I have a lifelong weakness for the English language. I always appreciate and respect the person who speaks and writes good and error free English. I put them in uneducated class who can't speak and write correct English, and they are roughly 99.9% in my society. I know, having this stereotype is my fault, but I still can't fix it. Since the time my son was born, I have been thinking and planning how my son can speak and write Native English, and how I can get from him what I expect from others in English. When I had no means of earning my livelihood, anticipating to get a new job, I enrolled him in the most expensive school. Taking such a big risk was certainly a part of my English addiction. When I saw the profile of the teachers involved and spoke to them curiously after giving him admission, my dream of the son's English soon started fading. The half-dream that remained was only for a few teachers who spoke good English. Among them were the school's coordinator, Madam Polly Fernandez, and English teachers, Madam Candy and Madam Somi.
I met these three ladies personally and requested them to give tuition to my son on speaking and writing English. They refused to give tuition to such a small child, saying that everything would be fine in due course of time. The son needed to have a strong foundation in English. His childhood was the best time. That’s why I met Shivaji Mukherjee Sir, another English teacher for senior classes. He agreed. He did not have the international accent like that of Madam Fernandez or Candy Madam. He spoke English in all Bengali accents, but he spoke well. If a person speaks fluent and correct English, I would expect him to write correctly. The son’s class timing was from 8 a.m. to 3 p.m. and afterwards his games and martial art class continued till 5 p.m. He arrived home at 6 p.m. Shivaji Sir agreed to come to our house at 7 pm daily except Saturday and Sunday. Not only English, but as a home tuitor, he offered to teach him everything and promised me to lay the foundation of my son as I wished. In return he expected 10 thousand rupees a month for wages and 10 thousand rupees a month for an auto rickshaw fare. I liked his wages. But he did not have any vehicle to move. I could not accept the 10 thousand rupees he needed for a rental vehicle. Since I had no income, I was not in a position to afford 20 thousand rupees towards tuition and another 20 thousand rupees a month towards school fee. Disappointed from there, I searched on Google to find out who was in Bhubaneswar from the CIEFL in Hyderabad with a degree in English. After a long search, I found Dr. Rajkumar Guduru, an Assistant Professor of English at IIT, which was 30 km away from my place.
I went there, met Guduru Sir and discussed in detail about my son's English needs and my expectations from my son. The father of a primary school student having travelled 30 km distance, was requesting a non-Odia English professor at an institution of repute like IIT to improve English skills of his son - this incident impressed Guduru Sir. He assured me that he would keep the boy with him every Sunday. In the morning I would drop the boy at him and take back in the evening. To increase the boy's interest, he planned to organize children's camp every Sunday, adding some more children from the staff colony on campus. He proposed, if I could do this for a whole year, my son's English would be stronger. I liked his proposal and plan. I also agreed to afford to and fro 120 km driving on every Sunday. However, Guduru Sir could not add another 4-5 children on his behalf, nor could I do anything from my end. My hopes and desires were crushed. I finally started searching for a good English teacher at the Spoken English coaching centers in Bhubaneswar. I went to select 10 institutions. There I met English teachers and tested their own English skills in casual conversation. None was felt right for my son. I found a young man, Deepak Mohapatra, having a small refresher course certificate from CIEFL, Hyderabad was running a small coaching institution named English Avenue. After a round of conversation, I felt his potential to meet my son's requirement for some extent. I made him agreed to come to our house 5 days a week from 7 to 9 p.m to improve my son's English skills through teaching all his school lessons. Responding to my request he came to our house, but gradually he made it to 8 p.m in instead of 7 p.m. At his institution the classes were getting over after 7 p.m. It took him almost an hour to reach our place after shutting down his class rooms and office, and driving 10 km in traffic. By that time my tired son was half asleep. After playing at school and coming back home at 6 p.m., he was feeling exhausted and sleepy just after eating something. It was not possible for him to wait until 8 p.m and read until 9-10 p.m in sleepy eyes. It would have been possible if Deepak Sir had been able to wake him up by adopting playful way of teaching. Fun is of course difficult. Why should he give such efforts at a wage of 5 thousand rupees a month ! A month later, the much cherished tuition of my son was felt meaningless and stopped. My desire of laying a strong foundation of my son and addiction of improving his English skills were de-addicted. After repeated failures, I left all of my long cherished desires for my son's education, extra skills and personality development in the hands of all powerful time. My son remained in his own place.
