Premature delivery usually occurs if the placenta previa is the case. According to doctors, the infant had to be released by cesarean in just 32 weeks. Waiting outside the operation theater, I was forcefully thinking positives, because negative thoughts about the condition of my wife and the pre-matured new born infant were overcrowding my mind. Yet the hospital environment was always stressful, probably because of it's negative energy. In spite of whatsoever positive thoughts, I was in doubt if the infant was fully developed as it was born a month and a half earlier. That happened exactly what I thought. Remorsefully, I recalled that there was no room for any sort of 'doubts' in Shiv Yoga practice. A son was born, but there was a hole in the skull covered with skin. Probably another month and a half in the mother's womb would give the baby perfection in its body. The doctor said that by the time the son was 8 to 10 years old, the skull would have been filled in automatically. The doctor also advised to take special care of the baby for first 3-4 years. If I was able to have a son by practicing daily Shiv yoga Sadhana, then according to my affirmations, I was convinced, my son would always be healthy, prosperous and happy, and he would be a successful space scientist.
After returning from the hospital, my wife and son lived in Bhubaneswar with her parents. As before, I visited them over the weekend. According to the custom of the Hindu Odia family, the son's Ekoishia puja (worship on 21st day of birth) was performed. It was there at my in-laws' place. Four families from the neighborhood, the family of two uncles of my wife who live nearby, my family from my village and the family of my sister were invited. A total of 25 people attended the celebration. Dinner arrangement was made for them from the local Iskcon temple. My father and other family members wanted the Ekoishia Puja to be celebrated at our village. But no one told me. My mother-in-law, father-in-law and wife wanted the worship to be held at their house in Bhubabeswar as my son was there and that was made final. My father and brother were humiliated the most. Usually in urban societies, people attend the social festivals such as birthdays, Ekoishia pujas, weddings etc with some gifts. And all who came brought some gifts. My older sister brought the most expensive one. She brought a gold finger ring for the son and 3 thousands rupees for a dress for his mother. My father, my sister-in-law (cousin brother's wife), my younger brother and his wife came from our village; and they all were with a dress for the son and 2 kg rasagola (sweets). After the ritual worship was over, when the priest called everyone to bless the son, one by one everybody went near the son, blessed him and left the gift at him. My father and brother were embarrassed to see the gifts others were giving. They might have never known or given such gifts before or would not think that right to give gift to own family son like the invited ones from outside. The younger brother gifted the son with the dress that he brought and somehow finished his job. However, he did not do so in the manner in which the others packed the gifts, and he felt that the gift he was giving as a son's uncle was insignificant compared to others. That's why he was so upset. His wife and sister-in-law left the place of worship under some pretexts and hided in bedroom. My father had nothing to gift, and in order to save his face in front of all, he took the gold ring from my older sister, put it on the son's finger, and blessed him. He touched the son's head with the palm-leaf horoscope of the son that he had prepared by the village astrologer and gave that to my wife. Still, he was noticeably embarrassed, not to others, but to his daughter, his son, and his ownself. However, the son was named as Prathamesh Priyabardhan and Bithal as nick name. We, parents had selected the names much earlier. Everyone had dinner and left. My wife kept telling me about this embarrassment of my family till next year and I kept quiet.
A year later, my son's birthday worship was organized by my father and younger brother at village. All families from our hamlet were invited. There was a planning for a grand dinner for all, but due to the incessant rains, the dinner plan was cancelled at the last moment and home made besan laddu (sweets) was distributed among all as prasad. But I could not attend the event. A month ago, I had quit my job at Vedanta Company and for another job interview I was in Delhi on that day. My wife could have attended the event accompanying the son, but she didn't. Everyone invited to the worship wanted to see the son, for whom the event was organised, but there was no son nor his parents. However, the event was held. And obviously it made me sad. But my father, brother, sister and other family members who had organized the event with great enthusiasm, were deeply saddened. "The incessant rain stopped the son and his parents from attending the event " was the cheap reply of my father and brother to the villagers. Later nobody of my family had ever asked me anything about that.
