My English Addiction for my Son

 

I have a lifelong weakness for the English language.  I always appreciate and respect the person who speaks and writes good and error free English.  I put them in uneducated class who can't speak and write correct English, and they are roughly 99.9% in my society.  I know, having this stereotype is my fault, but I still can't fix it.  Since the time my son was born, I have been thinking and planning how my son can speak and write Native English, and how I can get from him what I expect from others in English.  When I had no means of earning my livelihood, anticipating to get a new job, I enrolled him in the most expensive school. Taking such a big risk was certainly a part of my English addiction.  When I saw the profile of the teachers involved and spoke to them curiously after giving him admission, my dream of the son's English soon started fading.  The half-dream that remained was only for a few teachers who spoke good English.  Among them were the school's coordinator, Madam Polly Fernandez, and English teachers, Madam Candy and Madam Somi.

I met these three ladies personally and requested them to give tuition  to my son on speaking and writing English.  They refused to give tuition to such a small child, saying that everything would be fine in due course of time. The son needed to have a strong foundation in English. His  childhood was the best time.  That’s why I met Shivaji Mukherjee Sir, another English teacher for senior classes.  He agreed.  He did not have the international accent like that of Madam Fernandez or Candy Madam. He spoke English in all Bengali accents, but he spoke  well.  If a person speaks fluent and correct English, I would expect him to write correctly.  The son’s class timing was from 8 a.m. to 3 p.m. and afterwards his games and martial art class continued till 5  p.m. He arrived home at 6 p.m.  Shivaji Sir agreed to come to our house at 7 pm daily except Saturday and Sunday.  Not only English, but as a home tuitor, he offered to teach him everything and promised me to lay the foundation of my son as I wished.  In return he expected 10 thousand rupees a month for wages and 10 thousand rupees a month for an auto rickshaw fare.  I liked his wages. But he did not have any vehicle to move. I could not accept the 10 thousand rupees he needed for a rental vehicle.  Since I had no income, I was not in a position to afford 20 thousand rupees towards tuition and another 20 thousand rupees a month towards school fee.  Disappointed from there, I searched on Google to find out who was in Bhubaneswar from the CIEFL in Hyderabad with a degree in English.  After a long search,  I found Dr. Rajkumar Guduru, an Assistant Professor of English at IIT, which was 30 km away from my place.

I went there, met Guduru Sir and discussed in detail about my son's English needs and my expectations from my son. The father of a primary school student having travelled 30 km distance,  was requesting a non-Odia English professor at an institution of repute like IIT to improve English skills of his son - this incident impressed Guduru Sir.  He assured me that he would keep the boy with him every Sunday.  In the morning I would drop the boy at him and take back in the evening.  To increase the boy's interest, he planned to organize children's camp every Sunday, adding some more children from the staff colony on campus. He proposed, if I could do this for a whole year, my son's English would be stronger.  I liked his proposal and plan.  I also agreed to afford to and fro 120 km driving on every Sunday. However, Guduru Sir could not add another 4-5 children on his behalf, nor could I do anything from my end. My hopes and desires were crushed.  I finally started searching for a good English teacher at the Spoken English coaching centers in Bhubaneswar.  I went to select 10 institutions.  There I met English  teachers and tested their own English skills in casual conversation.  None was felt right for my son.  I found a young man, Deepak Mohapatra, having a small refresher course certificate  from CIEFL, Hyderabad was running a small coaching institution named English Avenue.  After a round of conversation, I felt his potential to meet my son's requirement for some extent. I made him agreed to come to our house 5 days a week from 7 to 9 p.m to  improve my son's English skills through teaching all his school lessons. Responding to my request he came to our house, but gradually he made it to 8 p.m in instead of 7 p.m.  At his institution the classes were getting over after 7 p.m. It took him almost an hour to reach our place after shutting down his class rooms and office, and driving 10 km in traffic. By that time my tired son was half asleep. After playing at school and coming back home at 6 p.m., he was feeling exhausted and sleepy just after eating something.  It was not possible for him to wait until 8 p.m and read until 9-10 p.m in sleepy eyes.  It would have been possible if Deepak Sir had been able to wake him up by adopting playful way of teaching. Fun is of course difficult. Why should he give such efforts at a wage of 5 thousand rupees a month !  A  month later, the much cherished tuition of my son was felt meaningless and stopped. My desire of laying a strong foundation of my son and addiction of improving his English skills were de-addicted. After repeated failures, I left all of my long cherished desires for my son's education, extra skills and personality development in the hands of all powerful time. My son remained in his own place.

_______________________________________________________

 

ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ମୋର ଇଂରାଜୀ ନିଶା

ଇଂରାଜୀ ଭାଷା ପ୍ରତି ଜୀବନ ସାରା ମୋ'ର ବିଶେଷ ଦୁର୍ବଳତା । ମୋ ଆଗରେ ଯିଏ ଭଲ ଇଂରାଜୀ କହେ ଓ ଲେଖେ, ତାକୁ ମୁଁ ସର୍ବଦା ଆଦର ଓ ସମ୍ମାନ କରେ । ଯିଏ ନକରିପାରେ, ତାକୁ ମୁଁ ଅଶିକ୍ଷିତ ଶ୍ରେଣୀରେ ରଖିଦିଏ । ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ ଏହା ମୋ'ର ଭୁଲ୍ , ତଥାପି ଏ ଭୁଲ୍ କୁ ମୁଁ ଆଜି ଯାଏଁ ସଂଶୋଧନ କରିପାରି ନାହିଁ । ମୋ ପୁଅ କେମିତି ନେଟିଭ୍ ଇଂରାଜୀ କହିପାରିବ ଓ ଲେଖି ପାରିବ, ଇଂରାଜୀକୁ ନେଇ ମୁଁ ଯାହା ଟା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରୁ ଆଶା କରୁଛି, ତାହା କିପରି ମୋ' ପୁଅ ପାଖରୁ ମିଳି ପାରିବ, ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତା'ର ଜନ୍ମ ସମୟରୁ ମୁଁ ଚିନ୍ତା ଓ ଯୋଜନା କରିଚାଲିଛି । ମୋ' ପାଖରେ କୌଣସି ରୋଜଗାରର ପନ୍ଥା ନଥିବା ସମୟରେ, କେବଳ ମୋ'ର ସେଭିଙ୍ଗ୍ସ ଓ ନୂଆ ଚାକିରୀଟିଏ ମିଳିଯିବାର ଆଶା କୁ ନେଇ ମୁଁ ପୁଅକୁ ଏତେ ବଡ଼ ଦାମୀ ସ୍କୁଲରେ ଭର୍ତ୍ତି କରିଦେଲି । ଏତେ ବଡ଼ ରିସ୍କ୍ ନେବାଟା ମୋ'ର ସେହି ଇଂରାଜୀ ନିଶାର ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ନିଶ୍ଚୟ । ପୁଅକୁ ଆଡ୍‌ମିଶନ୍‌ ଦେଲା ପରେ ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ସଂପୃକ୍ତ ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କ ପ୍ରୋଫାଇଲ୍ ଦେଖିଲି ଓ ଉତ୍ସୁକତାର ସହ ସେମାନଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲି, ପୁଅର ଇଂରାଜୀକୁ ନେଇ ଥିବା ମୋର ସ୍ଵପ୍ନ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର  ଅଧା ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଯେଉଁ ଅଧା ସ୍ଵପ୍ନ ରହିଲା, ତାହା କେବଳ ଅଳ୍ପ କେତେକ ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଇଂରାଜୀ କହୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଥିଲେ ପ୍ରିସ୍କୁଲ୍ ର କୋଅଡିନେଟର ମ୍ୟାଡାମ୍ ପଲି ଫର୍ଣ୍ଣାଡିସ୍‌ ଓ ଇଂରାଜୀ ଟିଚର୍  କାଣ୍ଡି  ମ୍ୟାଡାମ୍ ଓ  ସୋମି  ମ୍ୟାଡାମ ।  

ମୁଁ  ସେହି ୩ ଜଣ ମ୍ୟାଡାମ୍ ଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ଭେଟି ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲି ଯେ ମୋ' ପୁଅକୁ ଇଂରାଜୀ କହିବା ଓ ଲେଖିବା ଉପରେ ଟ୍ୟୁସନ୍‌ ଦେବା ପାଇଁ । ଧୀରେ ଧୀରେ ସବୁ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବ କହି ସେମାନେ ଏତେ ଛୋଟ ପିଲାଟିକୁ ଟ୍ୟୁସନ୍‌ କରିବାକୁ ମନାକରିଦେଲେ । ପୁଅର ଇଂରାଜୀ ଉପରେ ମଜବୁତ ମୁଳଦୂଆ ପଡ଼ିଥିବା ଦରକାର । ଏଇ ପିଲାଦିନ ହିଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସମୟ । ସେଥିପାଇଁ ଆଉ ଜଣେ ସିନିଅର୍ କ୍ଲାସ୍ ଇଂରାଜୀ ଟିଚର୍, ଶିବାଜୀ ମୁଖାର୍ଜୀ ସାର୍ ଙ୍କୁ ଭେଟିଲି । ସେ ରାଜି ହେଲେ । ତାଙ୍କର ଫର୍ଣ୍ଣାଡିଜ୍ ମ୍ୟାଡାମ୍ କିମ୍ବା କାଣ୍ଡି ମ୍ୟାଡ଼ାମ୍ ଙ୍କ ଭଳି  ନେଟିଭ୍ ଆକ୍ସେଣ୍ଟ୍  ନଥିଲା, ପୁରା ବଙ୍ଗାଳୀ ଆକ୍‌ସେଣ୍ଟ୍ ରେ ଇଂରାଜୀ କହୁଥିଲେ ସତ, କିନ୍ତୁ ନିର୍ଭୁଲ ଇଂରାଜୀ କହୁଥିଲେ । ଯଦି ଜଣେ ଏକ ଦମ୍ ଠିକ୍ ଇଂରାଜୀ କହୁଛି, ମୁଁ ଆଶା କଲି ଯେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଠିକ୍ ଲେଖୁଥିବେ । ପୁଅର କ୍ଲାସ୍ ଟାଇମିଂ ସକାଳ ୮ ରୁ ୩ ଟା ଯାଏଁ । ୩ ଟା ରୁ ୫ ଟା ମାର୍ଶାଲ ଆର୍ଟ କ୍ଲାସ୍ ଓ ଗେମ୍ସ୍ । ଘରେ ପୁଅ ପହଞ୍ଚେ ସଂଧ୍ୟା ୬ ଟାରେ ।  ଶିବାଜୀ ସାର୍ ରାଜି ହେଲେ ଆମ ଘରକୁ ଦୈନିକ ସଂଧ୍ୟା ୭ ରେ ଆସିବା ପାଇଁ । କେବଳ ଇଂରାଜୀ ନୁହେଁ, ହୋମ୍ ଟ୍ୟୁଟର ଭାବେ ସମସ୍ତ ବିଷୟକୁ ସେ ପଢ଼ାଇ ଦେବାକୁ ତାଙ୍କ ଆଡ଼ୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ ଓ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲେ ଯେ ମୁଁ ଚାହୁଁଥିବା ଅନୁସାରେ ପୁଅର ମଜବୁତ୍ ମୂଳଦୁଆ ସେ ପକାଇ ଦେବେ । କିନ୍ତୁ ପାରିଶ୍ରମିକ ବାବଦରେ ମାସକୁ ୧୦ ହଜାର ଓ ଗାଡ଼ି ଉଡ଼ା ବାବଦରେ ମାସକୁ ୧୦ ହଜାର ଟଙ୍କା ନେବେ । ତାଙ୍କର ପାରିଶ୍ରମିକ ମୋତେ ଠିକ୍ ଠାକ୍ ଲାଗିଲା । ତାଙ୍କ ସମାସ୍ୟାଟି ଥିଲା  ଗାଡ଼ି । ତାଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ଗାଡ଼ି ନଥିଲା । ଭଡ଼ା ଗାଡ଼ି ବାବଦରେ ଯେଉଁ ୧୦ ହଜାର ତାଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, ସେଇଟିକୁ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିଲି ନାହିଁ । ମୋ'ର କୌଣସି ରୋଜଗାର ନଥିବାରୁ ସ୍କୁଲ୍ ଫି ମାସକୁ ୨୦ ହଜାର ଦେଇ ଟ୍ୟୁସନ୍‌ରେ ଆଉ ୨୦ ହଜାର ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବା ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ନ ଥିଲି  । ସେଠାରୁ ନିରାଶ ହେଲା ପରେ ମୁଁ ଗୁଗଲ୍ ରେ ଖୋଜି ଚାଲିଲି ଯେ ହାଇଦ୍ରାବାଦ ସ୍ଥିତ ସି.ଆଇ.ଇ.ଏଫ୍.ଏଲ୍ ରୁ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ଡିଗ୍ରୀ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ କିଏ ଅଛନ୍ତି । ବହୁତ୍ ଖୋଜା ଖୋଜି ପରେ ଭୁବନେଶ୍ୱରରୁ ୩୦ କି.ମି. ଦୂର ଜଟଣୀସ୍ଥ ଆଇ.ଆଇ.ଟିର ଇଂରାଜୀ ବିଭାଗର ଆସିଷ୍ଟାଣ୍ଟ ପ୍ରଫେସର ଡ଼ ରାଜକୁମାର ଗୁଡ଼ୁରୁ ଙ୍କୁ ପାଇଲି ।

ଜଟଣୀ ଆଇ.ଆଇ.ଟି କୁ ଯାଇ ଗୁଡ଼ୁରୁ ସାର୍ ଙ୍କୁ ଭେଟିଲି ଓ ପୁଅର ଇଂରାଜୀ ଆବଶ୍ୟକତା ସହ ମୋ'ର ପୁଅ ଠାରୁ ଆଶା ଆକାଂକ୍ଷା ବାବଦରେ ସବିଶେଷ ଆଲୋଚନା କଲି । ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଇମେରୀ  ସ୍କୁଲ୍‌ର ଛାତ୍ରର ଇଂରାଜୀ ସ୍କିଲ୍ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ତା' ବାପା ୩୦ କି.ମି. ଦୂରରେ ଥିବା ଆଇ.ଆଇ.ଟି ଭଳି କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଜଣେ ଅଣ ଓଡ଼ିଆ ଇଂରାଜୀ ପ୍ରଫେସରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି - ଏ ଘଟଣାଟି ମୋତେ ନୁହେଁ, ଗୁଡ଼ୁରୁ  ସାରଙ୍କୁ ଚକିତ ଓ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା । ସେ ମୋତେ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଲେ ଯେ ପ୍ରତି ରବିବାର ପୁରା ଦିନଟା ପୁଅକୁ ସେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରଖିବେ । ସକାଳୁ ମୋତେ ପୁଅକୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଛାଡ଼ିବାକୁ ହେବ ଓ  ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ପୁଣି ଯାଇ ଆଣିବାକୁ ହେବ। ପୁଅର ଆଗ୍ରହ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ସେ ତାଙ୍କ କାମ୍ପସ୍‌ କଲୋନୀରେ ଆଉ କିଛି ପିଲା ଯୋଗାଡ଼ କରି ପ୍ରତି ରବିବାର ଗୋଟିଏ କ୍ୟାମ୍ପ୍ ଆୟୋଜନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ପୁରା ବର୍ଷଟିଏ ଏହିଭଳି ବ୍ୟବସ୍ଥାଟିଏ କରିପାରିଲେ, ପୁଅ ର ଇଂରାଜୀ ମୁଳଦୂଆ ଶକ୍ତ ହୋଇଯିବ। ତାଙ୍କର ପ୍ରସ୍ତାବ ଓ ଯୋଜନା ମୋତେ ଠିକ୍ ଲାଗୁଥିଲା । ମୁଁ ବି ପ୍ରତି ରବିବାର ୨ ଥର ରେ ୧୨୦ କି.ମି. ଗାଡ଼ି ଚଳେଇ ପୁଅକୁ ନେବା ଆଣିବା ପାଇଁ ରାଜି ଥିଲି। ହେଲେ ଗୁଡ଼ୁରୁ ସାର୍ ତାଙ୍କ ତରଫରୁ ଅନ୍ୟ  ୪ - ୫ ପିଲା ଯୋଗାଡ଼ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କି ମୁଁ ଏତେ ବାଟରେ ରହି ସେ ଦିଗରେ କିଛି କରିପାରିଲି ନାହିଁ । ମୋ' ଆଶା ଓ ଇଚ୍ଛା ଚାପି ହୋଇ ରହିଗଲା । ଶେଷରେ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଥିବା ସ୍ପୋକନ୍ ଇଂଲିଶ୍ କୋଚିଂ ସେଣ୍ଟର୍ ଗୁଡ଼ିକରେ ଭଲ ଏକ ଇଂରାଜୀ ଟିଚର୍ ପାଇଁ ଅନୁସନ୍ଧାନ ଆରମ୍ଭ କଲି । ବାଛି ବାଛି ୧୦ଟି ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ମୁଁ ଗଲି । ସେଠାରେ ଇଂରାଜୀ ପଢ଼ାଉଥିବା ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କୁ ଭେଟିଲି ଓ କଥୋପକଥନରେ ସେମାନଙ୍କ ନିଜର ଇଂରାଜୀ ସ୍କିଲ୍ କୁ ପରୀକ୍ଷା କଲି । କୌଣସି ଗୋଟିଏ ଟିଚର୍ ମୋ' ପୁଅ ପାଇଁ ଠିକ୍ ଲାଗିଲେ ନାହିଁ । ଦିପକ୍ ମହାପାତ୍ର ନାଁ ରେ ଜଣେ ଯୁବକ ସି.ଆଇ.ଇ.ଏଫ୍.ଏଲ୍ ରୁ ଏକ ଛୋଟିଆ ରିଫ୍ରେସର୍ କୋର୍ସ କରି ଇଂଲିଶ୍ ଆଭେନ୍ୟୁ ନାଁରେ ଏକ ଛୋଟ ଅନୁଷ୍ଠାନଟିଏ ଚଲାଉଥାନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭେଟି ଆଲୋଚନା କଲାପରେ, ସେ କିଛି ପରିମାଣରେ ମୋ' ପୁଅର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ପୁରଣ କରିପାରିବେ ବୋଲି ମୋର ହୃଦବୋଧ ହେଲା । ସେ ବି ରାଜି ହେଲେ ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ୭ ଟା ରୁ ୯ ଟା ସେ ଆମ ଘରକୁ ଆସି ପୁଅକୁ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ପଢ଼ାଇ ଦେବେ ଓ ତା'ରି ଭିତରେ ପୁଅର ଇଂରାଜୀ ସ୍କିଲ୍ ବଢ଼ିଯିବ ।  ମୋ' ଅନୁରୋଧ ରକ୍ଷାକରି ସେ ଆମ ଘରକୁ ଆସିଲେ, ହେଲେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେ ସନ୍ଧ୍ୟା ୭ ଟା ପରିବର୍ତ୍ତେ ୮ ଟା କରିଦେଲେ । ତାଙ୍କ ଅନୁଷ୍ଠାନ ରେ କ୍ଲାସ୍ ସରୁ ସରୁ ପ୍ରାୟ ୭ ଟା ପାର୍ ହୋଇଯାଉଥିଲା । କ୍ଲାସ୍ ରୁମ୍ ଓ ଅଫିସ୍ ବନ୍ଦ କରି ୧୦ କି.ମି. ଗାଡ଼ି ଚଳାଇ ଆମ ଘରେ ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ରାତି ୮ ଟା । ସେତେବେଳକୁ ପୁଅ ଅଧା ଶୋଇ ପଡ଼ିଥାଏ । ସ୍କୁଲରେ ଖେଳାଖେଳି କରି ସନ୍ଧ୍ୟା ୬ ଟା ରେ ଘରେ ପହଞ୍ଚି କ'ଣ ଟିକିଏ ଖାଇଦେଲା ପରେ ପୁଅକୁ ସବୁଦିନ ନିଦ ଆସିଯାଉଥିଲା । ରାତି ୮ଟା ଯାଏଁ ଅପେକ୍ଷା କରି ବସିବା ଓ ନିଦ ମଳମଳ ଆଖିରେ ରାତି ୯-୧୦ ଟା ଯାଏଁ ପାଠ ପଢ଼ିବାଟା ତା' ପକ୍ଷେ ସମ୍ଭବ ହେଲା ନାହିଁ । ହୁଏତ ସମ୍ଭବ ହୋଇଥାନ୍ତା, ଯଦି ଦିପକ୍ ସାର୍ ମଜା କରି କରି ନିଦ ଭଙ୍ଗେଇ ପୁଅକୁ ପଢ଼େଇ ପାରିଥାନ୍ତେ। ମଜା କରିବାଟା ଅବଶ୍ୟ ବହୁତ କଷ୍ଟ । ମାସକୁ ୫ ହଜାର ଟଙ୍କା ପାରିଶ୍ରମିକରେ ସେ ଅବା କାହିଁକି ଏତେ କାମ କରିଥାନ୍ତେ ! ମାତ୍ର ମାସକ ପରେ ପୁଅର ଟ୍ୟୁସନ୍‌  ମୋତେ ଅର୍ଥହୀନ ଲାଗିଲା ଓ ବନ୍ଦ କରିଦିଆଗଲା । ମୋ'ର ବି ପୁଅର ଇଂରାଜୀ ସ୍କିଲ୍ ଓ ମଜବୁତ୍ ମୂଳଦୁଆ ପକାଇବାର ନିଶା ଛାଡ଼ିଗଲା । ବାରମ୍ବାର ବିଫଳ ହେଲା ପରେ ପୁଅର ପାଠପଢ଼ା, ଏକ୍ସଟ୍ରା ସ୍କିଲ୍ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ବିକାଶ ଆଦି ମୋ'ର ଚିର ଇପ୍ସିତ ଇଚ୍ଛା ଗୁଡ଼ିକୁ ସମୟ ହାତରେ ଛାଡ଼ିଦେଲି । ପୁଅ ତା ନିଜ ଜାଗା ରେ ରହିଗଲା ।