_______________________________________________________
ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ମୋର ଇଂରାଜୀ ନିଶା
ଇଂରାଜୀ ଭାଷା ପ୍ରତି ଜୀବନ ସାରା ମୋ'ର ବିଶେଷ ଦୁର୍ବଳତା । ମୋ ଆଗରେ ଯିଏ ଭଲ ଇଂରାଜୀ କହେ ଓ ଲେଖେ, ତାକୁ ମୁଁ ସର୍ବଦା ଆଦର ଓ ସମ୍ମାନ କରେ । ଯିଏ ନକରିପାରେ, ତାକୁ ମୁଁ ଅଶିକ୍ଷିତ ଶ୍ରେଣୀରେ ରଖିଦିଏ । ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ ଏହା ମୋ'ର ଭୁଲ୍ , ତଥାପି ଏ ଭୁଲ୍ କୁ ମୁଁ ଆଜି ଯାଏଁ ସଂଶୋଧନ କରିପାରି ନାହିଁ । ମୋ ପୁଅ କେମିତି ନେଟିଭ୍ ଇଂରାଜୀ କହିପାରିବ ଓ ଲେଖି ପାରିବ, ଇଂରାଜୀକୁ ନେଇ ମୁଁ ଯାହା ଟା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରୁ ଆଶା କରୁଛି, ତାହା କିପରି ମୋ' ପୁଅ ପାଖରୁ ମିଳି ପାରିବ, ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତା'ର ଜନ୍ମ ସମୟରୁ ମୁଁ ଚିନ୍ତା ଓ ଯୋଜନା କରିଚାଲିଛି । ମୋ' ପାଖରେ କୌଣସି ରୋଜଗାରର ପନ୍ଥା ନଥିବା ସମୟରେ, କେବଳ ମୋ'ର ସେଭିଙ୍ଗ୍ସ ଓ ନୂଆ ଚାକିରୀଟିଏ ମିଳିଯିବାର ଆଶା କୁ ନେଇ ମୁଁ ପୁଅକୁ ଏତେ ବଡ଼ ଦାମୀ ସ୍କୁଲରେ ଭର୍ତ୍ତି କରିଦେଲି । ଏତେ ବଡ଼ ରିସ୍କ୍ ନେବାଟା ମୋ'ର ସେହି ଇଂରାଜୀ ନିଶାର ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ନିଶ୍ଚୟ । ପୁଅକୁ ଆଡ୍ମିଶନ୍ ଦେଲା ପରେ ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ସଂପୃକ୍ତ ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କ ପ୍ରୋଫାଇଲ୍ ଦେଖିଲି ଓ ଉତ୍ସୁକତାର ସହ ସେମାନଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲି, ପୁଅର ଇଂରାଜୀକୁ ନେଇ ଥିବା ମୋର ସ୍ଵପ୍ନ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ଅଧା ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଯେଉଁ ଅଧା ସ୍ଵପ୍ନ ରହିଲା, ତାହା କେବଳ ଅଳ୍ପ କେତେକ ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଇଂରାଜୀ କହୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଥିଲେ ପ୍ରିସ୍କୁଲ୍ ର କୋଅଡିନେଟର ମ୍ୟାଡାମ୍ ପଲି ଫର୍ଣ୍ଣାଡିସ୍ ଓ ଇଂରାଜୀ ଟିଚର୍ କାଣ୍ଡି ମ୍ୟାଡାମ୍ ଓ ସୋମି ମ୍ୟାଡାମ ।