Our son needed special care. I did my best to ensure that. I continued to do that what our mothers normally do to take care of the baby. The moment I got home after 10 hours duty for the company, I used to do everything for my son starting from feeding, defecating, dressing, making him sleep, making him drink milk in sleep twice at night and so on. I was very happy with all this domestic work for my son. His mother was also doing it, but when I was at home my son was completely in my custody and it was only possible for me to get up twice at night and make him drink milk at the right time. Since I loved travelling, I travelled a number of places in Odisha and India accompanied by my son, wife, father, mother-in-law and father-in-law. About a year later, the son learned to walk. By that time, I had quit my job at Vedanta, taken shelter at my father-in-laws' rented house in Bhubabeswar. Since I didn't have any work, I spent all my time with my son. Watching the dance and music programmes on TV, he started dancing. I got excited. I downloaded 100 selected Hindi movie songs with good dance bits on my laptop and got a small hooper music set. I decorated the drawing hall with colorful party light. He continued dancing for about four to five hours a day. He copied all the dance steps that he watched on TV. Wherever he went, once he heard the music, nobody could stop him from dancing. Once, in a dance step he climbed onto my bed, trampled my laptop and smashed its screen, which came under his steps. Everyone became happy who saw him dancing and encouraged me to give him the best choreographer. I contacted a number of choreographers, but none agreed to come home for only one pupil. Everybody wanted him to come and practice at the dance academy. I didn't have any vehicle with me, nor even a bicycle. I couldn't take him to a choreographer. I waited for him to be sent to a good play school and then to a regular school, where he could also learn good dancing.
_______________________________________________________________________
ପିତା କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ପୁଅ ପାଇଁ ଈଶ୍ଵର ?
(ଭାଗ -୩)