Schooling for Skilling my Son

After a lot of surveys and research, I came to the conclusion that the son would go to Bachpan play school, which was 3 km far from our house. After 1 year here, he would join Nursery and regular schooling at Kiit International School, which was 12 km far from us. Kiit International School in Bhubaneswar was the most expensive and elite school in Odisha. I was impressed by the extra curricular and personality development activities of the  school.  When my two-and-a-half-year-old son went to play school, I got a job at Jindal Company's Angul unit in Odisha.  I bought a small car just 2 months after my new job, as my wife relied heavily on unreliable auto rickshaws to get the son to school and back.  I bought this first vehicle in my life  at 4 lakh rupees in my wife's name so that she could drive it legally. I also assigned a known driver to  impart driving training to her in early morning and get the son to the school. Even after two months of learning, she could not learn to drive.  I also had to quit my job just after six months.  After returning to the rented house in Bhubabeswar, again I took over the responsibility of my son. He performed well at Bachpan School's Annual Function because of his good dancing practice at both school and home.

He started practicing martial arts by watching Power Rangers serial on TV, just as he started dancing.  I was looking for a good job to earn a decent living and our day-to-day household expenses were burdening on my  small saving. Realising the situation,  my wife also ran the homeopathic clinic, which her father had built years ago and stopped later for his sickness. As I spent all my time with my son, I watched his all movements very closely.  Gradually I became his best friend.  His mother sat in the clinic for about 4 hours in the morning and 2 hours in the evening. I took care of my son at home.  I took him to Bhubaneswar's 3 Karate, Taekwondo and Kickboxing Schools to upskill him in any of these streams. No schools accepted a 3-4-year-old boy.  Finally, I contacted the Secretary of the Odisha State Karate Federation and found out that he also teaches students Karate and Taekwondo at Kiit School.  He was also very happy to see my son's practice and wishes, and promised me to take him to top level  in martial arts.  Since the decision of my son's admission into Kiit School was final, obviously I got satisfied with the meet. At last for a solid foundation I enrolled him in nursery class at Kiit School in April 2013.

It took the son more than three months to get some acquaintance with the new school, new environment, new teachers, new friends and new bus.  The school bus picked him up from near our gate and  dropped him there.  I picked up the son  from the house, dropped him off in the bus, and when he returned, he jumped out of the bus onto me and I picked him up and took him back home. This happened everyday. He enjoyed dancing, karate, sports  and yoga classes and other activities at Kiit School.  He won the All-Rounder Trophy at LKG.  He was a flag bearer at the Annual Sports at UKG and won 3 medals.  He got 2 belts in Karate.  In Modern dance he was at the forefront.  He always won prizes in dance at the school's Inter House Competition.  In every year  Annual Day Function, he used to play the lead role in the Modern Dance Troupe.

Responding to my request, in modern dance, Malia Sir; Rabana Sir and Balaram Sir in Sports; Balaram Sir in Martial Arts, etc., continued to coach my son well.  He won 2-3 medals every year by participating in each sporting event. During summer vacation every year Malia Sir used to organise a summer camp of dance  at his dance academy. And every year my son joined the camp.  He learned to dance every day from 7 to 9 a.m. on summer holidays, and I took him by car.  He attended the annual Shamak Dabers Dance training programme, run by the school, organized by the Shamak Dabers Dance Academy.  He also attended a summer camp organized by the school's Art and Craft Teacher.  He won two medals at the state level Karate Championship under the supervision of Balaram Sir. Just before any national level event,  upon my request, during holidays  Balaram Sir  came to our house to make him practice well and make him a medal worthy. He also won a medal at the National Level Championship.  I brought him to all these events and encouraged him consistently by standing by his side.

I get up at 5 a.m. every day and wake him up. After his  morning affirmations I give him a glass of luke warm water to drink. Whether indoor or on rooftop, he runs, hops and punches me.  After half an hour of sweaty exercise, I bathe him, feed him a ripe banana and leave him on the school bus with school bag and tiffin box.  He never forgets to take 5-6 chocolates in his hand.  He enjoys it on the bus and shares it with others.  Coming back home he dances for half an hour in the evening with music and colorful lights.  After feeding him milk and chocos or milk and biscuit, I teach him lessons in playful funny way and he really enjoys that. When his mother returns home from clinic,  he eats dinner and falls asleep with me.  Most nights he eats chakuli (cake) and milk.  He gets utmost satisfaction and instant sleep when I hum a song in my course voice and pats his head to sleep. This was really an enjoyable  routine work for me.