ମୁଁ ସେହି ୩ ଜଣ ମ୍ୟାଡାମ୍ ଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ଭେଟି ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲି ଯେ ମୋ' ପୁଅକୁ ଇଂରାଜୀ କହିବା ଓ ଲେଖିବା ଉପରେ ଟ୍ୟୁସନ୍ ଦେବା ପାଇଁ । ଧୀରେ ଧୀରେ ସବୁ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବ କହି ସେମାନେ ଏତେ ଛୋଟ ପିଲାଟିକୁ ଟ୍ୟୁସନ୍ କରିବାକୁ ମନାକରିଦେଲେ । ପୁଅର ଇଂରାଜୀ ଉପରେ ମଜବୁତ ମୁଳଦୂଆ ପଡ଼ିଥିବା ଦରକାର । ଏଇ ପିଲାଦିନ ହିଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସମୟ । ସେଥିପାଇଁ ଆଉ ଜଣେ ସିନିଅର୍ କ୍ଲାସ୍ ଇଂରାଜୀ ଟିଚର୍, ଶିବାଜୀ ମୁଖାର୍ଜୀ ସାର୍ ଙ୍କୁ ଭେଟିଲି । ସେ ରାଜି ହେଲେ । ତାଙ୍କର ଫର୍ଣ୍ଣାଡିଜ୍ ମ୍ୟାଡାମ୍ କିମ୍ବା କାଣ୍ଡି ମ୍ୟାଡ଼ାମ୍ ଙ୍କ ଭଳି ନେଟିଭ୍ ଆକ୍ସେଣ୍ଟ୍ ନଥିଲା, ପୁରା ବଙ୍ଗାଳୀ ଆକ୍ସେଣ୍ଟ୍ ରେ ଇଂରାଜୀ କହୁଥିଲେ ସତ, କିନ୍ତୁ ନିର୍ଭୁଲ ଇଂରାଜୀ କହୁଥିଲେ । ଯଦି ଜଣେ ଏକ ଦମ୍ ଠିକ୍ ଇଂରାଜୀ କହୁଛି, ମୁଁ ଆଶା କଲି ଯେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଠିକ୍ ଲେଖୁଥିବେ । ପୁଅର କ୍ଲାସ୍ ଟାଇମିଂ ସକାଳ ୮ ରୁ ୩ ଟା ଯାଏଁ । ୩ ଟା ରୁ ୫ ଟା ମାର୍ଶାଲ ଆର୍ଟ କ୍ଲାସ୍ ଓ ଗେମ୍ସ୍ । ଘରେ ପୁଅ ପହଞ୍ଚେ ସଂଧ୍ୟା ୬ ଟାରେ । ଶିବାଜୀ ସାର୍ ରାଜି ହେଲେ ଆମ ଘରକୁ ଦୈନିକ ସଂଧ୍ୟା ୭ ରେ ଆସିବା ପାଇଁ । କେବଳ ଇଂରାଜୀ ନୁହେଁ, ହୋମ୍ ଟ୍ୟୁଟର ଭାବେ ସମସ୍ତ ବିଷୟକୁ ସେ ପଢ଼ାଇ ଦେବାକୁ ତାଙ୍କ ଆଡ଼ୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ ଓ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲେ ଯେ ମୁଁ ଚାହୁଁଥିବା ଅନୁସାରେ ପୁଅର ମଜବୁତ୍ ମୂଳଦୁଆ ସେ ପକାଇ ଦେବେ । କିନ୍ତୁ ପାରିଶ୍ରମିକ ବାବଦରେ ମାସକୁ ୧୦ ହଜାର ଓ ଗାଡ଼ି ଉଡ଼ା ବାବଦରେ ମାସକୁ ୧୦ ହଜାର ଟଙ୍କା ନେବେ । ତାଙ୍କର ପାରିଶ୍ରମିକ ମୋତେ ଠିକ୍ ଠାକ୍ ଲାଗିଲା । ତାଙ୍କ ସମାସ୍ୟାଟି ଥିଲା ଗାଡ଼ି । ତାଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ଗାଡ଼ି ନଥିଲା । ଭଡ଼ା ଗାଡ଼ି ବାବଦରେ ଯେଉଁ ୧୦ ହଜାର ତାଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, ସେଇଟିକୁ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିଲି ନାହିଁ । ମୋ'ର କୌଣସି ରୋଜଗାର ନଥିବାରୁ ସ୍କୁଲ୍ ଫି ମାସକୁ ୨୦ ହଜାର ଦେଇ ଟ୍ୟୁସନ୍ରେ ଆଉ ୨୦ ହଜାର ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବା ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ନ ଥିଲି । ସେଠାରୁ ନିରାଶ ହେଲା ପରେ ମୁଁ ଗୁଗଲ୍ ରେ ଖୋଜି ଚାଲିଲି ଯେ ହାଇଦ୍ରାବାଦ ସ୍ଥିତ ସି.ଆଇ.ଇ.ଏଫ୍.ଏଲ୍ ରୁ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ଡିଗ୍ରୀ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ କିଏ ଅଛନ୍ତି । ବହୁତ୍ ଖୋଜା ଖୋଜି ପରେ ଭୁବନେଶ୍ୱରରୁ ୩୦ କି.ମି. ଦୂର ଜଟଣୀସ୍ଥ ଆଇ.ଆଇ.ଟିର ଇଂରାଜୀ ବିଭାଗର ଆସିଷ୍ଟାଣ୍ଟ ପ୍ରଫେସର ଡ଼ ରାଜକୁମାର ଗୁଡ଼ୁରୁ ଙ୍କୁ ପାଇଲି ।
