother's wife), my younger brother and his wife came from our village; and they all were with a dress for the son and 2 kg rasagola (sweets).  After the ritual worship was over, when the priest called everyone to bless the son, one by one everybody went near the son, blessed him and left the gift at him. My father and brother were embarrassed to see the gifts others were giving.  They might have never known or given such  gifts before or would not think that right to give gift to own family son like the invited ones from outside.  The younger brother gifted the son with the dress that he brought and somehow finished his job.  However, he did not do so in the manner in which the others packed the gifts, and he felt that the gift he was giving as a son's uncle was insignificant compared to others.  That's why he was so upset.  His wife and sister-in-law left the place of worship under  some pretexts and hided in bedroom.  My father had nothing to gift, and in order to save his face  in front of all, he took the gold ring from my older sister, put it on the son's finger, and blessed him.  He touched the son's head with the palm-leaf horoscope of the son that he had prepared by the village astrologer and gave that to my wife. Still, he was noticeably embarrassed, not to others, but to his daughter, his son, and his ownself. However, the son was named as Prathamesh Priyabardhan and Bithal as nick name. We, parents had selected the names much earlier. Everyone had dinner and left.  My wife kept telling me about this embarrassment of my family till next year and I kept quiet.

A year later, my son's birthday  worship was organized by  my father and younger brother at  village. All families from our hamlet were invited. There was a planning for a grand dinner for all, but due to the incessant rains, the  dinner plan was cancelled at the last moment and home made besan laddu (sweets) was distributed among all  as prasad.  But I could not attend the event. A month ago, I had quit my job  at Vedanta Company and for another  job interview I was in Delhi on that day. My wife could have attended the event accompanying the son, but she didn't.  Everyone invited to the worship wanted to see the son, for whom the event was organised, but there was no son nor his parents.  However, the event was held. And obviously it made me sad. But my father, brother, sister and other family members who had organized the  event with great enthusiasm, were deeply saddened.  "The incessant rain stopped the son and his parents  from attending the event " was the cheap reply of my father and brother to the villagers. Later nobody of my family had ever asked me anything about that.

Our son needed special care.  I did my best to ensure that.  I continued to do that what our mothers normally do to take care of the baby. The moment I got home after 10 hours duty for the company,  I used to do everything for my son starting from feeding,  defecating, dressing, making him sleep, making him drink milk in sleep  twice at night and so on. I was very happy with all this domestic work for my son.  His  mother was also doing it, but when I was at home my son was completely in my custody and it was only possible for me to get up twice at night and make him drink milk at the right time.  Since I loved travelling, I travelled a number of places in  Odisha and India accompanied by my son, wife, father, mother-in-law and father-in-law.  About a year later, the son learned to walk.  By that time, I had quit my job at Vedanta, taken shelter  at my father-in-laws' rented house in Bhubabeswar.  Since I didn't have any work, I spent all my time with my son.  Watching the dance and music programmes on TV, he started dancing.  I got excited.  I downloaded 100 selected Hindi movie songs with good dance bits  on my laptop and got a small hooper music set.  I decorated the drawing hall with colorful party light. He continued dancing for about four to five hours a day. He copied all the dance steps that he watched on TV. Wherever he went, once he heard the music, nobody could stop him from dancing. Once, in a dance step he  climbed onto my bed,  trampled my laptop and smashed its screen, which came under his steps. Everyone became happy who saw him dancing and encouraged me to give him the best choreographer. I contacted a number of choreographers, but none agreed to come home for only one pupil. Everybody wanted him to come and practice at the dance academy. I didn't have any vehicle with me, nor even a bicycle. I couldn't take him to a choreographer.  I waited for him to be sent to a good play school and then to a regular school, where he could also learn good dancing.

_______________________________________________________________________

ପିତା କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ପୁଅ ପାଇଁ ଈଶ୍ଵର ? 

(ଭାଗ -୩)

ପ୍ଲାସେଣ୍ଟା ପ୍ରେଭିଆ ରେ ସାଧାରଣତଃ ପ୍ରିମାଚ୍ୟୁର୍ଡ ଡେଲିଭରୀ ହୋଇଥାଏ। ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଅନୁଯାୟୀ ମାତ୍ର ୩୨ ସପ୍ତାହରେ ପିଲାଟିକୁ ସିଜରିଆନ୍‌ ଡେଲିଭରୀ କରାଇବାକୁ ପଡିଲା । ଅପରେସନ୍  ଥିଏଟର୍ ବାହାରେ ବସି ମୁଁ ଜୋର୍ ଜବରଦସ୍ତ ପଜିଟିଭ୍ ଥିିକିଂ କରୁଥାଏ, କାରଣ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଓ  ୩୨ ସପ୍ତାହରେ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ପିଲାଟିର ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ଏଣୁ ତେଣୁ ଅନେକ ନେଗେଟିଭ୍ ଥିକିଂ ମନକୁ ଆସୁଥାଏ । ଏମିତି ବି ହସ୍‌ପିଟାଲ୍ ର ପରିବେଶ ସବୁବେଳେ ମନକୁ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ କରିଥାଏ, ବୋଧ ହୁଏ ଏଠାକାର ନେଗେଟିଭ୍ ଏନର୍ଜି ପାଇଁ । ଯେତେ  ଯାହା ପଜିଟିଭ୍ ଥିକିଂ କଲେ ବି‌ ମାସେ ଦେଢ ମାସ ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବାରୁ ଛୁଆଟିର ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ବିକାଶ ହୋଇପାରିଛି କି ନାହିଁ ମୋ'ର ସନ୍ଦେହ ହେଉଥିଲା ।  ପ୍ରକୃତରେ ମୁଁ ଯାହା ଭାବୁଥିଲି ତାହା ହିଁ ହେଲା ।   ଅନୁତାପର ସହ ମୁଁ ମନେ ପକାଇଲି ଯେ ଶିବ ଯୋଗ ସାଧନା ଅଭ୍ୟାସରେ କୌଣସି ପ୍ରକାରର 'ସନ୍ଦେହ'ର ସ୍ଥାନ ନଥାଏ । ଜନ୍ମ ହେଲା, ହେଲେ ତା'ର ମୁଣ୍ଡର ଉପରି ଭାଗରେ ଚର୍ମରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ଏକ ଖାଲ ଟିଏ ରହିଗଲା । ବୋଧହୁଏ ଆଉ ମାସେ ଦେଢ ମାସେ ମା' ଗର୍ଭରେ ରହିଥିଲେ, ପୁଅ ଶରୀରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସିଥାନ୍ତା । ଡାକ୍ତର କହିଲେ ଯେ ପୁଅକୁ ୮ - ୧୦ ବର୍ଷ ହୋଇଗଲେ ମୁଣ୍ଡର ଖାଲ ଯାଗାଟି ଆପେ ଆପେ ପୁରଣ ହୋଇଯିବ । ଡାକ୍ତର ଏହା ବି କହିଲେ ଯେ ପୁରା ୩-୪ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଅର ସ୍ପେଶାଲ୍ କେଆର୍ ନେବାକୁ ହେବ । ଯଦି ଦୈନିକ ଶିବ ଯୋଗ ସାଧନା ସହ ଆଫାର୍ମେସନ୍‌ ଅଭ୍ୟାସ କରି ମୁଁ ପୁଅଟିଏ ପାଇ ପାରିଲି, ତେବେ ମୋ'ର ଅଫାର୍ମେସନ୍ ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଗଲି ଯେ ପୁଅ ମୋର ସର୍ବଦା ସୁସ୍ଥ, ସମୃଦ୍ଧ ଓ ସୁଖୀ  ରହିବ ଏବଂ  ସଫଳ ସ୍ପେଶ୍ ସାଇଣ୍ଟିଷ୍ଟ୍ ଟିଏ ହେବ।

