I have heard that children are more likely to adapt to the environment and situations than adults. For the past 4 years, my son has been living alone at home, accepting his loneliness. Two years ago, when I was coming home every week, and the 2 days I was staying home, he was not leaving me for a moment. Usually my return train was at 6 am on Monday. I could not understand how could he wake up at sharp 4 am having stomach pain and fever. He was holding me tight and screaming. After I stopped my journey and hugged him for a while, he was getting better and was leaving for school at 7 am. Before he returned home at 5 p.m., I left the house and boarded the train. On his way back by the school bus, he must be thinking that when he would get home, his father would give him a lemon drink as usual and feed him something, teach him fighting or take him to the field to fly the toy helicopter; and he would be having fun with his father until his mother returns home. He must have opened the door in a hurry and called his father and sought him in every room thinking him hiding somewhere to have fun; and in the end, on empty stomach, without finding his father or mother at home he must be impatient and crying. Helplessly, he must be waiting for his mother to return home after 7 pm, without eating or drinking anything. After return, she would wash him properly, give him something to eat and answer him something on why did his father leave in hiding ? As usual, after he calmed down, she would go to her homeopathic clinic leaving him alone at home to do school homework. After her return, towards 10 - 11 pm, the mother and son would be having dinner and falling asleep. The next day, routine life again. So, naturally, every Friday until 11 pm, he was eagerly waiting for his father to come back home and dine together.
My son's school closes at 12 noon on Saturday. So, he takes lunch at home. Since I am there, I take great care in making rice, dalma (dal), potato fries and egg omelettes. The moment he enters the house, he rushes into the washroom, saying "Su .. Su .. (pee)". Everything was fine with him as a child, but as he grew up and at the age of 9, he lost control over urination and started dripping in pant. He goes to the washroom every half an hour. Still his pant gets wet and stinks. It's managed at home, but he is being harassed a lot at school, on the school bus and outside. He has visited many doctors with this issue, no internal problems diagnosed, and all are of opinion for his regular psychological boost up.
From grade 3 onwards, his overall personality continues to decline along with his studies. His annual scoring has dropped from 95% to 80%. He, who was winning medals in Olympiads every year, now on is reluctantly appearing the Olympiads. In sports, an all rounder trophy holder and a gold medalist has degraded into the non-participants' list. In Karate, he has degraded from the state level championship to the non-participant category. In dance floor, a leading stage performer has placed himself in the gallery of audience. The Head Boy of 5 classes in his Grade-2 has become dumb silent today - taking leadership is a distant thing. I am solely responsible for this pathetic condition of my son. So what if my heart is full of anguish and eyes are full of tears today ! Hiding all pain, I let him sit to have lunch. His father is with him means he won't like to eat with his own hands. I have to feed him. He needs some sweets as lunch ender. If it's not there, he manages with chocolate. For a while, he watches the Power Rangers on TV, and at exactly 4 o'clock we leave for the Robotics lab.
The Robotics Lab is a new start-up. Seeing the only 10-year-old in the company of over 50 young engineers, everybody would be happy. I had no previous relationship with Mr S. Mohapatra, the owner of the lab. I read about his start-up, contacted him, and requested him to train my son on child-friendly robotics. The gentleman accepted my request and encouraged my son to come and see the work every Saturday for 2 hours. Seeing my son's desire to learn and my desire to let him learn, he assigned this special responsibility to a child-friendly young engineer of his lab. My son gradually began to fall in love with robotics and artificial intelligence. For the whole 2 hours, I was waiting for the boy outside the lab in my car. He was enjoying the learning and lab environment and I was enjoying my wait. I was really happy in anticipating the compensation through the robotics skills of what all damages my son has met so far. At 6 pm he comes out of the lab and on the way back home he gets some eatables of his choice; and at home we discuss on lessons that he has learnt in school in last 6 days.