ଜଟଣୀ ଆଇ.ଆଇ.ଟି କୁ ଯାଇ ଗୁଡ଼ୁରୁ ସାର୍ ଙ୍କୁ ଭେଟିଲି ଓ ପୁଅର ଇଂରାଜୀ ଆବଶ୍ୟକତା ସହ ମୋ'ର ପୁଅ ଠାରୁ ଆଶା ଆକାଂକ୍ଷା ବାବଦରେ ସବିଶେଷ ଆଲୋଚନା କଲି । ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଇମେରୀ ସ୍କୁଲ୍ର ଛାତ୍ରର ଇଂରାଜୀ ସ୍କିଲ୍ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ତା' ବାପା ୩୦ କି.ମି. ଦୂରରେ ଥିବା ଆଇ.ଆଇ.ଟି ଭଳି କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଜଣେ ଅଣ ଓଡ଼ିଆ ଇଂରାଜୀ ପ୍ରଫେସରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି - ଏ ଘଟଣାଟି ମୋତେ ନୁହେଁ, ଗୁଡ଼ୁରୁ ସାରଙ୍କୁ ଚକିତ ଓ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା । ସେ ମୋତେ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଲେ ଯେ ପ୍ରତି ରବିବାର ପୁରା ଦିନଟା ପୁଅକୁ ସେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରଖିବେ । ସକାଳୁ ମୋତେ ପୁଅକୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଛାଡ଼ିବାକୁ ହେବ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ପୁଣି ଯାଇ ଆଣିବାକୁ ହେବ। ପୁଅର ଆଗ୍ରହ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ସେ ତାଙ୍କ କାମ୍ପସ୍ କଲୋନୀରେ ଆଉ କିଛି ପିଲା ଯୋଗାଡ଼ କରି ପ୍ରତି ରବିବାର ଗୋଟିଏ କ୍ୟାମ୍ପ୍ ଆୟୋଜନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ପୁରା ବର୍ଷଟିଏ ଏହିଭଳି ବ୍ୟବସ୍ଥାଟିଏ କରିପାରିଲେ, ପୁଅ ର ଇଂରାଜୀ ମୁଳଦୂଆ ଶକ୍ତ ହୋଇଯିବ। ତାଙ୍କର ପ୍ରସ୍ତାବ ଓ ଯୋଜନା ମୋତେ ଠିକ୍ ଲାଗୁଥିଲା । ମୁଁ ବି ପ୍ରତି ରବିବାର ୨ ଥର ରେ ୧୨୦ କି.ମି. ଗାଡ଼ି ଚଳେଇ ପୁଅକୁ ନେବା ଆଣିବା ପାଇଁ ରାଜି ଥିଲି। ହେଲେ ଗୁଡ଼ୁରୁ ସାର୍ ତାଙ୍କ ତରଫରୁ ଅନ୍ୟ ୪ - ୫ ପିଲା ଯୋଗାଡ଼ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କି ମୁଁ ଏତେ ବାଟରେ ରହି ସେ ଦିଗରେ କିଛି କରିପାରିଲି ନାହିଁ । ମୋ' ଆଶା ଓ ଇଚ୍ଛା ଚାପି ହୋଇ ରହିଗଲା । ଶେଷରେ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଥିବା ସ୍ପୋକନ୍ ଇଂଲିଶ୍ କୋଚିଂ ସେଣ୍ଟର୍ ଗୁଡ଼ିକରେ ଭଲ ଏକ ଇଂରାଜୀ ଟିଚର୍ ପାଇଁ ଅନୁସନ୍ଧାନ ଆରମ୍ଭ କଲି । ବାଛି ବାଛି ୧୦ଟି ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ମୁଁ ଗଲି । ସେଠାରେ ଇଂରାଜୀ ପଢ଼ାଉଥିବା ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କୁ ଭେଟିଲି ଓ କଥୋପକଥନରେ ସେମାନଙ୍କ ନିଜର ଇଂରାଜୀ ସ୍କିଲ୍ କୁ ପରୀକ୍ଷା କଲି । କୌଣସି ଗୋଟିଏ ଟିଚର୍ ମୋ' ପୁଅ ପାଇଁ ଠିକ୍ ଲାଗିଲେ ନାହିଁ । ଦିପକ୍ ମହାପାତ୍ର ନାଁ ରେ ଜଣେ ଯୁବକ ସି.