ହସ୍ପିଟାଲ୍ ରୁ ଫେରି ପୁଅ ସହ ମୋ' ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ବାପା ମା'ଙ୍କ ପାଖରେ  ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ରହିଲେ । ପୂର୍ବ ଭଳି ମୁଁ ସପ୍ତାହ ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲି । ହିନ୍ଦୁ ଓଡ଼ିଆ ଘରର ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ପୁଅର ଏକୋଇଶିଆ ପୂଜା କରାଗଲା । ପୂଜାଟି ମୋ ଶ୍ବଶୂର  ଘରେ ହେଲା। ପଡ଼ୋଶୀ ୪ ଟି ପରିବାର, ନିକଟରେ ରହୁଥିବା ସ୍ତ୍ରୀର ୨ ମାମୁଁଙ୍କ ପରିବାର, ଆମ ଗାଁରୁ ମୋ' ପରିବାର  ଓ ମୋ' ଭଉଣୀର ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ଡକାଯାଇଥିଲା  । ମୋଟ୍ ୨୫ ଜଣ ଲୋକ ଆସିଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଡିନର୍ ବନ୍ଦୋବସ୍ତ ମୁଁ ପାଖରେ ଥିବା ଇସକନ୍‌ ମନ୍ଦିରରୁ ଯୋଗାଡ଼ କରିଥିଲି। ମୋ' ବାପା ତଥା ପରିବାର ଲୋକେ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ପୁଅର ଏକୋଇଶିଆ ପୂଜା ଗାଁରେ ହେଉ । କିନ୍ତୁ ମୋତେ କେହି କିଛି କହିନଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ମୋ' ଶାଶୁ, ଶ୍ବଶୁର ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ଚାହିଁଲେ ଯେ ଯେହେତୁ ସେମାନେ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ଅଛନ୍ତି, ପୂଜା ଟି ସେଠାରେ ହିଁ ହେଉ ଏବଂ ଶେଷରେ ତାହାହିଁ ହେଲା । କିନ୍ତୁ ଏଥିରେ ବେଶୀ ଅପମାନିତ ହେଲେ ମୋ' ବାପା ଓ ଭାଇ। ସାଧାରଣତଃ ସହରୀ ସମାଜରେ ଜନ୍ମଦିନ, ଏକୋଇଶିଆ ପୂଜା , ବାହାଘର ଭଳି ଉତ୍ସବକୁ ଗଲେ ସମସ୍ତେ କିଛି ନା କିଛି ଉପହାର ନେଇ ଯାଇଥାନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଆସିଥିଲେ ସମସ୍ତେ କିଛି ଉପହାର ଆଣିଥିଲେ । ମୋ' ବଡ଼ ଭଉଣୀ ତ ସବୁଠାରୁ ଦାମୀ ଉପହାର ଆଣିଥିଲା । ପୁଅ ପାଇଁ ସୁନା ମୁଦି ଓ ତା' ମା' ପାଇଁ ଡ୍ରେସ୍ ବାବଦକୁ ୩ ହଜାର ଟଙ୍କା ସେ ଆଣିଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଆମ ଘରୁ ଆସିଥିଲେ ମୋ' ବାପା, ଭାଉଜ, ସାନ ଭାଇ ଓ ତା' ସ୍ତ୍ରୀ । ସାଂଗରେ ଆଣିଥିଲେ ପୁଅ ପାଇଁ ଏକ ଡ୍ରେସ୍‌ ଓ ୨ କେଜି ରସଗୋଲା । ପୂଜା ସରିଲା ପରେ ଯେତେବେଳେ ପୂଜକ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ପୁଅକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବା ପାଇଁ, ଜଣକ ପରେ ଜଣେ ପୁଅ ପାଖକୁ ଯାଇ ସାଂଗରେ ଆଣିଥିବା ଉପହାରଟିକୁ ରଖି ପୁଅକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ । ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଉଥିବା ଉପହାର ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ମୋ' ବାପା ଓ ଭାଇ ସଂକୁଚିତ ହୋଇଗଲେ । ସେମାନେ ବୋଧହୁଏ ଏମିତି ଉପହାର ଦେବାଟା ଆଗରୁ କେବେ ଜାଣିନଥିଲେ ଓ ଦେଇନଥିଲେ । କିମ୍ୱା ନିଜ ଘରର ଛୁଆଟାକୁ ବାହାରର ନିମନ୍ତ୍ରିତ ଲୋକଙ୍କ ଭଳି କିଛି ଗୋଟାଏ ଉପହାର ଦେବାକୁ ଠିକ୍ ଭାବି ନଥିବେ । ସାନ ଭାଇ ପୁଅକୁ ଡ୍ରେସ୍‌ ଟିଏ ଦେଇ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ତା' କାମଟି ସାରିଦେଲା ।  ହେଲେ ବି ଅନ୍ୟ ମାନେ ଯେଭଳି ଢଙ୍ଗରେ ଉପହାର ଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ୟାକିଂ କରି ଆଣିଥିଲେ, ତାହା ସେ କରି ନ ଥିଲା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ ପୁଅର କାକା ହିସାବରେ ଦେଉଥିବା ଉପହାର ଟି ଅତି ନଗଣ୍ୟ ବୋଲି ସେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା । ସେଥିପାଇଁ ସେ ବହୁତ ବିଚଳିତ ହେଉଥିଲା । ତା' ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଭାଉଜ କିଛି ଗୋଟିଏ ବାହାନା କରି ପୂଜା ଜାଗା ଛାଡ଼ି ଶୋଇବା ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ । ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ତ କିଛି ନଥିଲା, ଅନ୍ୟ ଉପାୟ କିଛି ନ ପାଇ ଏତେ ଲୋକଙ୍କ ଆଗରେ ନିଜର ଇଜ୍ଜତ ବଞ୍ଚାଇବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ସେ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ଠାରୁ ସୁନା ମୁଦିଟିକୁ ନେଇ ପୁଅ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ପିନ୍ଧାଇ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି ଆସିଲେ । ଗାଁ ଜ୍ୟୋତିଷ ଠାରୁ ତାଳ ପତ୍ର ରେ ତିଆରି କରି ଆଣିଥିବା ଜାତକଟିକୁ ପୁଅ ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗାଇ ଦେଇ ପୁଅର ମା' ହାତକୁ ସେ ବଢ଼ାଇ ଦେଲେ । ତଥାପି ସେ ଲଜ୍ଜିତ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ । ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରେ ନ ହେଲେ ବି ନିଜ ଝିଅ ପାଖରେ, ନିଜ ପୁଅ ପାଖରେ ଓ ନିଜ ପାଖରେ।  ଯାହା ବିି ହେଉ, ପୁୁଅର ନାଁ ଦିଆଗଲା ପ୍ରଥମେଶ୍  ପ୍ରିୟବର୍ଦ୍ଧନ୍  ଓ ଡାକ ନାଁ ବିଠଲ୍। ଆମେ ମା' ବାପା ପୁଅର ନାଁ ଆଗରୁ ଠିକ୍ କରିଥିଲୁ। ସମସ୍ତେ ଡିନର୍ କରି ବିଦାୟ ନେଲେ । ମୋ' ଘର ଲୋକଙ୍କ ଏଭଳି ଲଜ୍ଜାକର ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ମୋତେ ପ୍ରାୟ ବର୍ଷକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଝିରେ ମଝିରେ କଟାକ୍ଷ ର ସହ କହିଚାଲିଲେ ଓ ମୁଁ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଶୁଣି ଚାଲିଲି ।