We, the son, mother and father enjoy dinner together and he comes to my bed leaving his mother's company. While sleeping he always takes my company if I am there with him. He makes me spoon on the bed and sleeps in the spoon in tight proximity keeping his head on my arm. Despite my thick voice, he makes me sing few lines of " Om Shiva... Om Shiva .... I am not this body....I am the Soul...." causing him fall asleep quickly.
______________________________________
ମୋ' ପୁଅ କ'ଣ କିଛି ଭଲ କରିପାରିବ ?
(ଭାଗ - ୧)
ବଡ଼ମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ପିଲାମାନେ ପରିବେଶ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ସହ ଶୀଘ୍ର ଖାପ ଖାଇପାରନ୍ତି ବୋଲି ମୁଁ ଶୁଣିଛି। ଗତ ୪ ବର୍ଷ ହେଲା ଘରେ ପୁଅ ମୋ'ର ଏକୁଟିଆ ରହି ରହି ନିସଙ୍ଗତାକୁ ଆଦରି ନେଲାଣି। ୨ ବର୍ଷ ତଳେ ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତି ସପ୍ତାହରେ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲି, ଯେଉଁ ୨ ଦିନ ମୁଁ ଘରେ ରହୁଥିଲି, ଗୋଟାଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବି ସେ ମୋ ପାଖ ଛାଡ଼ୁନଥିଲା । ସୋମବାର ଦିନ ସକାଳ ୬ଟା ରେ ମୋ'ର ଟ୍ରେନ୍, ତେଣୁ ସେ ରାତି ୪ ଟାରୁ ଉଠିପଡ଼ି ମୋତେ ଯଗିକରି ବସୁଥିଲା । ପ୍ରାୟ ସବୁ ସୋମବାର ରାତି ୪ଟାରେ ତା'ର ପେଟ କାଟିବା ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିଲା ଓ ଜ୍ୱର ଆସୁଥିଲା । ମୋତେ କୁଣ୍ଢାଇ ଧରି କଇଁ କଇଁ ହୋଇ କାନ୍ଦୁଥିଲା । ମୁଁ ମୋ'ର ଯାତ୍ରା ବନ୍ଦ କରି ତାକୁ ଗେହ୍ଲା କରି କିଛି ସମୟ ବୁଲାଇବା ପରେ ତା'ର ଦେହ ଭଲ ହୋଇଯାଉଥିଲା ଓ ସକାଳ ୭ଟାରେ ସେ ସ୍କୁଲ୍ ଚାଲିଯାଉଥିଲା। ସଂଧ୍ୟା ୫ଟାରେ ସେ ଘରକୁ ଫେରିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଘରୁ ବାହାରି ଆସି ଟ୍ରେନ୍ ଧରୁଥିଲି। ସ୍କୁଲ୍ ବସ୍ ରେ ସେ ଘରକୁ ଫେରିବାବେଳେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବୁଥିବ ଯେ ଘରେ ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ତା' ବାବା ତାକୁ ଲେମ୍ବୁ ସର୍ବତ୍ କରି ପିଇବାକୁ ଦେବ ଓ କିଛି ବି ଖୁଆଇ ଦେଇ, ଫାଇଟିଂ ଶିଖେଇବ କିମ୍ବା