ଆଇ.ଇ.ଏଫ୍.ଏଲ୍ ରୁ ଏକ ଛୋଟିଆ ରିଫ୍ରେସର୍ କୋର୍ସ କରି ଇଂଲିଶ୍ ଆଭେନ୍ୟୁ ନାଁରେ ଏକ ଛୋଟ ଅନୁଷ୍ଠାନଟିଏ ଚଲାଉଥାନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭେଟି ଆଲୋଚନା କଲାପରେ, ସେ କିଛି ପରିମାଣରେ ମୋ' ପୁଅର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ପୁରଣ କରିପାରିବେ ବୋଲି ମୋର ହୃଦବୋଧ ହେଲା । ସେ ବି ରାଜି ହେଲେ ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ୭ ଟା ରୁ ୯ ଟା ସେ ଆମ ଘରକୁ ଆସି ପୁଅକୁ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ପଢ଼ାଇ ଦେବେ ଓ ତା'ରି ଭିତରେ ପୁଅର ଇଂରାଜୀ ସ୍କିଲ୍ ବଢ଼ିଯିବ । ମୋ' ଅନୁରୋଧ ରକ୍ଷାକରି ସେ ଆମ ଘରକୁ ଆସିଲେ, ହେଲେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେ ସନ୍ଧ୍ୟା ୭ ଟା ପରିବର୍ତ୍ତେ ୮ ଟା କରିଦେଲେ । ତାଙ୍କ ଅନୁଷ୍ଠାନ ରେ କ୍ଲାସ୍ ସରୁ ସରୁ ପ୍ରାୟ ୭ ଟା ପାର୍ ହୋଇଯାଉଥିଲା । କ୍ଲାସ୍ ରୁମ୍ ଓ ଅଫିସ୍ ବନ୍ଦ କରି ୧୦ କି.ମି. ଗାଡ଼ି ଚଳାଇ ଆମ ଘରେ ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ରାତି ୮ ଟା । ସେତେବେଳକୁ ପୁଅ ଅଧା ଶୋଇ ପଡ଼ିଥାଏ । ସ୍କୁଲରେ ଖେଳାଖେଳି କରି ସନ୍ଧ୍ୟା ୬ ଟା ରେ ଘରେ ପହଞ୍ଚି କ'ଣ ଟିକିଏ ଖାଇଦେଲା ପରେ ପୁଅକୁ ସବୁଦିନ ନିଦ ଆସିଯାଉଥିଲା । ରାତି ୮ଟା ଯାଏଁ ଅପେକ୍ଷା କରି ବସିବା ଓ ନିଦ ମଳମଳ ଆଖିରେ ରାତି ୯-୧୦ ଟା ଯାଏଁ ପାଠ ପଢ଼ିବାଟା ତା' ପକ୍ଷେ ସମ୍ଭବ ହେଲା ନାହିଁ । ହୁଏତ ସମ୍ଭବ ହୋଇଥାନ୍ତା, ଯଦି ଦିପକ୍ ସାର୍ ମଜା କରି କରି ନିଦ ଭଙ୍ଗେଇ ପୁଅକୁ ପଢ଼େଇ ପାରିଥାନ୍ତେ। ମଜା କରିବାଟା ଅବଶ୍ୟ ବହୁତ କଷ୍ଟ । ମାସକୁ ୫ ହଜାର ଟଙ୍କା ପାରିଶ୍ରମିକରେ ସେ ଅବା କାହିଁକି ଏତେ କାମ କରିଥାନ୍ତେ ! ମାତ୍ର ମାସକ ପରେ ପୁଅର ଟ୍ୟୁସନ୍ ମୋତେ ଅର୍ଥହୀନ ଲାଗିଲା ଓ ବନ୍ଦ କରିଦିଆଗଲା । ମୋ'ର ବି ପୁଅର ଇଂରାଜୀ ସ୍କିଲ୍ ଓ ମଜବୁତ୍ ମୂଳଦୁଆ ପକାଇବାର ନିଶା ଛାଡ଼ିଗଲା । ବାରମ୍ବାର ବିଫଳ ହେଲା ପରେ ପୁଅର ପାଠପଢ଼ା, ଏକ୍ସଟ୍ରା ସ୍କିଲ୍ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ବିକାଶ ଆଦି ମୋ'ର ଚିର ଇପ୍ସିତ ଇଚ୍ଛା ଗୁଡ଼ିକୁ ସମୟ ହାତରେ ଛାଡ଼ିଦେଲି । ପୁଅ ତା ନିଜ ଜାଗା ରେ ରହିଗଲା ।