ବର୍ଷକ ପରେ ପୁଅର ଜନ୍ମଦିନ ପୂଜା ଆମ ଗାଁରେ ବାପା ଓ ସାନ ଭାଇ ଆୟୋଜନ କଲେ ।  ଆମ ସାହିର ଘରେ ଘରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ । ରୋଷେଇଆ କୁ ଡାକି ରୋଷେଇ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବାର ଯୋଜନା କରିଥିଲେ ବି ଅବିରାମ ବର୍ଷା ଯୋଗୁଁ ଶେଷ ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଜନା ବଦଳାଇ କେବଳ ବେସନ ଲଡୁ ତିଆରି କରି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସାଦ ଆକାରରେ ବାଣ୍ଟିଲେ । ମାତ୍ର ମାସକ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ବେଦାନ୍ତ କମ୍ପାନୀରୁ ଚାକିରୀ ଛାଡ଼ି ଥିଲି ଓ ଅନ୍ୟ ଏକ ଚାକିରୀ ପାଇଁ ଇଣ୍ଟର୍ଭ୍ୟୁ ଦେବାକୁ ମୁଁ ଦିଲ୍ଲୀ ଯାଇଥିବାରୁ ପୁଅର ପୂଜାକୁ ମୁଁ ଯାଇପାରିନଥିଲି । ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ତ ପୁଅକୁ ଧରି ଯାଇପାରିଥା'ନ୍ତେ, ହେଲେ ଗଲେ ନାହିଁ । ପୂଜାକୁ ନିମନ୍ତ୍ରିତ ସବୁ ଲୋକ ପୁଅକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ହେଲେ ପୁଅର ପୂଜାରେ ପୁଅ ନଥିଲା କି ତା'ର ମା' କି ବାପା କେହି ନଥିଲେ । ହେଲେ ପୂଜା କରାଗଲା । ମୋ'ର ମନ ଦୁଃଖ ତ ହେବା ସ୍ୱାଭାବିକ । କିନ୍ତୁ ବେଶୀ ଦୁଃଖ ପାଇଥିଲେ ମୋ ବାପା, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ନନା ଓ ଭାଉଜ, ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ଉତ୍ସାହର ସହ ପୂଜାର ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ । ଏତେ ବର୍ଷାରେ ଛୁଆଟିକୁ ଧରି ତା'ର ମା'ବାପା  ଭୁବନେଶ୍ଵରରୁ ଆସିପାରୁନାହାନ୍ତି କହି ଗାଁ ଲୋକଙ୍କୁ ସିନା ଶସ୍ତା ଉତ୍ତରଟିଏ ଦେଇଦେଲେ, ହେଲେ  ସମସ୍ତେ ନିଜନିଜର କ୍ଷୋଭକୁ ନିଜ ଭିତରେ ହିଁ ଚାପି ରଖିଲେ । ମୋତେ ବି କେହି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ ।