________________________________________________________________

ମୋ ପୁଅ ପାଠ ପଢ଼ି ଦକ୍ଷ ହେଉ 

ବହୁତ୍ ସର୍ଭେ ଓ ପରୀକ୍ଷା ନିରିକ୍ଷା କଲା ପରେ ମୁଁ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ନେଲି ଯେ ୩ କି.ମି. ଦୂରରେ ଥିବା ବଚପନ୍ ପ୍ଲେ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ପୁଅ ପ୍ରଥମ ବର୍ଷଟିଏ ଯାଉ ଓ ପରେ ଭୁବନେଶ୍ଵର ତଥା ଓଡ଼ିଶାର ସବୁଠାରୁ ଦାମୀ କିଟ୍ ଇଣ୍ଟର୍ନ୍ୟାସନାଲ ସ୍କୁଲ ରେ ପୁଅ ପଢୁ। କିଟ୍ ସ୍କୁଲରେ ଥିବା ଏକ୍ସଟ୍ରା କରିକୁଲାର ଓ ପର୍ସନାଲିଟି ଡେଭଲପ୍ମେଣ୍ଟ ଆକ୍ଟିଭିଟିସ୍‌ ଗୁଡିକ ମୋତେ ବେଶ୍ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା । ଅଢ଼େଇ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପୁଅ ପ୍ଲେ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ଯିବା ବେଳକୁ ମୁଁ ଜିନ୍ଦଲ୍ କମ୍ପାନୀର ଅନୁଗୁଳ ୟୁନିଟରେ ଚାକିରୀଟିଏ ପାଇଥିଲି।  ପୁଅକୁ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ନେବା ଆଣିବା କରିବା ପାଇଁ ତା ମା' ଅଟୋ ରିକ୍ସା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ବହୁତ୍ ହଇରାଣ ହେବାରୁ, ନୂଆ ଚାକିରୀରେ ମାତ୍ର ୨ ମାସ ପରେ  ୪ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଦେଇ ଛୋଟ କାର୍ ଟିଏ କିଣିଥିଲି । କାର୍ ଟିକୁ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ଚଳାଇବେ ବୋଲି ତାଙ୍କ ନାଁରେ କିଣିଥିଲି। ଜଣେ ପରିଚିତ ଡ୍ରାଇଭର ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲି କିଛିଦିନ ସକାଳୁ ତାଙ୍କୁ ଡ୍ରାଇଭିଂ ଶିଖାଇ ଦେଇ ପୁଅକୁ ସ୍କୁଲ୍ ନେବା ଆଣିବା କରିବା ପାଇଁ । ମାସେ ଦୁଇ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିଖିଲା ପରେ ବି ସେ ଡ୍ରାଇଭିଂ ଶିଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ । ମୋତେ ବି ମାତ୍ର ୬ ମାସ ପରେ ଚାକିରୀ ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିଲା । ଭୁବନେଶ୍ଵରର ଭଡା ଘରକୁ ଫେରିଆସିଲା ପରେ ମୁଁ ପୁଅକୁ ସ୍କୁଲ୍ ନେବା ଆଣିବା କଲି । ଭଲ ଡାନ୍ସ୍ କରୁଥିବାରୁ ବଚପନ୍ ସ୍କୁଲରେ ସେ ଡାନ୍ସ ଶିଖୁଥିଲା ଓ  ଆନୁଆଲ୍ ଫଙ୍କସନ୍ ରେ ସେ ଷ୍ଟେଜ୍‌ ପର୍ଫର୍ମାନସ୍ କରିଥିଲା ।

ଟିଭିରୁ ଡାନ୍ସ ଦେଖି ଦେଖି ଯେମିତି ସେ ଡାନ୍ସ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା, ସେମିତି ଟିଭିରୁ ପାୱାର୍ ରେଞ୍ଜର୍ ସିରିଏଲ୍ ଦେଖି ଦେଖି ସେ ମାର୍ସାଲ୍ ଆର୍ଟ ବି ଆରମ୍ଭ କଲା । ରୋଜଗାର ପାଇଁ ମୁଁ ଭଲ ଚାକିରୀଟିଏ ଖୋଜୁଥିଲି ଓ ମୋ'ର ସେଭିଙ୍ଗ୍ସ୍ ଯାହା ଥିଲା, ସେଥିରୁ ହିଁ ଘର ଖର୍ଚ୍ଚ ଚାଲିଥିଲା । ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ କିଛି ରୋଜଗାର କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ବାପା କରିଥିବା  ଓ ପରେ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥିବା ହୋମିଓପାଥିକ୍ କ୍ଲିନିକ୍ ଟିକୁ ନୂଆ ରୂପ ରଙ୍ଗ ଦେଇ ପୁଣି ଚଳାଇଲେ । ଯେହେତୁ ମୁଁ ମୋ'ର ପୁରା ସମୟ ପୁଅକୁ ଦେଉଥିଲି, ତା'ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗତିବିଧି ଓ ଚପଳତାକୁ ମୁଁ ଅତି ନିକଟରୁ ଦେଖୁଥିଲି । ଧୀରେ ଧୀରେ ମୁଁ ତାର ବେଷ୍ଟ୍ ଫ୍ରେଣ୍ଡ୍ ପାଲଟି ଗଲି। ତା'ର ମା' ସକାଳ ସନ୍ଧ୍ୟା ପ୍ରାୟ ୬ ଘଣ୍ଟା କ୍ଲିନିକ୍ ରେ ବସିଲେ ଓ ମୁଁ ଘରେ  ପୁଅର ଯତ୍ନ ନେଲି । ମାର୍ସାଲ୍ ଆର୍ଟରେ ଆଗକୁ ନେବା ପାଇଁ ଭୁବନେଶ୍ଵରର ୩ଟା କରାଟେ, ଟାଇକୋନ୍‌ଡୋ ଓ କିକ୍ ବକ୍ସିଂ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ତାକୁ ନେଇ ଯାଇଥିଲି । କୌଣସି ସ୍କୁଲ୍ ୩-୪ ବର୍ଷର ପୁଅକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ । ଶେଷରେ ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ କରାଟେ ଫେଡେରେସନ୍‌ର ସମ୍ପାଦକ ଙ୍କ ସହ ଯୋଗାଯୋଗ କରି ଜାଣିଲି ଯେ ସେ ନିଜେ କିଟ୍ ସ୍କୁଲ୍ ରେ ପିଲାଙ୍କୁ କରାଟେ ଓ ଟାଇକୋନଡୋ ଶିଖାନ୍ତି । ସେ ମଧ୍ୟ ପୁଅର ଅଭ୍ୟାସ ଓ ମୋର ଇଚ୍ଛାକୁ ଦେଖି ବେଶ୍ ଖୁସି ହେଲେ ଓ ପୁଅକୁ ମାର୍ଶାଲ୍ ଆର୍ଟ୍ ଓ ଷ୍ଟୋର୍ଟ୍ସ ରେ ଆଗକୁ ନେଇଯିବେ ବୋଲି ମୋତେ ପ୍ରତିଶୃତି ଦେଲେ । ଯେହେତୁ ପୁଅର କିଟ୍ ସ୍କୁଲ୍‌ରେ ପଢ଼ିବା ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଆ ସରିଥିଲା,  ତେଣୁ ମୁଁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ  ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ ଲାଭ କଲି ଓ ପୁଅର ସୁଦୃଢ ମୂଳଦୂଆ ପାଇଁ ଏପ୍ରିଲ ମାସରେ କିଟ୍ ସ୍କୁଲ୍ ରେ ନର୍ସରୀ କ୍ଲାସ୍ ରେ ଭର୍ତ୍ତି କରିଦେଲି ।

