Can my son do something Good? (Part-1)

I have heard that children are more likely to adapt to the environment and situations than adults.  For the past 4 years, my son has been living alone at home, accepting his loneliness.  Two years ago, when I was coming home every week, and the 2 days I was staying home, he was not leaving me for a moment. Usually my return train was at 6 am on Monday. I could not understand how could he wake up at sharp 4 am having stomach pain and fever. He was holding me tight and screaming.  After I stopped my journey and hugged him for a while, he was getting better and was leaving for school at 7 am.  Before he returned home at 5 p.m., I left the house and boarded the train. On his way back by the school bus, he must be thinking that when he would get home, his father would give him a lemon drink as usual and feed him  something, teach him fighting or take him to the field to fly  the toy helicopter; and he would be having fun with his father until his mother returns home.  He must have opened the door in a hurry and called his father and sought him in every room thinking him hiding somewhere to have fun; and in the end, on empty stomach, without finding his father or mother at home he must be impatient and crying.  Helplessly, he must be waiting for his mother to return home after 7 pm, without eating or drinking anything. After return, she would wash him properly, give him something to eat and answer him something on why did his father leave in hiding ? As usual, after he  calmed down, she would go to her homeopathic clinic leaving him  alone at home to do school homework.  After her return, towards 10 - 11 pm, the mother and son would be having dinner and falling asleep.  The next day, routine life again.  So, naturally, every Friday until 11 pm, he was eagerly waiting for his father to come back home and dine together.

My son's school closes at 12 noon on Saturday.  So, he takes lunch at home. Since I am there, I take great care in making rice, dalma (dal), potato fries and egg omelettes. The moment he enters the house, he rushes into the washroom, saying "Su .. Su .. (pee)".  Everything was fine with him as a child, but as he grew up and at the age of 9, he lost control over urination and started dripping in pant. He goes to the washroom every half an hour. Still his pant gets wet and stinks. It's managed at home, but he is being harassed a lot at school, on the school bus and outside. He has visited many doctors with this issue, no internal problems diagnosed, and all are of opinion for his regular psychological boost up. 

From grade 3 onwards, his overall personality continues to decline along with his studies. His annual scoring has dropped from 95% to 80%. He, who was winning medals in Olympiads every year, now on is reluctantly appearing the Olympiads. In sports, an all rounder trophy holder and a gold medalist has degraded into the non-participants' list. In Karate, he has degraded from the state level championship  to the non-participant category.  In  dance floor, a leading stage performer has placed himself in the gallery of audience.  The Head Boy of 5 classes in his Grade-2 has become  dumb silent today - taking leadership is a distant thing. I am solely responsible for this pathetic condition of my son. So what if my heart is full of anguish and eyes are full of tears today ! Hiding all pain, I let him sit to have lunch.  His father is with him means he won't like to eat with his own hands.  I have to feed him. He needs some sweets as lunch ender. If it's not there, he manages with chocolate.  For a while, he watches the Power Rangers on TV, and at exactly 4 o'clock we leave for the Robotics lab.

The Robotics Lab is a new start-up.  Seeing the only 10-year-old in the company of over 50 young engineers, everybody would be happy.  I had no previous relationship with Mr S. Mohapatra, the owner of the lab.  I read about his start-up, contacted him, and requested him to train my son on child-friendly robotics.  The gentleman accepted my request and encouraged my son to come and see the work every Saturday for 2 hours.  Seeing my son's desire to learn and my desire to let him learn, he assigned this special responsibility to a child-friendly young engineer of his lab. My son gradually began to fall in love with robotics and artificial intelligence.  For the whole 2 hours, I was waiting for the boy outside the lab in my car. He was enjoying the learning and lab environment and I was enjoying my wait. I was really happy in anticipating the compensation through the robotics skills of what all damages my son has met so far. At 6 pm he comes out of the lab and on the way back home he gets some eatables of his choice; and at home we discuss on lessons that he has learnt in school in last 6 days. 