ପୁଅର ଅଧିକ ଯତ୍ନ ଦରକାର । ସେଥିପାଇଁ ମୋ ଦ୍ଵାରା ଯେତେ ଯାହା ସମ୍ଭବ ସବୁ ମୁଁ କରି ଚାଲିଲି । ସାଧାରଣତଃ ଆମ ମା' ମାନେ ଛୁଆର ଯେମିତି ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି, କମ୍ପାନି କାମ ସାରି ଘରକୁ ଫେରିବା ପରେ, ମୁଁ ପ୍ରାୟ ସେମିତି କରି ଚାଲିଲି । ପୁଅକୁ ବୁଲାଇ ବୁଲାଇ ଖୁଆଇ ଦେବାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଝାଡା କଲେ ତାକୁ ଶୌଚ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, କାନ୍ଧରେ ପକାଇ ଶୁଆଇ ଦେବା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ରାତିରେ ୨ଥର ଉଠି ତାକୁ ବୋତଲରେ କ୍ଷୀର ପିଆଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ କାମ କୁ ଦୈନିକ ଅଭ୍ୟାସରେ ପକାଇ ଦେଲି । ପୁଅ ପାଇଁ ଏଇ ସବୁ କାମ କରି ମୋତେ ବହୁତ୍ ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ ମିଳୁଥିଲା । ତା' ମା' ବି କରୁଥିଲେ, ହେଲେ ମୁଁ ଘରେ ଥିଲେ ପୁଅଟା ପୁରା ମୋ'ର ଓ ରାତିରେ ୨ ଥର ଠିକ୍ ସମୟରେ ଉଠି କ୍ଷୀର ପିଆଇବାଟା ମୋ' ଦ୍ୱାରା ହିଁ ସମ୍ଭବ ହେଉଥିଲା । ଯେହେତୁ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନ ବୁଲିବାକୁ ଭଲ ପାଏ, ପୁଅକୁ ଧରି ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ, ବାପା, ଶାଶୁ ଓ ଶ୍ଵଶୁରଙ୍କ ସହ ମୁଁ ଓଡ଼ିଶା ତଥା ଭାରତର ଅନେକ ସ୍ଥାନ ବୁଲି ଆସିଲି । ପ୍ରାୟ ବର୍ଷକ ପରେ ପୁଅ ଚାଲି ଶିଖିଲା । ସେତେବେଳକୁ ମୁଁ ବେଦାନ୍ତ କମ୍ପାନିରୁ ଚାକିରୀ ଛାଡ଼ି ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଅକୁ ଧରି ପ୍ରଥମ ୬ ମାସ ଭୁବନେଶ୍ଵରସ୍ଥ ମୋ' ଶାଶୁ ଓ ଶ୍ଵଶୁରଙ୍କ ଭଡ଼ା ଘରେ ମୁଣ୍ଡ ଗୁଜିଥିଲି  ଏବଂ ପରେ ନିକଟରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଛୋଟ ଭଡ଼ା ଘରଟିଏ ନେଇ ମୁଁ ରହୁଥିଲି ଓ ଏକ ଚାକିରୀ ଖୋଜୁଥିଲି। ଚାକିରୀ ନଥିବାରୁ ମୋର ପୁରା ସମୟଟା ମୁଁ ପୁଅକୁ ଦେଇ ଚାଲିଲି । ଟିଭିରେ ଯେତେ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ ଓ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଚ୍ୟାନେଲ୍ ଅଛି, ସବୁଗୁଡ଼ାକୁ ଦେଖି ଦେଖି ପୁଅ ନାଚିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା । ମୁଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ପଡିଲି । ଭଲ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ ଥିବା ବଛା ବଛା ୧୦୦ ଟି ହିନ୍ଦୀ ସିନେମା ଗୀତକୁ ମୁଁ ଲ୍ୟାପଟପ୍ ରେ ଡାଉନ୍ ଲୋଡ୍ କଲି ଓ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ହୁପର୍ ମୁଜିକ୍ ସେଟ୍ ଘରେ ଲଗାଇ ଦେଲି । ନାଚୁଥିବା ରୁମ୍ ରେ ରଙ୍ଗୀନ୍ ପାର୍ଟି ଲାଇଟ୍ ଲଗାଇ ଦେଲି ।  ଦିନକୁ ପ୍ରାୟ ୪ ରୁ ୫ ଘଣ୍ଟା ସେ ନାଚି ଚାଲିଲା । ଟିଭିରୁ ଦେଖିଥିବା ଡ୍ୟାନ୍ସ୍‌ ଷ୍ଟେପ୍ ଗୁଡ଼ିକୁ ପୁରା ନକଲ କରିଦେଲା । ଯୁଆଡେ ଗଲା ସେ ନାଚିଲା । ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ତା'ର ଗୋଡ଼ ଉଠିଲା । ବେଡ୍ ଉପରେ ନାଚିବା ସମୟରେ ମୋ' ଲ୍ୟାପ୍ ଟପ୍ ଉପରେ ଚଢ଼ି ସ୍କ୍ରିନ୍ କୁ ଚୁନା କରିଦେଲା । ଯିଏ ଦେଖିଲା ସେ ଖୁସି ହେଲା ଓ ତାକୁ ଭଲ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍‌ ଏକାଡେମୀରେ ଦେବାକୁ ଅନେକ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ । ଭଲ ଏକ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍‌ ଏକାଡେମୀ ସନ୍ଧାନରେ ମୁଁ ରହିଲି । ତାକୁ ନେବା ଆଣିବା ପାଇଁ ମୋ' ପାଖରେ କିଛି ବି ଗାଡ଼ି ନଥିବାରୁ ମୁଁ ତାକୁ କୌଣସି କୋରିଓଗ୍ରାଫର ପାଖକୁ ନେଇ ପାରିଲି ନାହିଁ । ଅପେକ୍ଷା କଲି ତାକୁ ପ୍ରଥମେ ଏକ  ଭଲ ପ୍ଲେ ସ୍କୁଲ୍ ଓ ପରେ ଏକ  ରେଗୁଲାର୍ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ପଠାଇବା ପାଇଁ, ଯେଉଁଠି ସେ ଭଲ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ ମଧ୍ୟ ଶିଖିପାରିବ ।

Is the Father really a God for his Son ? (Part -2)

Every day before my son's birth, I used to practice Shiv Yoga (an ancient school of meditation). Before I went to bed every night, after I woke up in early morning and during meditation in morning and evening I used to practice some affirmations. One of my key affirmations was for my son : "My son is a great space scientist.  He has made significant contributions to science for the benefit of entire human race.  He is healthy and prosperous throughout his life.  All his life he is happy and in peace." 

Before and after his birth, and even today, I always tell others that the right to make decision about a child's career belongs only to that child, not to his/her parents.  Parents can give the child all necessary support, exposure, career information, guidance and education, but it is not right for them to impose any career decision on the child.  But, ironically, I made a career decision for my son, before he was born.  Like all fathers, I was skeptical that lest the little boy should make any wrong decision about his career !  We are poor people.  We can build up career only once. Once made, we cannot change it.  My son should have a career that has nothing to do with his day-to-day social life.  I have lived in great despair and misery because of the customs, traditions, religion and culture of this society.  I can't change my society, I always try to change myself.  Even in the midst of this endeavor, I often get aghast and shocked. My son shouldn't suffer from all this.  Let his career be outside the society, even if he lives in the society, and let that career be his life. From that career let him find great joy and deep contentment.  In my opinion, space science is such a subject, which makes the person forget every mundane thing and even himself.  The competition of rat race in daily family, social and political life cannot touch the scientist who is deeply involved in this.  His mind and heart become so large that ordinary social misery and pain can not overwhelm him.  So, being scared of our society, much before my child was born, I had already decided about his career.  I was always expecting a son, not a daughter, only out of fear of our society and poverty of my family.  The girl had no place at all in my family and social situation, and still she does not have.  I'm not anti-girl, but in our Indian social system, I didn't have the ability to handle her and still I don't have.  Thanks to God that I got a son.

Just a year before my son was born, I started working for Vedanta Plc. I was placed at its Lanjigarh unit in Odisha.  I was staying at its staff colony with my wife.  The day when she happily gave me the news of her pregnancy, I congratulated her, but couldn’t be really happy. Suddenly an unknown fear entered me. Against the backdrop of my needy family status, I had doubts about my ability to properly fulfill all the responsibilities of being a father. Unknown fear came from that suspicion.  I walked into the bathroom and screamed for a long time.  My mother had died 6 years ago and suddenly in flash back she came to my eyes.  My ever-sick and ever- dejected mother wanted to die after marrying off me and seeing her grand children.  Very rudely once I told her that only after her death I would get married. She took it for granted and tied knot on my words. I was ageing and my age of marriage was rolling out. She died soon to marry off me soon. But, the circumstances under which and why I used such harsh language remained in my mind only.

No matter how much fear, suspicion, grief and depression I had in my mind, I was happy in front of my wife.  I read that pregnant mothers should always remain happy and joyful;  always eat a balanced diet and sleep peacefully, and do whatever is required to have positive thinking and positive energy.  In spite of living in the remote forest pocket of Lanjigarh, I started doing whatever possible in my end for welfare of both mother and unborn infant.  A periodic medical examination by a doctor in the colony revealed that her pregnancy was affected by placenta previa disorder. Of course, I was worried about the risk factors for both mother and baby.  Since I was practicing Shiv yoga daily, I took care of myself.  About 3 months after conception, she got severe acidity and about 4 months later, heavy bleeding started. She could not eat anything except Mudhi (flattened rice), balanced diet was a distant thing. If her condition worsened, then it would become impossible to shift her from Lanjigarh to a good hospital in any city. So, she opted for her shift to her parents' place in Bhubaneswar, where she would get better care and treatment. That's what happened in the end.  After suffering a lot for 8 months, she gave birth to our son prematuredly at Ayush Hospital in Bhubaneswar exactly 32 weeks after conception.  

The last couple of months before my son's birth was very painful and dangerous for my wife and it was equally challenging for me. By nature, I never call anyone on phone, if I don't need to. Going against my nature I started talking to my wife and keeping her engaged on phone every day.  And here out of fear of upcoming fatherhood, I extended the time of my daily Sadhana practice. Before the birth of my son, I started searching of Google and other booklets for a suitable name of the child. I called a representative of the ICICI Prudential insurance company home and bought 2 insurance policies in my name for the son.  I had to pay a premium of Rupees 2 lakh a year. I was  in Lanjigarh, but after giving birth, would the mother and son live in this forest  area ? Where would the son study?  Where would we get good hospital?  Would she sit here idle without doing any productive work ?  If  they would not stay here, where would they do ?  My village was also a village, not a city.  In Bhubaneswar, my wife's parents were living in a rented house. It was neither good nor acceptable to live with them.  So, now they could be with me at Lanjigarh. After 2-3 years the son would go to school. Before that I would have bought a house in Bhubaneswar. Both the mother and son would live there and I would shuttle and see them once a week.  That was finalised. Time was high now. If I book a flat in a good location in Bhubaneswar, I would get that in 2-3 years at cheaper price. I targeted that our house was already booked before the son was born.  In every  Saturday evening, I used to drive to Bhubaneswar covering 550 km distance, using the company-provided vehicle and driver non-officially, and on Sunday I looked for housing projects in good locations, and at night I returned to Lanjigarh and resumed duty on Monday.  I was not feeling tired at all.  In one hand, the stress and fear of my upcoming fatherhood and in other hand the anxiety of buying a house for settlement of my wife and son.  Where could the fatigue be from?

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ପିତା କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ପୁଅ ପାଇଁ ଇଶ୍ଵର ? 