ନୂଆ ସ୍କୁଲ୍, ନୂଆ ପରିବେଶ, ନୂଆ ଶିକ୍ଷକ, ନୂଆ ସାଙ୍ଗ ଓ ସ୍କୁଲ୍ ବସ୍ ରେ ନୂଆ ପ୍ରକାରର ଯିବାଆସିବା ସହ ଖାପ ଖାଇବା ପାଇଁ ପୁଅକୁ ୩ ମାସରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଲାଗିଗଲା । ଘର ପାଖରୁ ସ୍କୁଲ୍ ବସ୍ ପୁଅକୁ ନେଇଯାଏ ଓ ସେଠାରେ ହିଁ ଆଣି ଛାଡିଦିଏ ।  ମୁଁ ପୁଅକୁ ଘରୁ ଟେକି ଟେକି ଆଣି ବସ୍‌ ଭିତରେ ଛାଡ଼ି ଦିଏ ଓ ଫେରିଲେ ଗାଡ଼ି ଭିତରୁ ହିଁ ସେ ମୋ' ଉପରକୁ ଡେଇଁ ପଡ଼େ ଓ ମୁଁ ତାକୁ ଟେକି ଟେକି  ନେଇ ଘରେ ଓହ୍ଲାଇ ଦିଏ । ସବୁଦିନେ ଏକା କଥା । କିଟ୍ ସ୍କୁଲରେ ଡାନ୍‌ସ୍‌, ଷ୍ଟୋର୍ଟ୍ସ , କରାଟେ ଓ ଯୋଗ କ୍ଲାସ୍ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକ୍ଟିଭିଟିସଜ୍ କୁ ସେ ଖୁବ୍ ଉପଭୋଗ କଲା । ଏଲ୍କେଜିରେ ସେ ଅଲ୍ ରାଉଣ୍ଡର୍ ଟ୍ରଫି  ପାଇଲା । ୟୁକେଜିରେ ଆନୁଆଲ୍ ସ୍ପୋର୍ଟ୍ସ ରେ ସେ ଫ୍ଲାଗ୍ ବିଅରର୍ ହେଲା ଓ ୩ଟା ମେଡାଲ୍ ପାଇଲା । କରାଟେରେ ୨ଟା ବେଲ୍ଟ୍ ପାଇଲା । ମଡର୍ନ୍ ଡାନ୍ସ ରେ ସବୁଠାରୁ ଆଗରେ ରହିଲା । ସ୍କୁଲ୍‌ର ଇଣ୍ଟର ହାଉସ୍‌ କମିଟେସନ୍ ରେ ଡାନ୍ସରେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରାଇଜ୍ ପାଇଲା । ଆନୁଆଲ୍ ଡେ ଫଙ୍କସନ୍ ରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ମଡର୍ନ୍ ଡାନ୍‌ସ୍‌  ଟ୍ରୁପ୍ ରେ ସେ ଲିଡ୍‌ ରୋଲ୍ ରେ ରହିଲା । 