We, the son, mother and father enjoy dinner together and he comes to my bed leaving his mother's company. While sleeping he always takes my company if I am there with him. He makes me spoon on the bed and sleeps in the spoon in tight proximity keeping his head on my arm. Despite my  thick voice, he makes me sing few lines of " Om Shiva... Om Shiva .... I am not this body....I am the Soul...."  causing him  fall asleep quickly.

______________________________________

ମୋ' ପୁଅ କ'ଣ କିଛି ଭଲ କରିପାରିବ ?

(ଭାଗ - ୧)

ବଡ଼ମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ପିଲାମାନେ ପରିବେଶ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ସହ ଶୀଘ୍ର ଖାପ ଖାଇପାରନ୍ତି ବୋଲି ମୁଁ ଶୁଣିଛି। ଗତ ୪ ବର୍ଷ ହେଲା ଘରେ ପୁଅ ମୋ'ର ଏକୁଟିଆ ରହି ରହି ନିସଙ୍ଗତାକୁ ଆଦରି ନେଲାଣି। ୨ ବର୍ଷ ତଳେ ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତି ସପ୍ତାହରେ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲି, ଯେଉଁ ୨ ଦିନ ମୁଁ ଘରେ ରହୁଥିଲି, ଗୋଟାଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବି ସେ ମୋ ପାଖ ଛାଡ଼ୁନଥିଲା । ସୋମବାର ଦିନ ସକାଳ ୬ଟା ରେ ମୋ'ର ଟ୍ରେନ୍‌, ତେଣୁ ସେ ରାତି ୪ ଟାରୁ ଉଠିପଡ଼ି ମୋତେ ଯଗିକରି ବସୁଥିଲା । ପ୍ରାୟ ସବୁ ସୋମବାର ରାତି ୪ଟାରେ ତା'ର ପେଟ କାଟିବା ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିଲା ଓ ଜ୍ୱର ଆସୁଥିଲା । ମୋତେ କୁଣ୍ଢାଇ ଧରି କଇଁ କଇଁ ହୋଇ କାନ୍ଦୁଥିଲା । ମୁଁ ମୋ'ର ଯାତ୍ରା ବନ୍ଦ କରି ତାକୁ ଗେହ୍ଲା କରି କିଛି ସମୟ ବୁଲାଇବା ପରେ ତା'ର ଦେହ ଭଲ ହୋଇଯାଉଥିଲା ଓ ସକାଳ ୭ଟାରେ ସେ ସ୍କୁଲ୍ ଚାଲିଯାଉଥିଲା। ସଂଧ୍ୟା ୫ଟାରେ ସେ ଘରକୁ ଫେରିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଘରୁ ବାହାରି ଆସି ଟ୍ରେନ୍‌ ଧରୁଥିଲି। ସ୍କୁଲ୍ ବସ୍ ରେ ସେ ଘରକୁ ଫେରିବାବେଳେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବୁଥିବ ଯେ ଘରେ ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ତା' ବାବା ତାକୁ ଲେମ୍ବୁ ସର୍ବତ୍ କରି ପିଇବାକୁ ଦେବ ଓ  କିଛି ବି ଖୁଆଇ ଦେଇ, ଫାଇଟିଂ ଶିଖେଇବ କିମ୍ବା ପଡ଼ିଆକୁ ନେଇ ରିମୋଟ୍ କଣ୍ଟ୍ରୋଲ୍  ରେ ହେଲିକୋପ୍ଟର ଉଡ଼ାଇବା ଶିଖେଇବ । ମା'  ଘରକୁ ଫେରିବା ଯାଏଁ ବାବା ସହିତ ଆଜି ବେଶ୍ ମସ୍ତି କରିବ ସେ । ତରତରରେ ଘର କବାଟ ଖୋଲି ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତା' ବାବାକୁ ଡାକିଥିବ ଓ କାଳେ କେଉଁଠି ମଜା କରିବାକୁ ଲୁଚିଥିବେ, ସେଥିପାଇଁ ସେ ଏଘର ସେଘର ଖୋଜିଥିବ ଓ ଶେଷରେ ଭୋକିଲା ପେଟରେ ଘରେ ବାବା କୁ କିମ୍ବା ମା'କୁ ନ ପାଇ ଖୁବ୍ କାନ୍ଦୁଥିବ । କିଛି ବି ନ ଖାଇ ନପିଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ୭ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମା'ର ଫେରିବା ବାଟକୁ ଜଗିଥିବ | ମା' ଫେରିବା ପରେ ତାକୁ ଧୋଇଧାଇ ଦେଇ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦେଇଥିବ ଓ ବାବା କାହିଁକି ଲୁଚିକରି ପଳାଇଲେ - ତା'ର କିଛି ଗୋଟାଏ ଉତ୍ତର ଦେଇଥିବ । ପୁଅ ଶାନ୍ତ ହେଲା ପରେ ସବୁଦିନ ପରି ମା' ପୁଣି ତା'ର ହୋମିଓପାଥି କ୍ଲିନିକ୍ କୁ ଚାଲିଯାଉଥିବ ଓ ପୁଅ ଘରେ ଏକୁଟିଆ ରହି ସ୍କୁଲର ହୋମ୍ ୱାର୍କ କରୁଥିବ । ରାତି ୧୦ ରେ ମା' ଘରକୁ ଫେରିଲା ପରେ ମା' ପୁଅ ଡିନର୍ କରି ଶୋଇ ପଡ଼ୁଥିବେ । ତା'ପର ଦିନ ପୁଣି ରୁଟିନ୍ ଜୀବନ । ତେଣୁ, ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ, ପ୍ରତି ଶୁକ୍ରବାର ରାତି ପ୍ରାୟ  ୧୧ଟା ରେ ତା' ବାବା ଘରକୁ ଫେରିଲେ ମିଶିକି ଡିନର୍ ଖାଇବାକୁ ସେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବ ।