(ଭାଗ-୨)

ମୋ ପୁଅର ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରତିଦିନ ମୁଁ ଶିବଯୋଗ ସାଧନା ଅଭ୍ୟାସ କରୁଥିଲି। ପ୍ରତିଦିନ ରାତିରେ ଶୋଇବା ପୂର୍ବରୁ, ସକାଳୁ ଉଠି ଓ ସକାଳ - ସନ୍ଧ୍ୟା ସାଧନା ସମୟରେ କିଛି ଆଫାର୍ମେସନ୍‌ ମୁଁ କରୁଥିଲି । ମୋ'ର ପ୍ରମୂଖ ଆଫର୍ମେସନ୍‌ ଥିଲା : "ମୋ'ର ପୁଅଟିଏ ଅଛି । ସେ ବହୁତ୍ ବଡ଼ ସ୍ପେଶ୍ ସାଇଣ୍ଟିଷ୍ଟ । ପୁରା ମାନବ ଜାତି ପାଇଁ ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତା'ର ବହୁତ୍ ଅବଦାନ ଅଛି । ଜୀବନସାରା ସେ ସୁସ୍ଥ ଓ ସମୃଦ୍ଧ । ସାରା ଜୀବନ ସେ ସୁଖ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଅଛି ।" 

ତା'ର ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ, ପରେ ଓ ଏବେ ମଧ୍ୟ  କଥା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କୁହେ ଯେ ପିଲାଙ୍କ କାରିଅର୍ ଉପରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର ଅଧିକାର କେବଳ ସେହି ପିଲାଙ୍କର , ତାଙ୍କ ବାପା ମା'ଙ୍କର ନୁହେଁ । ବାପା ମା' ମାନେ ପିଲାଙ୍କୁ ଏକ୍ସପୋଜର, କାରିଅର୍ ଇନ୍‌ଫରମେସନ୍ , ଗାଇଡାନ୍ସ ଓ ପାଠପଢ଼ା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସପୋର୍ଟ ଦେଇ ପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ପିଲାଙ୍କ ଉପରେ ନିଜର କୌଣସି କାରିଅର ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଥାପି ଦେବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ, ମୁଁ ନିଜେ ମୋ' ପୁଅର ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ ତା' ପାଇଁ କାରିଅର୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଯାଇଥିଲି । ସବୁ ବାପାଙ୍କ ଭଳି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ ଭିତରେ ଥିଲି ଯେ କାଳେ ଛୋଟ ପିଲାଟା ତା କାରିଅର କୁ ନେଇ କୌଣସି ଭୁଲ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଯିବ ! ଆମେ ତ ଗରିବ ଘରର ମଣିଷ । କାରିଅର୍ ଥରେ ଗଢ଼ି ପାରିବୁ, ବାରମ୍ବାର ନୁହେଁ । ପୁଅ ଏମିତି ଗୋଟାଏ କାରିଅର୍ କରୁ, ଯେଉଁଥିରେ ତା'ର ଦୈନନ୍ଦିନ ସମାଜ ସହ କିଛି ବି ସଂପର୍କ ନଥିବ। ଏ ସମାଜର ରୀତିନୀତି, ପ୍ରଥା ପରମ୍ପରା, ଧର୍ମ ସଂସ୍କୃତି କୁ ଦେଖି ଦେଖି ବଡ଼ ହତାଶା ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଭିତରେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିଛି । ମୁଁ ତ ମୋ' ସମାଜକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରିବି ନାହିଁ, ବରଂ ମୁଁ ନିଜକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ସର୍ବଦା ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି । ଏଇ ଚେଷ୍ଟା ଭିତରେ ବି ମୁଁ ବାରମ୍ବାର ଠୋକର ଖାଉଛି । ମୋ' ପୁଅ ଏ ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନଭୋଗୁ । ସମାଜ ଭିତରେ ରହି ମଧ୍ୟ ନିଜର କାରିଅର୍ କୁ ସମାଜ ବାହାରେ କରୁ ଏବଂ ସେହି କାରିଅର୍ ଟା ତା' ଜୀବନ ବନିଯାଉ। ସେଥିରୁ ସେ ମହା ଆନନ୍ଦ ଓ ଆତ୍ମ ସନ୍ତୋଷ ପାଉ । ମୋ' ବିଚାରରେ ସ୍ପେଶ୍ ସାଇନ୍‌ସ୍ ଏଭଳି ଏକ ବିଷୟ, ଯାହା ମଣିଷକୁ ଆତ୍ମହରା କରିଦେଇପାରେ । ଦୈନନ୍ଦିନ ପାରିବାରିକ, ସାମାଜିକ ଓ ରାଜନୈତିକ ଜୀବନର ମୂଷା ଦୌଡ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା ଏଇ ବିଷୟରେ ନିମଗ୍ନ ଥିବା ବିଜ୍ଞାନୀଟିକୁ ଛୁଇଁ ପାରେ ନାହିଁ ।  ତା'ର ମନ ଓ ହୃଦୟ ଏତେ ବିଶାଳ ହୋଇଯାଇଥାଏ  ଯେ ସାଧାରଣ ସମାଜିକ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଗୁଡ଼ାକ ତା ପାଖ ମାଡି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ତେଣୁ ଆମର ଏଇ ସମାଜକୁ ଡରି, ମୋ'ର ପିଲାଟିଏ ଜନ୍ମ ନ ହେଉଣୁ, ମୁଁଁ ତା'ର କାରିଅର୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇସାରିଥିଲି । ସମାଜକୁ ଡରି ଓ ମୋ' ପରିବାରର ଗରିବୀ କୁ ଅଙ୍ଗେ ଲିଭେଇ ମୁଁ ସବୁବେଳେ ପୁଅଟିଏ ଚାହୁଁଥିଲି, ଝିଅ ନୁହେଁ । ମୋ' ପାରିବାରିକ ଓ ସାମାଜିକ ଅବସ୍ଥା ଭିତରେ ଝିଅଟିର ସ୍ଥାନ ଆଦୌ ନ ଥିଲା, ଏବେ ବି ନାହିଁ । ମୁଁ ଝିଅ ବିରୋଧି ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଆମର ଏଇ ଭାରତୀୟ ସମାଜ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭିତରେ  ଝିଅଟିକୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରିବାର କ୍ଷମତା ମୋ ପାଖରେ ନଥିଲା ଓ ଏବେ ବି ନାହିଁ । ଇଶ୍ଵରଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଯେ ମୋ ପାଖକୁ ପୁଅଟିଏ ଆସିଲା ।