ପ୍ଲାସେଣ୍ଟା ପ୍ରେଭିଆ ରେ ସାଧାରଣତଃ ପ୍ରିମାଚ୍ୟୁର୍ଡ ଡେଲିଭରୀ ହୋଇଥାଏ। ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଅନୁଯାୟୀ ମାତ୍ର ୩୨ ସପ୍ତାହରେ ପିଲାଟିକୁ ସିଜରିଆନ୍ ଡେଲିଭରୀ କରାଇବାକୁ ପଡିଲା । ଅପରେସନ୍ ଥିଏଟର୍ ବାହାରେ ବସି ମୁଁ ଜୋର୍ ଜବରଦସ୍ତ ପଜିଟିଭ୍ ଥିିକିଂ କରୁଥାଏ, କାରଣ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଓ ୩୨ ସପ୍ତାହରେ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ପିଲାଟିର ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ଏଣୁ ତେଣୁ ଅନେକ ନେଗେଟିଭ୍ ଥିକିଂ ମନକୁ ଆସୁଥାଏ । ଏମିତି ବି ହସ୍ପିଟାଲ୍ ର ପରିବେଶ ସବୁବେଳେ ମନକୁ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ କରିଥାଏ, ବୋଧ ହୁଏ ଏଠାକାର ନେଗେଟିଭ୍ ଏନର୍ଜି ପାଇଁ । ଯେତେ ଯାହା ପଜିଟିଭ୍ ଥିକିଂ କଲେ ବି ମାସେ ଦେଢ ମାସ ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବାରୁ ଛୁଆଟିର ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ବିକାଶ ହୋଇପାରିଛି କି ନାହିଁ ମୋ'ର ସନ୍ଦେହ ହେଉଥିଲା । ପ୍ରକୃତରେ ମୁଁ ଯାହା ଭାବୁଥିଲି ତାହା ହିଁ ହେଲା । ଅନୁତାପର ସହ ମୁଁ ମନେ ପକାଇଲି ଯେ ଶିବ ଯୋଗ ସାଧନା ଅଭ୍ୟାସରେ କୌଣସି ପ୍ରକାରର 'ସନ୍ଦେହ'ର ସ୍ଥାନ ନଥାଏ । ଜନ୍ମ ହେଲା, ହେଲେ ତା'ର ମୁଣ୍ଡର ଉପରି ଭାଗରେ ଚର୍ମରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ଏକ ଖାଲ ଟିଏ ରହିଗଲା । ବୋଧହୁଏ ଆଉ ମାସେ ଦେଢ ମାସେ ମା' ଗର୍ଭରେ ରହିଥିଲେ, ପୁଅ ଶରୀରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସିଥାନ୍ତା । ଡାକ୍ତର କହିଲେ ଯେ ପୁଅକୁ ୮ - ୧୦ ବର୍ଷ ହୋଇଗଲେ ମୁଣ୍ଡର ଖାଲ ଯାଗାଟି ଆପେ ଆପେ ପୁରଣ ହୋଇଯିବ । ଡାକ୍ତର ଏହା ବି କହିଲେ ଯେ ପୁରା ୩-୪ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଅର ସ୍ପେଶାଲ୍ କେଆର୍ ନେବାକୁ ହେବ । ଯଦି ଦୈନିକ ଶିବ ଯୋଗ ସାଧନା ସହ ଆଫାର୍ମେସନ୍ ଅଭ୍ୟାସ କରି ମୁଁ ପୁଅଟିଏ ପାଇ ପାରିଲି, ତେବେ ମୋ'ର ଅଫାର୍ମେସନ୍ ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଗଲି ଯେ ପୁଅ ମୋର ସର୍ବଦା ସୁସ୍ଥ, ସମୃଦ୍ଧ ଓ ସୁଖୀ ରହିବ ଏବଂ ସଫଳ ସ୍ପେଶ୍ ସାଇଣ୍ଟିଷ୍ଟ୍ ଟିଏ ହେବ।
ହସ୍ପିଟାଲ୍ ରୁ ଫେରି ପୁଅ ସହ ମୋ' ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ବାପା ମା'ଙ୍କ ପାଖରେ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ରହିଲେ । ପୂର୍ବ ଭଳି ମୁଁ ସପ୍ତାହ ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲି । ହିନ୍ଦୁ ଓଡ଼ିଆ ଘରର ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ପୁଅର ଏକୋଇଶିଆ ପୂଜା କରାଗଲା । ପୂଜାଟି ମୋ ଶ୍ବଶୂର ଘରେ ହେଲା। ପଡ଼ୋଶୀ ୪ ଟି ପରିବାର, ନିକଟରେ ରହୁଥିବା ସ୍ତ୍ରୀର ୨ ମାମୁଁଙ୍କ ପରିବାର, ଆମ ଗାଁରୁ ମୋ' ପରିବାର ଓ ମୋ' ଭଉଣୀର ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ଡକାଯାଇଥିଲା । ମୋଟ୍ ୨୫ ଜଣ ଲୋକ ଆସିଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଡିନର୍ ବନ୍ଦୋବସ୍ତ ମୁଁ ପାଖରେ ଥିବା ଇସକନ୍ ମନ୍ଦିରରୁ ଯୋଗାଡ଼ କରିଥିଲି। ମୋ' ବାପା ତଥା ପରିବାର ଲୋକେ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ପୁଅର ଏକୋଇଶିଆ ପୂଜା ଗାଁରେ ହେଉ । କିନ୍ତୁ ମୋତେ କେହି କିଛି କହିନଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ମୋ' ଶାଶୁ, ଶ୍ବଶୁର ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ଚାହିଁଲେ ଯେ ଯେହେତୁ ସେମାନେ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ଅଛନ୍ତି, ପୂଜା ଟି ସେଠାରେ ହିଁ ହେଉ ଏବଂ ଶେଷରେ ତାହାହିଁ ହେଲା । କିନ୍ତୁ ଏଥିରେ ବେଶୀ ଅପମାନିତ ହେଲେ ମୋ' ବାପା ଓ ଭାଇ। ସାଧାରଣତଃ ସହରୀ ସମାଜରେ ଜନ୍ମଦିନ, ଏକୋଇଶିଆ ପୂଜା , ବାହାଘର ଭଳି ଉତ୍ସବକୁ ଗଲେ ସମସ୍ତେ କିଛି ନା କିଛି ଉପହାର ନେଇ ଯାଇଥାନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଆସିଥିଲେ ସମସ୍ତେ କିଛି ଉପହାର ଆଣିଥିଲେ । ମୋ' ବଡ଼ ଭଉଣୀ ତ ସବୁଠାରୁ ଦାମୀ ଉପହାର ଆଣିଥିଲା । ପୁଅ ପାଇଁ ସୁନା ମୁଦି ଓ ତା' ମା' ପାଇଁ ଡ୍ରେସ୍ ବାବଦକୁ ୩ ହଜାର ଟଙ୍କା ସେ ଆଣିଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଆମ ଘରୁ ଆସିଥିଲେ ମୋ' ବାପା, ଭାଉଜ, ସାନ ଭାଇ ଓ ତା' ସ୍ତ୍ରୀ । ସାଂଗରେ ଆଣିଥିଲେ ପୁଅ ପାଇଁ ଏକ ଡ୍ରେସ୍ ଓ ୨ କେଜି ରସଗୋଲା । ପୂଜା ସରିଲା ପରେ ଯେତେବେଳେ ପୂଜକ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ପୁଅକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବା ପାଇଁ, ଜଣକ ପରେ ଜଣେ ପୁଅ ପାଖକୁ ଯାଇ ସାଂଗରେ ଆଣିଥିବା ଉପହାରଟିକୁ ରଖି ପୁଅକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ । ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଉଥିବା ଉପହାର ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ମୋ' ବାପା ଓ ଭାଇ ସଂକୁଚିତ ହୋଇଗଲେ । ସେମାନେ ବୋଧହୁଏ ଏମିତି ଉପହାର ଦେବାଟା ଆଗରୁ କେବେ ଜାଣିନଥିଲେ ଓ ଦେଇନଥିଲେ । କିମ୍ୱା ନିଜ ଘରର ଛୁଆଟାକୁ ବାହାରର ନିମନ୍ତ୍ରିତ ଲୋକଙ୍କ ଭଳି କିଛି ଗୋଟାଏ ଉପହାର ଦେବାକୁ ଠିକ୍ ଭାବି ନଥିବେ । ସାନ ଭାଇ ପୁଅକୁ ଡ୍ରେସ୍ ଟିଏ ଦେଇ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ତା' କାମଟି ସାରିଦେଲା । ହେଲେ ବି ଅନ୍ୟ ମାନେ ଯେଭଳି ଢଙ୍ଗରେ ଉପହାର ଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ୟାକିଂ କରି ଆଣିଥିଲେ, ତାହା ସେ କରି ନ ଥିଲା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ ପୁଅର କାକା ହିସାବରେ ଦେଉଥିବା ଉପହାର ଟି ଅତି ନଗଣ୍ୟ ବୋଲି ସେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା । ସେଥିପାଇଁ ସେ ବହୁତ ବିଚଳିତ ହେଉଥିଲା । ତା' ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଭାଉଜ କିଛି ଗୋଟିଏ ବାହାନା କରି ପୂଜା ଜାଗା ଛାଡ଼ି ଶୋଇବା ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ । ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ତ କିଛି ନଥିଲା, ଅନ୍ୟ ଉପାୟ କିଛି ନ ପାଇ ଏତେ ଲୋକଙ୍କ ଆଗରେ ନିଜର ଇଜ୍ଜତ ବଞ୍ଚାଇବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ସେ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ଠାରୁ ସୁନା ମୁଦିଟିକୁ ନେଇ ପୁଅ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ପିନ୍ଧାଇ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି ଆସିଲେ । ଗାଁ ଜ୍ୟୋତିଷ ଠାରୁ ତାଳ ପତ୍ର ରେ ତିଆରି କରି ଆଣିଥିବା ଜାତକଟିକୁ ପୁଅ ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗାଇ ଦେଇ ପୁଅର ମା' ହାତକୁ ସେ ବଢ଼ାଇ ଦେଲେ । ତଥାପି ସେ ଲଜ୍ଜିତ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ । ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରେ ନ ହେଲେ ବି ନିଜ ଝିଅ ପାଖରେ, ନିଜ ପୁଅ ପାଖରେ ଓ ନିଜ ପାଖରେ। ଯାହା ବିି ହେଉ, ପୁୁଅର ନାଁ ଦିଆଗଲା ପ୍ରଥମେଶ୍ ପ୍ରିୟବର୍ଦ୍ଧନ୍ ଓ ଡାକ ନାଁ ବିଠଲ୍। ଆମେ ମା' ବାପା ପୁଅର ନାଁ ଆଗରୁ ଠିକ୍ କରିଥିଲୁ। ସମସ୍ତେ ଡିନର୍ କରି ବିଦାୟ ନେଲେ । ମୋ' ଘର ଲୋକଙ୍କ ଏଭଳି ଲଜ୍ଜାକର ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ମୋତେ ପ୍ରାୟ ବର୍ଷକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଝିରେ ମଝିରେ କଟାକ୍ଷ ର ସହ କହିଚାଲିଲେ ଓ ମୁଁ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଶୁଣି ଚାଲିଲି ।
ବର୍ଷକ ପରେ ପୁଅର ଜନ୍ମଦିନ ପୂଜା ଆମ ଗାଁରେ ବାପା ଓ ସାନ ଭାଇ ଆୟୋଜନ କଲେ । ଆମ ସାହିର ଘରେ ଘରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ । ରୋଷେଇଆ କୁ ଡାକି ରୋଷେଇ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବାର ଯୋଜନା କରିଥିଲେ ବି ଅବିରାମ ବର୍ଷା ଯୋଗୁଁ ଶେଷ ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଜନା ବଦଳାଇ କେବଳ ବେସନ ଲଡୁ ତିଆରି କରି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସାଦ ଆକାରରେ ବାଣ୍ଟିଲେ । ମାତ୍ର ମାସକ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ବେଦାନ୍ତ କମ୍ପାନୀରୁ ଚାକିରୀ ଛାଡ଼ି ଥିଲି ଓ ଅନ୍ୟ ଏକ ଚାକିରୀ ପାଇଁ ଇଣ୍ଟର୍ଭ୍ୟୁ ଦେବାକୁ ମୁଁ ଦିଲ୍ଲୀ ଯାଇଥିବାରୁ ପୁଅର ପୂଜାକୁ ମୁଁ ଯାଇପାରିନଥିଲି । ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ତ ପୁଅକୁ ଧରି ଯାଇପାରିଥା'ନ୍ତେ, ହେଲେ ଗଲେ ନାହିଁ । ପୂଜାକୁ ନିମନ୍ତ୍ରିତ ସବୁ ଲୋକ ପୁଅକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ହେଲେ ପୁଅର ପୂଜାରେ ପୁଅ ନଥିଲା କି ତା'ର ମା' କି ବାପା କେହି ନଥିଲେ । ହେଲେ ପୂଜା କରାଗଲା । ମୋ'ର ମନ ଦୁଃଖ ତ ହେବା ସ୍ୱାଭାବିକ । କିନ୍ତୁ ବେଶୀ ଦୁଃଖ ପାଇଥିଲେ ମୋ ବାପା, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ନନା ଓ ଭାଉଜ, ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ଉତ୍ସାହର ସହ ପୂଜାର ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ । ଏତେ ବର୍ଷାରେ ଛୁଆଟିକୁ ଧରି ତା'ର ମା'ବାପା ଭୁବନେଶ୍ଵରରୁ ଆସିପାରୁନାହାନ୍ତି କହି ଗାଁ ଲୋକଙ୍କୁ ସିନା ଶସ୍ତା ଉତ୍ତରଟିଏ ଦେଇଦେଲେ, ହେଲେ ସମସ୍ତେ ନିଜନିଜର କ୍ଷୋଭକୁ ନିଜ ଭିତରେ ହିଁ ଚାପି ରଖିଲେ । ମୋତେ ବି କେହି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ ।
ପୁଅର ଅଧିକ ଯତ୍ନ ଦରକାର । ସେଥିପାଇଁ ମୋ ଦ୍ଵାରା ଯେତେ ଯାହା ସମ୍ଭବ ସବୁ ମୁଁ କରି ଚାଲିଲି । ସାଧାରଣତଃ ଆମ ମା' ମାନେ ଛୁଆର ଯେମିତି ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି, କମ୍ପାନି କାମ ସାରି ଘରକୁ ଫେରିବା ପରେ, ମୁଁ ପ୍ରାୟ ସେମିତି କରି ଚାଲିଲି । ପୁଅକୁ ବୁଲାଇ ବୁଲାଇ ଖୁଆଇ ଦେବାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଝାଡା କଲେ ତାକୁ ଶୌଚ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, କାନ୍ଧରେ ପକାଇ ଶୁଆଇ ଦେବା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ରାତିରେ ୨ଥର ଉଠି ତାକୁ ବୋତଲରେ କ୍ଷୀର ପିଆଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ କାମ କୁ ଦୈନିକ ଅଭ୍ୟାସରେ ପକାଇ ଦେଲି । ପୁଅ ପାଇଁ ଏଇ ସବୁ କାମ କରି ମୋତେ ବହୁତ୍ ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ ମିଳୁଥିଲା । ତା' ମା' ବି କରୁଥିଲେ, ହେଲେ ମୁଁ ଘରେ ଥିଲେ ପୁଅଟା ପୁରା ମୋ'ର ଓ ରାତିରେ ୨ ଥର ଠିକ୍ ସମୟରେ ଉଠି କ୍ଷୀର ପିଆଇବାଟା ମୋ' ଦ୍ୱାରା ହିଁ ସମ୍ଭବ ହେଉଥିଲା । ଯେହେତୁ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନ ବୁଲିବାକୁ ଭଲ ପାଏ, ପୁଅକୁ ଧରି ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ, ବାପା, ଶାଶୁ ଓ ଶ୍ଵଶୁରଙ୍କ ସହ ମୁଁ ଓଡ଼ିଶା ତଥା ଭାରତର ଅନେକ ସ୍ଥାନ ବୁଲି ଆସିଲି । ପ୍ରାୟ ବର୍ଷକ ପରେ ପୁଅ ଚାଲି ଶିଖିଲା । ସେତେବେଳକୁ ମୁଁ ବେଦାନ୍ତ କମ୍ପାନିରୁ ଚାକିରୀ ଛାଡ଼ି ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଅକୁ ଧରି ପ୍ରଥମ ୬ ମାସ ଭୁବନେଶ୍ଵରସ୍ଥ ମୋ' ଶାଶୁ ଓ ଶ୍ଵଶୁରଙ୍କ ଭଡ଼ା ଘରେ ମୁଣ୍ଡ ଗୁଜିଥିଲି ଏବଂ ପରେ ନିକଟରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଛୋଟ ଭଡ଼ା ଘରଟିଏ ନେଇ ମୁଁ ରହୁଥିଲି ଓ ଏକ ଚାକିରୀ ଖୋଜୁଥିଲି। ଚାକିରୀ ନଥିବାରୁ ମୋର ପୁରା ସମୟଟା ମୁଁ ପୁଅକୁ ଦେଇ ଚାଲିଲି । ଟିଭିରେ ଯେତେ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ ଓ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଚ୍ୟାନେଲ୍ ଅଛି, ସବୁଗୁଡ଼ାକୁ ଦେଖି ଦେଖି ପୁଅ ନାଚିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା । ମୁଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ପଡିଲି । ଭଲ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ ଥିବା ବଛା ବଛା ୧୦୦ ଟି ହିନ୍ଦୀ ସିନେମା ଗୀତକୁ ମୁଁ ଲ୍ୟାପଟପ୍ ରେ ଡାଉନ୍ ଲୋଡ୍ କଲି ଓ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ହୁପର୍ ମୁଜିକ୍ ସେଟ୍ ଘରେ ଲଗାଇ ଦେଲି । ନାଚୁଥିବା ରୁମ୍ ରେ ରଙ୍ଗୀନ୍ ପାର୍ଟି ଲାଇଟ୍ ଲଗାଇ ଦେଲି । ଦିନକୁ ପ୍ରାୟ ୪ ରୁ ୫ ଘଣ୍ଟା ସେ ନାଚି ଚାଲିଲା । ଟିଭିରୁ ଦେଖିଥିବା ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ ଷ୍ଟେପ୍ ଗୁଡ଼ିକୁ ପୁରା ନକଲ କରିଦେଲା । ଯୁଆଡେ ଗଲା ସେ ନାଚିଲା । ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ତା'ର ଗୋଡ଼ ଉଠିଲା । ବେଡ୍ ଉପରେ ନାଚିବା ସମୟରେ ମୋ' ଲ୍ୟାପ୍ ଟପ୍ ଉପରେ ଚଢ଼ି ସ୍କ୍ରିନ୍ କୁ ଚୁନା କରିଦେଲା । ଯିଏ ଦେଖିଲା ସେ ଖୁସି ହେଲା ଓ ତାକୁ ଭଲ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ ଏକାଡେମୀରେ ଦେବାକୁ ଅନେକ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ । ଭଲ ଏକ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ ଏକାଡେମୀ ସନ୍ଧାନରେ ମୁଁ ରହିଲି । ତାକୁ ନେବା ଆଣିବା ପାଇଁ ମୋ' ପାଖରେ କିଛି ବି ଗାଡ଼ି ନଥିବାରୁ ମୁଁ ତାକୁ କୌଣସି କୋରିଓଗ୍ରାଫର ପାଖକୁ ନେଇ ପାରିଲି ନାହିଁ । ଅପେକ୍ଷା କଲି ତାକୁ ପ୍ରଥମେ ଏକ ଭଲ ପ୍ଲେ ସ୍କୁଲ୍ ଓ ପରେ ଏକ ରେଗୁଲାର୍ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ପଠାଇବା ପାଇଁ, ଯେଉଁଠି ସେ ଭଲ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ ମଧ୍ୟ ଶିଖିପାରିବ ।