ଶନିବାର ପୁଅର ସ୍କୁଲ୍ ୧୨ଟା ରେ ଛୁଟି । ଘରେ ସେ ଲଞ୍ଚ୍ ଖାଏ । ଯେହେତୁ ମୁଁ ଘରେ ଥାଏ, ମୁଁ ବଡ଼ ଯତ୍ନର ସହ ଭାତ, ଡାଲମା, ଆଳୁ ଭଜା ଓ ଅଣ୍ଡା ଓମ୍ଲେଟ୍ ବନେଇ କି ରଖିଥାଏ । ଘରେ ପଶୁ ପଶୁ ସେ 'ସୁ.. ସୁ.. ' କହିକି ୱାସ୍ ରୁମ୍ କୁ ଦୌଡେ । ପିଲାଦିନରୁ ସବୁ ଠିକ୍ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ୯ ବର୍ଷ ବୟସରୁ ସେ ତା'ର ପରିସ୍ରା ରୋକି ପାରୁନାହିଁ, ବୁନ୍ଦା ବୁନ୍ଦା କରି ପରିଶ୍ରା ପ୍ୟାଣ୍ଟ୍ ରେ ପଡିଯାଉଛି। ପ୍ରତି ଅଧା ଘଣ୍ଟାରେ ଥରେ ସେ ୱାସ୍ ରୁମ୍ ଯାଉଛି, ତଥାପି ତା'ର ପ୍ୟାଣ୍ଟ୍ ଓଦା ହେଉଛି ଓ ମୁତ ଗନ୍ଧ ବାହାରୁଛି। ଘରେ ସିନା ଚଳିଯାଉଛି, ସ୍କୁଲରେ, ସ୍କୁଲ୍ ବସ୍‌ରେ ଓ ବାହାରେ ବହୁତ୍ ହଇରାଣ ହେଉଛି ସେ । ଅନେକ  ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଦେଖାଇଛୁ, ହେଲେ ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷାରେ ସବୁ ଠିକ୍ ଠାକ୍ ବାହାରୁଛି । ପୁଅର ମାନସିକ ଅବସ୍ଥା ରେ  ବିକାଶ ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଛନ୍ତି। 

ଗ୍ରେଡ୍- ୩ ରୁ ତା'ର ପାଠପଢ଼ା ସହ ସାମଗ୍ରିକ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ନିମ୍ନଗାମୀ ହୋଇ ଚାଲିଛି । ପାଠ ପଢ଼ାରେ ୯୫ % ରୁ ଖସି ୮୦% ସ୍କୋରିଂରେ ପହଞ୍ଚିଛି। ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଅଲିମ୍ପିଆଡ୍‌ରେ ମେଡାଲ  ପାଉଥିବା ପିଲା ଆଜି ଅଲିମ୍ପିଆଡ୍‌ ଗୁଡ଼ିକୁ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦେଉଛି । ସ୍ପୋର୍ଟ୍ସ୍ ରେ ଗୋଲ୍ଡ୍‌ ମେଡାଲ୍ ରୁ ଖସି ନନ୍-ପାଟିସିପାଣ୍ଟ୍ ଲିଷ୍ଟ୍ ରେ ଅଛି। କରାଟେ ରେ ଷ୍ଟେଟ୍ ଲେବଲ୍ ଚମ୍ପିଆନସିପ୍‌ରୁ ଖସି ନନ୍-ପାଟିସିପାଣ୍ଟ କ୍ୟାଟାଗୋରୀରେ ରହିଛି। ଡ୍ୟାନ୍ସ୍‌ରେ ଜଣେ ଲିଡ୍‌ ସ୍ଟେଜ୍‌ ପର୍ଫର୍ମର୍ ରୁ ଖସି ଦର୍ଶକ ସାଜିଛି। ଗ୍ରେଡ୍‌ -୨ ରେ ଥିବା ହେଡ୍‌ ବଏର ପାଟିରୁ ଆଜି ବିଶେଷ କଥା ବାହାରୁନି, ନେତୃତ୍ୱ ନେବା ତ ଦୂର କଥା । ପୁଅର ଏ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ପାଇଁ ମୁଁ ହିଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାୟୀ । ଛାତିରେ କୋହ ଓ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଲେ କ'ଣ ହେବ ? ପୁଅକୁ କୋହ ଲୁଚାଇ ଆମେ ବାପ ପୁଅ ଖାଇବସୁ । ବାବା ପାଖରେ ଥିଲେ, ନିଜେ ହାତରେ ଖାଇବାଟା ତା'ର ପସନ୍ଦ ନୁହେଁ । ବାବା ତା'କୁ ଖୁଆଇ ଦେବାକୁ ହୁଏ । ଖାଇ ସାରିବାପରେ କିଛି ଗୋଟିଏ ମିଠା ଦରକାର । ମିଠା ନଥିଲେ ଚକୋଲେଟ୍ ରେ ସେ କାମ ଚଳେଇ ଦିଏ । କିଛି ସମୟ ସେ ଟିଭିରେ ପାୱାର ରେଞ୍ଜର୍ ଦେଖେ ଓ ଠିକ୍ ୪ଟା ବେଳକୁ ଆମେ କାର୍ ଧରି ବାହାରି ଯାଉ ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ଲାବ୍ କୁ ।