ମଡର୍ନ ଡାନ୍‌ସ୍‌ରେ ମାଲିଆ ସାର୍, ସ୍ପୋର୍ଟ୍ସରେ ରାବଣା ସାର୍ ଓ ବଳରାମ ସାର୍,  ମାର୍ଶାଲ୍ ଆର୍ଟ ରେ ବଳରାମ ସାର୍ ଇତ୍ୟାଦି ନିଜ ନିଜ ବିଭାଗରେ ପୁଅକୁ ଯଥେଷ୍ଟ କୋଚିଂ ଦେଇ ଚାଲିଲେ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଷ୍ପୋର୍ଟସ୍‌ ଇଭେଣ୍ଟ ରେ ଭାଗ ନେଇ ସେ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ୨ - ୩ଟି ମେଡାଲ୍ ଜିତିଲା । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖରାଦିନ ଛୁଟିରେ ମାଲିଆ ସାର୍ ମଡର୍ନ ଡାନ୍‌ସ୍‌ ଉପରେ ତାଙ୍କ ଘରୋଇ ଡାନ୍‌ସ୍‌ ଏକାଡେମୀରେ ସମର୍ କ୍ୟାଂପ୍ କରିଥାନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ପୁଅ ତାଙ୍କ କ୍ୟାଂପ ରେ ଯୋଗ ଦେଲା । ଖରା ଛୁଟିର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ୪ଟା ରୁ ୬ଟା ସେ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍‌ ଶିଖିଲା ଓ ମୁଁ ତାକୁ କାର୍ ରେ ନେବା ଆଣିବା କଲି । ସ୍କୁଲ୍ ତରଫରୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଆୟୋଜନ କରାଯାଉଥିବା ଶାମକ୍ ଡାବର୍ ଡାନ୍‌ସ୍ ଏକାଡେମୀ ଦ୍ୱାରା  ପରିଚାଳିତ ଡାନ୍‌ସ୍‌  ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ  କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ସେ ଯୋଗ ଦେଲା । ସ୍କୁଲର ଆର୍ଟ ଆଣ୍ଡ୍ କ୍ରାଫ୍ଟ୍ ଟିଚର୍ ଆୟୋଜନ କରୁଥିବା ସମର୍ କ୍ୟାମ୍ପ୍ ରେ ମଧ୍ୟ  ସେ ଯୋଗଦେଲା । ବଳରାମ ସାରଙ୍କ ର ସେ ଅତି ପ୍ରିୟ । ମୁଁ ପୁଅ କୁ ଧରି ତାଙ୍କ ଘରୋଇ କରାଟେ ଏକାଡେମୀ କୁ ଯାଇନପାରି ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ସେ ଆମ ଘରକୁ ଆସି ତାକୁ ଶିଖାଇ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ତତ୍ତ୍ଵାବଧାନରେ ଆୟୋଜିତ ହେଉଥିବା ରାଜ୍ୟ ସ୍ତରୀୟ କରାଟେ ଚମ୍ପିଆନ୍‌ସିପ୍‌ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ରେ ଯୋଗ ଦେଇ ସେ ୨ଟି ମେଡାଲ୍ ପାଇଲା । ନାସନାଲ୍ ଲେବଲ୍ ଚଂପିଆନ୍‌ସିପ୍ ରେ ଭାଗ ନେଇ ମଧ୍ୟ ମେଡାଲ୍ ଜିତିଲା ।କରାଟେ ରେ ସେ ଗ୍ରୀନ୍‌ ବେଲ୍ଟ୍ ଗ୍ରେଡ୍ -୧ ରେ ପାଇଲା । ଏ ସମସ୍ତ ଇଭେଣ୍ଟକୁ ମୁଁ ତାକୁ ନେବା ଆଣିବା କଲି ଓ ତା ପାଖେ ପାଖେ ରହି ତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲି । 

ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳ ୫ଟା ରେ ଉଠେ ଓ ପୁଅକୁ ଉଠାଏ । ସକାଳର ପ୍ରଥମ ଆଫର୍ମେସନ୍‌ କରେଇ ଉଷୁମ ପାଣି ପିଆଏ । ଘର ଭିତରେ ହେଉ କିମ୍ବା ଛାତ ଉପରେ ମୋ' ସାଙ୍ଗରେ ସେ  ଦୌଡେ, ହପିଙ୍ଗ୍‌ କରେ ଓ ପଲ୍ଟି ମାରେ । ଝାଳ ବୁହା ବ୍ୟାୟାମ ଅଧା ଘଣ୍ଟା କଲା ପରେ ତାକୁ ମୁଁ ଗାଧୋଇ ଦେଇ , ପାଚିଲା କଦଳୀଟିଏ ଖୁଆଇ ଦେଇ, ସ୍କୁଲ୍ ବ୍ୟାଗ ଓ ଟିଫିନ୍ ବକ୍ସ୍ ସହ ତାକୁ ମୁଁ ସ୍କୁଲ୍ ବସ୍ ରେ ଛାଡ଼େ । ହାତରେ ୨-୪ ଟା ଚକୋଲେଟ୍ ନେବାକୁ ସେ ଆଦୌ ଭୁଲେନାହିଁ । ବସ୍ ରେ ସେ ଖାଏ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦିଏ । ସଂଧ୍ୟା ବେଳେ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଓ ରଙ୍ଗୀନ୍ ଲାଇଟ୍ ଲଗାଇ ଅଧା ଘଣ୍ଟା ତାକୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ନଚାଏ । କ୍ଷୀର ଚୋକୋସ୍ ଖାଇବାକୁ ଦେଇ ମୁଁ ତାକୁ ମଜା କରି କରି ପାଠ ପଢ଼ାଏ । ତା'ର ମା' କ୍ଲିନିକ୍ ରୁ ଘରକୁ ଫେରିଲା ପରେ ସେ ଡିନର୍ ଖାଇ ଦେଇ ଶୋଇ ପଡେ । ଅଧିକାଂଶ ରାତିରେ ସେ ପିଠା କ୍ଷୀର ହିଁ ଖାଏ । ମୁଁ ହିଁ ତାକୁ ମୋ'ର ମୋଟା କଣ୍ଠରେ କିଛି ଗୋଟିଏ ଗୀତ ଗାଇ ଗାଇ ମୋ ସହ ଜାକି ଧରି  ଥାପୁଡେଇ ଦେଲେ ସେ ଶୋଇପଡ଼େ । ଏଇଟା ପ୍ରାୟ ସବୁଦିନିଆ ରୁଟିନ୍ ।