ପଡ଼ିଆକୁ ନେଇ ରିମୋଟ୍ କଣ୍ଟ୍ରୋଲ୍ ରେ ହେଲିକୋପ୍ଟର ଉଡ଼ାଇବା ଶିଖେଇବ । ମା' ଘରକୁ ଫେରିବା ଯାଏଁ ବାବା ସହିତ ଆଜି ବେଶ୍ ମସ୍ତି କରିବ ସେ । ତରତରରେ ଘର କବାଟ ଖୋଲି ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତା' ବାବାକୁ ଡାକିଥିବ ଓ କାଳେ କେଉଁଠି ମଜା କରିବାକୁ ଲୁଚିଥିବେ, ସେଥିପାଇଁ ସେ ଏଘର ସେଘର ଖୋଜିଥିବ ଓ ଶେଷରେ ଭୋକିଲା ପେଟରେ ଘରେ ବାବା କୁ କିମ୍ବା ମା'କୁ ନ ପାଇ ଖୁବ୍ କାନ୍ଦୁଥିବ । କିଛି ବି ନ ଖାଇ ନପିଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ୭ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମା'ର ଫେରିବା ବାଟକୁ ଜଗିଥିବ | ମା' ଫେରିବା ପରେ ତାକୁ ଧୋଇଧାଇ ଦେଇ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦେଇଥିବ ଓ ବାବା କାହିଁକି ଲୁଚିକରି ପଳାଇଲେ - ତା'ର କିଛି ଗୋଟାଏ ଉତ୍ତର ଦେଇଥିବ । ପୁଅ ଶାନ୍ତ ହେଲା ପରେ ସବୁଦିନ ପରି ମା' ପୁଣି ତା'ର ହୋମିଓପାଥି କ୍ଲିନିକ୍ କୁ ଚାଲିଯାଉଥିବ ଓ ପୁଅ ଘରେ ଏକୁଟିଆ ରହି ସ୍କୁଲର ହୋମ୍ ୱାର୍କ କରୁଥିବ । ରାତି ୧୦ ରେ ମା' ଘରକୁ ଫେରିଲା ପରେ ମା' ପୁଅ ଡିନର୍ କରି ଶୋଇ ପଡ଼ୁଥିବେ । ତା'ପର ଦିନ ପୁଣି ରୁଟିନ୍ ଜୀବନ । ତେଣୁ, ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ, ପ୍ରତି ଶୁକ୍ରବାର ରାତି ପ୍ରାୟ ୧୧ଟା ରେ ତା' ବାବା ଘରକୁ ଫେରିଲେ ମିଶିକି ଡିନର୍ ଖାଇବାକୁ ସେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବ ।
ଶନିବାର ପୁଅର ସ୍କୁଲ୍ ୧୨ଟା ରେ ଛୁଟି । ଘରେ ସେ ଲଞ୍ଚ୍ ଖାଏ । ଯେହେତୁ ମୁଁ ଘରେ ଥାଏ, ମୁଁ ବଡ଼ ଯତ୍ନର ସହ ଭାତ, ଡାଲମା, ଆଳୁ ଭଜା ଓ ଅଣ୍ଡା ଓମ୍ଲେଟ୍ ବନେଇ କି ରଖିଥାଏ । ଘରେ ପଶୁ ପଶୁ ସେ 'ସୁ.. ସୁ.. ' କହିକି ୱାସ୍ ରୁମ୍ କୁ ଦୌଡେ । ପିଲାଦିନରୁ ସବୁ ଠିକ୍ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ୯ ବର୍ଷ ବୟସରୁ ସେ ତା'ର ପରିସ୍ରା ରୋକି ପାରୁନାହିଁ, ବୁନ୍ଦା ବୁନ୍ଦା କରି ପରିଶ୍ରା ପ୍ୟାଣ୍ଟ୍ ରେ ପଡିଯାଉଛି। ପ୍ରତି ଅଧା ଘଣ୍ଟାରେ ଥରେ ସେ ୱାସ୍ ରୁମ୍ ଯାଉଛି, ତଥାପି ତା'ର ପ୍ୟାଣ୍ଟ୍ ଓଦା ହେଉଛି ଓ ମୁତ ଗନ୍ଧ ବାହାରୁଛି। ଘରେ ସିନା ଚଳିଯାଉଛି, ସ୍କୁଲରେ, ସ୍କୁଲ୍ ବସ୍ରେ ଓ ବାହାରେ ବହୁତ୍ ହଇରାଣ ହେଉଛି ସେ । ଅନେକ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଦେଖାଇଛୁ, ହେଲେ ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷାରେ ସବୁ ଠିକ୍ ଠାକ୍ ବାହାରୁଛି । ପୁଅର ମାନସିକ ଅବସ୍ଥା ରେ ବିକାଶ ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଗ୍ରେଡ୍- ୩ ରୁ ତା'ର ପାଠପଢ଼ା ସହ ସାମଗ୍ରିକ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ନିମ୍ନଗାମୀ ହୋଇ ଚାଲିଛି । ପାଠ ପଢ଼ାରେ ୯୫ % ରୁ ଖସି ୮୦% ସ୍କୋରିଂରେ ପହଞ୍ଚିଛି। ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଅଲିମ୍ପିଆଡ୍ରେ ମେଡାଲ ପାଉଥିବା ପିଲା ଆଜି ଅଲିମ୍ପିଆଡ୍ ଗୁଡ଼ିକୁ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦେଉଛି । ସ୍ପୋର୍ଟ୍ସ୍ ରେ ଗୋଲ୍ଡ୍ ମେଡାଲ୍ ରୁ ଖସି ନନ୍-ପାଟିସିପାଣ୍ଟ୍ ଲିଷ୍ଟ୍ ରେ ଅଛି। କରାଟେ ରେ ଷ୍ଟେଟ୍ ଲେବଲ୍ ଚମ୍ପିଆନସିପ୍ରୁ ଖସି ନନ୍-ପାଟିସିପାଣ୍ଟ କ୍ୟାଟାଗୋରୀରେ ରହିଛି। ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ରେ ଜଣେ ଲିଡ୍ ସ୍ଟେଜ୍ ପର୍ଫର୍ମର୍ ରୁ ଖସି ଦର୍ଶକ ସାଜିଛି। ଗ୍ରେଡ୍ -୨ ରେ ଥିବା ହେଡ୍ ବଏର ପାଟିରୁ ଆଜି ବିଶେଷ କଥା ବାହାରୁନି, ନେତୃତ୍ୱ ନେବା ତ ଦୂର କଥା । ପୁଅର ଏ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ପାଇଁ ମୁଁ ହିଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାୟୀ । ଛାତିରେ କୋହ ଓ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଲେ କ'ଣ ହେବ ? ପୁଅକୁ କୋହ ଲୁଚାଇ ଆମେ ବାପ ପୁଅ ଖାଇବସୁ । ବାବା ପାଖରେ ଥିଲେ, ନିଜେ ହାତରେ ଖାଇବାଟା ତା'ର ପସନ୍ଦ ନୁହେଁ । ବାବା ତା'କୁ ଖୁଆଇ ଦେବାକୁ ହୁଏ । ଖାଇ ସାରିବାପରେ କିଛି ଗୋଟିଏ ମିଠା ଦରକାର । ମିଠା ନଥିଲେ ଚକୋଲେଟ୍ ରେ ସେ କାମ ଚଳେଇ ଦିଏ । କିଛି ସମୟ ସେ ଟିଭିରେ ପାୱାର ରେଞ୍ଜର୍ ଦେଖେ ଓ ଠିକ୍ ୪ଟା ବେଳକୁ ଆମେ କାର୍ ଧରି ବାହାରି ଯାଉ ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ଲାବ୍ କୁ ।
ରୋବୋଟିକସ୍ ଲାବ୍ ଟି ନୂଆ ସ୍ଟାର୍ଟ ଅପ୍ । ୫୦ ରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵ ଯୁବ ଇଞ୍ଜିନିଅର୍ ମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ଏକ ମାତ୍ର ୧୦ ବର୍ଷର ପିଲାକୁ ଦେଖିଲେ ଯେ କେହିବି ଖୁସି ହେବ । ଲାବ୍ ର ମାଲିକ, ମହାପାତ୍ର ବାବୁ ଙ୍କ ସହ ପୂର୍ବରୁ ମୋ'ର କୌଣସି ସଂପର୍କ ନ ଥିଲା । ମୁଁ ତାଙ୍କ ସ୍ଟାର୍ଟ ଅପ୍ ବିଷୟରେ ଖବର ପଢି, ତାଙ୍କୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରି, ମୋ' ପୁଅକୁ ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ଶିଖାଇବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲି । ସେ ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତି ମୋ' ଅନୁରୋଧକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଓ ପୁଅକୁ ପ୍ରତି ଶନିବାର ୨ ଘଣ୍ଟା ଆସି କାମ ଦେଖି ଦେଖି ଶିଖିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ । ପୁଅର ଶିଖିବାର ଇଚ୍ଛା ଓ ମୋ'ର ଶିଖେଇବାର ଇଚ୍ଛାକୁ ଦେଖି ସେ ତାଙ୍କ ଲାବ୍ ରେ ଛୋଟ ପିଲାଙ୍କୁ ଶିଖାଇ ପାରୁଥିବା ଜଣେ ଇଞ୍ଜିନିଅର ଙ୍କୁ ମୋ' ପୁଅର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଦାୟୀତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ । ପୁଅ ଧୀରେ ଧୀରେ ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ଓ ଆଟିଫିସିଆଲ୍ ଇଣ୍ଟେଲିଜେନ୍ସ୍ ର ବୈଷୟିକ ଗୁଳା ରେ ପଡିବା ଆରମ୍ଭ କଲା । ପୁରା ୨ ଘଣ୍ଟା କାଳ ଲାବ୍ ବାହାରେ ମୁଁ ମୋ କାର୍ ଭିତରେ ପୁଅକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲି । ମନେ ମନେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଉଥିଲି ଯେ ୟା' ଭିତରେ ମୋ ପାଇଁ ପୁଅର ଯାହାସବୁ କ୍ଷତି ହୋଇଯାଇଛି, ସେସବୁ ଏଇ ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ସ୍କିଲ୍ ଦ୍ୱାରା ଭରଣା ହୋଇଯିବ । ସଂଧ୍ୟା ୬ଟା ରେ ପୁଅ ଲାବ୍ ରୁ ବାହାରେ ଓ ରାସ୍ତାରେ ତା' ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କିଛି ଗୋଟାଏ ଖାଦ୍ୟ ଜିନିଷ କିଣି ଆମେ ଘରକୁ ଫେରୁ ଓ ରାତିରେ ବିଗତ ୬ଦିନ ରେ ସ୍କୁଲ୍ରେ ସେ କ'ଣ ସବୁ ପାଠ ପଢ଼ିଛି, ତାକୁ ଆଲୋଚନା କରୁ ।
ପୁଅ, ମା' ଓ ବାପା ଏକାଠି ଡିନର୍ କରୁ ଓ ଶୋଇବା ପାଇଁ ସେ ତା'ର ମା'କୁ ଛାଡି ମୋ ବେଡ୍ କୁ ଚାଲି ଆସେ। ମୁଁ ଯଦି ଘରେ ଥାଏ, ସେ ମୋ ପାଖରେ ହିଁ ଶୁଏ । ବେଡ୍ ଉପରେ ମୋତେ ସେ ସ୍ପୁନ୍ ବନେଇ ଦେଇ ମୋ କୋଳ ଭିତରେ ଜାକିଜୁକି ହୋଇ, ମୋ ହାତ ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଶୋଇ ପଡେ। ମୋଟା କଣ୍ଠ ହେଉ ପଛେ, "ଓମ୍ ଶିବ...ଓମ୍ ଶିବ... ଆଇ ଆମ୍ ନଟ୍ ଦିସ୍ ବଡ଼ି... ଆଇ ଆମ୍ ଦି ସୋଲ୍..." ଦୁଇ ପଦ ଗାଇ ଦେଲେ ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ନିଦ ଆସିଯାଏ ।