ପୁଅ ଜନ୍ମର ଠିକ୍ ବର୍ଷକ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ବେଦାନ୍ତ କମ୍ପାନୀରେ ଚାକିରୀ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି। କମ୍ପାନୀର ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ ଶାଖାରେ  ମୁଁ କାମ କରୁଥିଲି । ଷ୍ଟାଫ୍ କଲୋନୀରେ ଆମେ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ରହୁଥିଲୁ । ସ୍ତ୍ରୀ ମୋତେ ଯେଉଁ ଦିନ  ଖୁସି ଖୁସିରେ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭ ଧାରଣ ଖବରଟି ଦେଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଟିଏ ଜଣାଇଲି ସତ, କିନ୍ତୁ ଖୁସି ହୋଇ ପାରିଲି ନାହିଁ । ହଠାତ୍ ମୋ ଭିତରକୁ ଅଜଣା ଭୟ ପଶି ଆସିଲ। ମୋ' ଅଭାବୀ ପରିବାରର ସ୍ଥିତି ଯାହା, ସେଥିରେ ପୁଣି ପିତା ହେବାର ଗୁରୁ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ପାଳନ କରିପାରିବା ଉପରେ ମୋର ସନ୍ଦେହ ଥିଲା । ସେହି ସନ୍ଦେହରୁ ଭୟର ସୃଷ୍ଟି । ବାଥ୍ ରୁମ୍ ଭିତରକୁ ଚାଲିଯାଇ ଅନେକ ସମୟ ଧରି ମୁଁ ସେଦିନ କାନ୍ଦିଥିଲି । ମୋ' ମା' ତ ୬ ବର୍ଷ ତଳୁ ମରିଯାଇଥିଲା, ହଠାତ୍ ମୋ ଆଖି ଆଗକୁ ସେ ଚାଲିଆସିଲା । ଚିର ରୋଗିଣୀ ଓ ଚିର ଦୁଃଖିନୀ ମା' ମୋ'ର ମୋତେ ବାହାଦେଇ, ନାତି ନାତୁଣୀ ଦେଖିବା ପରେ ମରିବା ପାଇଁ ଚାହୁଁଥିଲା । ମୁଁ କିନ୍ତୁ ତାକୁ ଥରେ ଅତି କଠୋର ଭାଷାରେ କହିଥିଲି ଯେ ସେ ମଲେ ମୁଁ ବାହାହେବି ବୋଲି। ମୋ କଥାକୁ ସେ  ଗଣ୍ଠି କରିଦେଲା । ବିବାହ ବୟସ  ମୋ'ର ଗଡିଯାଇଥିଲା। ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ବାହା ଦେବାପାଇଁ, ସେ ଶୀଘ୍ର ମରିଗଲା । କିନ୍ତୁ, କେଉଁ ପରିସ୍ଥିତିରେ ପଡ଼ି ଓ କାହିଁକି ଏମିତି ଏକ କଠୋର ଭାଷା ମୁଁ ତାକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରିଥିଲି, ତାହା ମୋ' ମନ ଭିତରେ ହିଁ ରହିଗଲା ।

ମନଭିତରେ ଯେତେ ଯାହା ଭୟ, ସନ୍ଦେହ, କ୍ଷୋଭ ଓ ଅବଶୋଷ ଥିଲେ ବି ମୋ' ସ୍ତ୍ରୀ ଆଗରେ ମୁଁ ବେଶ୍ ଖୁସି ରହିଲି। ମୁଁ ପଢ଼ିଥିଲି ଯେ ଗର୍ଭବତୀ ମା' ମାନେ ସର୍ବଦା ଖୁସି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ରହିବା କଥା ; ସର୍ବଦା ସୁସମ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇବା ସହ, ମନରେ ପଜିଟିଭ୍‌ ଥିଂକିଂ ଓ ପଜିଟିଭ୍ ଏନର୍ଜି ପାଇଁ ଯାହା ଯାହା ଦରକାର, ସେ ସବୁ କରିବା ଉଚିତ୍। ତେଣୁ ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ର ଜଂଗଲୀ ପରିବେଶ ଭିତରେ ରହିବି ମା' ଓ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁର ମଂଗଳ ପାଇଁ ମୋ' ଦ୍ୱାରା ଯାହାକିଛି ସମ୍ଭବ ହେଲା, ସବୁଗୁଡ଼ାକ ମୁଁ କରି ଚାଲିଲି। କଲୋନୀରେ ରହୁଥିବା ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖରେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା କଲାବେଳେ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ସ୍ତ୍ରୀର ଗର୍ଭଟି ପ୍ଲାସେଣ୍ଟା ପ୍ରିଭିଆର ଶୀକାର ହୋଇଛି। ଉଭୟ ମା' ଓ ଶିଶୁ ଉପରେ ରିସ୍କ୍ ଫ୍ୟାକ୍ଟର୍ ବଢି ଚାଲିବାରୁ ମୁଁ ଅବଶ୍ୟ ବିଚଳିତ ରହୁଥିଲି । ଯେହେତୁ ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଦୈନନ୍ଦିନ ଶିବ ଯୋଗ ସାଧନା କରୁଥିଲି, ନିଜକୁ ମୁଁ ସମ୍ଭାଳି ନେଇ ଗଲି । ଗର୍ଭ ଧାରଣର ପ୍ରାୟ ୩ ମାସ ପରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ସିଦ୍ଭିଅର୍ ଏସିଡିଟି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା । ପ୍ରାୟ ୪ ମାସ ପରେ ହେଭି ବ୍ଲିଡିଂ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା । ସୁସମ ଖାଦ୍ୟ ଦୂରର କଥା, ସେ ଖାଲି ମୁଡ଼ି ଖାଇ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇଲେ । ପରେ ଅବସ୍ଥା କାଳେ ବେଶୀ ଖରାପ ହୋଇଯିବ ଓ ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ରୁ ବଡ଼ ସହରର ଭଲ ହୃସ୍ପିଟାଲ୍ କୁ ମୁମେଣ୍ଟ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ହୋଇ ପଡିବ, ସେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ରହୁଥିବା ତାଙ୍କ ବାପା ମା'ଙ୍କ ପାଖକୁ ପଳାଇ ଆସିବେ ଓ ସେଠାରେ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଯତ୍ନ ଓ ଚିକିତ୍ସା ପାଇପାରିବେ । ଶେଷରେ ତାହାହିଁ ହେଲା । ପୁରା ୮ ମାସ କାଳ ଅନେକ କଷ୍ଟ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହି ଶେଷରେ, ଉଚିତ୍ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ, ଠିକ୍ ୩୨ ସପ୍ତାହ ପରେ ଭୁବନେଶ୍ଵରର ଆୟୁଷ୍ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ରେ ସେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ।

ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେବାର ଶେଷ ୨ ମାସ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଯେତିକି କଷ୍ଟଦାୟକ ଓ ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ମୋ' ପାଇଁ ବି ସେତିକି ଆହ୍ବାନପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା । ସ୍ୱଭାବତଃ ଦରକାର ନଥିଲେ ମୁଁ କେବେ କାହାକୁ ଫୋନ୍‌ କରେ ନାହିଁ। ମୁଁ ମୋ' ର ସ୍ଵଭାବ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାଇ ଦୈନିକ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ଫୋନ୍‌ରେ କଥା ହୋଇ  ତାଙ୍କୁ ଭୁଲାଇ ରଖୁଥିଲି। ଏପଟେ ପିତୃତ୍ବ ଆସିଯିବାର ଭୟରେ ଦୈନିକ ସାଧନାର ସମୟ କୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଇଥିଲି। ପୁଅ ଜନ୍ମ ନ ହେଉଣୁ ପୁଅର ନାଁ କ'ଣ ଦିଆଯିବ, ସେଥିପାଇଁ  ଗୁଗୁଲ୍ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପତ୍ରିକା କିଣି ଉଣ୍ଡାଳିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥିଲି । ଆଇସିଆଇସିଆଇ ପ୍ରୁଡେନ୍ସିଆଲ୍  ଇନସ୍ୟୁରାନ୍ସ୍ କଂପାନୀର ପ୍ରତନିଧିଙ୍କୁ ଘରକୁ ଡାକି ପୁଅ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ  ମୋ ନାଁ ରେ ଏକାବେଳକେ ୨ଟା ଇନ୍‌ସ୍ୟୁରାନ୍ସ ପଲିସି କିଣି ନେଇଥିଲି। ବର୍ଷକୁ ୨ ଲକ୍ଷ ଟଂକା ପ୍ରିମିଅମ୍ ଦେବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା । ମୁଁ ତ ରହିଲି  ଲାଞ୍ଜିଗଡରେ, ପିଲାଟିଏ ହେଲେ ମା' ପୁଅ କ'ଣ ଏ ଜଂଗଲରେ ରହିବେ ! ପୁଅ କେଉଁଠି ପାଠ ପଢ଼ିବ ? ଭଲ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ଏଠି କାହିଁ ? ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଏଠି ବସି ବସି କରିବ କ'ଣ ? ଯଦି ଏଠି ମା' ପୁଅ ନରୁହନ୍ତି, ତେବେ ରହିବେ କେଉଁଠି ? ମୋ' ଗାଁ ବି ଗୋଟିଏ ଗାଁ, ସହର ନୁହେଁ ।  ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ  ମୋ' ସ୍ତ୍ରୀର ବାପା ମା' ଗୋଟିଏ ଭଡା ଘରେ ରହୁଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମା' ପୁଅ  ରହିବା ଟା ଖରାପ କଥା । ଏବେ ତ ପୁଅ ସ୍କୁଲ୍ ଯାଇନି , ଏବେ ବରଂ ମା' ପୁଅ ମୋ ପାଖରେ ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ରେ ରହିଥାନ୍ତୁ,  ୨-୩ ବର୍ଷ ପରେ ତ ପୁଅ ସ୍କୁଲ୍ ଯିବ, ତା' ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ଘରଟିଏ କିଣି ସାରିଥିବି ; ମା' ପୁଅ ଆମ ନୂଆ ଘରେ ରହିଯିବେ ଓ ମୁଁ ସପ୍ତାହକୁ ଥରେ ଯାଇ ବୁଲି ଆସିବି। ଏଇଟା ହିଁ ଫାଇନାଲ୍ । ଏବେଠାରୁ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ଗୋଟିଏ  ଭଲ ଲୋକେସନରେ ଫ୍ଲାଟ୍ ଟିଏ ବୁକିଂ କରିଦେଲେ, ୨-୩ ବର୍ଷ ଭିତରେ ମୋତେ ଘରଟିଏ ମିଳିଯିବ ଓ  ଘରଟି ମୋତେ ଶସ୍ତା ପଡ଼ିବ ।। ଟାର୍ଗେଟ୍ କରିନେଲି ଯେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେବା ପୂର୍ବରୁ,  ଭୁବନେଶ୍ବରରେ ଆମର ଘର ବୁକିଂ ସରିଥିବ । ପ୍ରତି ଶନିନାର ସନ୍ଧ୍ୟା କୁ କାମ ସାରି କମ୍ପାନୀ ଦେଇଥିବା ଗାଡ଼ି ଓ ଡ୍ରାଇଇଭର୍ କୁ ଧରି ନନ୍-ଅଫିସିଆଲି ମୁଁ ଭୁବନେଶ୍ୱର ଚାଲିଆସେ । ସପ୍ତାହ ସାରା ଗାଡ଼ି ଧରି ଫିଲ୍ଡ୍‌ ଡ୍ୟୁଟି କଲା ପରେ ବି ମୁଁ ପ୍ରତି ଶନିବାର ରାତିରେ  ୫୫୦ କି.ମି. ଯାଇ, ରବିବାର ଭୁବନେଶ୍ବରର ଭଲ ଲୋକେସନ୍ ରେ ହାଉସିଙ୍ଗ୍ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖାଦେଖି କରି ରାତାରାତି ୫୫୦ କି.ମି. ଫେରି, ସୋମବାର ପୁଣି ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ ରେ ଫିଲ୍ଡ ଡ୍ୟୁଟି ଆରମ୍ଭ କରେ । ମୁଁ ଟିକିଏ ବି ହାଲିଆ ହେଉନଥିଲି । ଏପଟେ ପିତା ହେବାର ଚିନ୍ତା ଓ ଭୟ ଏବଂ ସେପଟେ ଘର ଟିଏ କିଣି ମା' ପୁଅଙ୍କୁ ସେଟଲ୍ କରିଦେବାର  ଉତ୍କଣ୍ଠା । କ୍ଲାନ୍ତି କେଉଁଠୁ ଆସନ୍ତା ?