ରୋବୋଟିକସ୍ ଲାବ୍ ଟି ନୂଆ ସ୍ଟାର୍ଟ ଅପ୍ । ୫୦ ରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵ ଯୁବ ଇଞ୍ଜିନିଅର୍ ମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ଏକ ମାତ୍ର ୧୦ ବର୍ଷର ପିଲାକୁ ଦେଖିଲେ ଯେ କେହିବି ଖୁସି ହେବ । ଲାବ୍ ର ମାଲିକ, ମହାପାତ୍ର ବାବୁ ଙ୍କ ସହ ପୂର୍ବରୁ ମୋ'ର କୌଣସି ସଂପର୍କ ନ ଥିଲା । ମୁଁ ତାଙ୍କ ସ୍ଟାର୍ଟ ଅପ୍ ବିଷୟରେ ଖବର ପଢି, ତାଙ୍କୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରି, ମୋ' ପୁଅକୁ ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ଶିଖାଇବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲି । ସେ ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତି ମୋ' ଅନୁରୋଧକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଓ ପୁଅକୁ ପ୍ରତି ଶନିବାର ୨ ଘଣ୍ଟା ଆସି କାମ ଦେଖି ଦେଖି ଶିଖିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ । ପୁଅର ଶିଖିବାର ଇଚ୍ଛା ଓ ମୋ'ର ଶିଖେଇବାର ଇଚ୍ଛାକୁ ଦେଖି ସେ ତାଙ୍କ ଲାବ୍ ରେ ଛୋଟ ପିଲାଙ୍କୁ ଶିଖାଇ ପାରୁଥିବା ଜଣେ ଇଞ୍ଜିନିଅର ଙ୍କୁ ମୋ' ପୁଅର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଦାୟୀତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ । ପୁଅ ଧୀରେ ଧୀରେ ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ଓ ଆଟିଫିସିଆଲ୍ ଇଣ୍ଟେଲିଜେନ୍‌ସ୍‌ ର ବୈଷୟିକ ଗୁଳା ରେ ପଡିବା ଆରମ୍ଭ କଲା । ପୁରା ୨ ଘଣ୍ଟା କାଳ ଲାବ୍ ବାହାରେ ମୁଁ ମୋ କାର୍ ଭିତରେ ପୁଅକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲି । ମନେ ମନେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଉଥିଲି ଯେ ୟା' ଭିତରେ ମୋ ପାଇଁ ପୁଅର ଯାହାସବୁ କ୍ଷତି ହୋଇଯାଇଛି, ସେସବୁ ଏଇ ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ସ୍କିଲ୍ ଦ୍ୱାରା ଭରଣା ହୋଇଯିବ । ସଂଧ୍ୟା ୬ଟା ରେ ପୁଅ  ଲାବ୍ ରୁ ବାହାରେ ଓ ରାସ୍ତାରେ ତା' ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କିଛି ଗୋଟାଏ ଖାଦ୍ୟ ଜିନିଷ କିଣି ଆମେ ଘରକୁ ଫେରୁ  ଓ ରାତିରେ ବିଗତ ୬ଦିନ ରେ ସ୍କୁଲ୍‌ରେ ସେ କ'ଣ ସବୁ ପାଠ ପଢ଼ିଛି, ତାକୁ ଆଲୋଚନା କରୁ । 

ପୁଅ, ମା' ଓ ବାପା ଏକାଠି ଡିନର୍ କରୁ ଓ ଶୋଇବା ପାଇଁ ସେ ତା'ର ମା'କୁ ଛାଡି ମୋ ବେଡ୍ କୁ ଚାଲି ଆସେ। ମୁଁ ଯଦି ଘରେ ଥାଏ, ସେ ମୋ ପାଖରେ ହିଁ ଶୁଏ । ବେଡ୍ ଉପରେ ମୋତେ ସେ ସ୍ପୁନ୍ ବନେଇ ଦେଇ ମୋ କୋଳ ଭିତରେ ଜାକିଜୁକି ହୋଇ, ମୋ ହାତ ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଶୋଇ ପଡେ। ମୋଟା କଣ୍ଠ ହେଉ ପଛେ, "ଓମ୍ ଶିବ...ଓମ୍ ଶିବ... ଆଇ ଆମ୍ ନଟ୍ ଦିସ୍ ବଡ଼ି... ଆଇ ଆମ୍ ଦି ସୋଲ୍..."  ଦୁଇ ପଦ ଗାଇ ଦେଲେ ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ନିଦ ଆସିଯାଏ ।

Is the Son really the Father's Soul ? ( Part-2)

Since I did not have a strong foundation in education and the dire consequences I have had throughout my life, I decided to send my son to the best school in Odisha.  I enrolled him in the nursery at Kiit International School, known as the best and most expensive school in Bhubaneswar. I had a great desire and hope that if the strong foundation was laid in a good school, higher education would not be so difficult for him. He could  build his career and future on his own. He also enjoyed his school, and was very happy.

I couldn’t believe it when in his Grade-2 he was selected by the school committee as the Head Boy of 5 lower classes from nursery to Grade-2. After seeing his role in all the school activities round the year, and hearing his speech and enjoying his performances on stage at the Annual Function, I was convinced that my son had enough potential, and I just had to give him enough opportunities.

It didn't have a job at the time. The money was running out in the bank account. Unable to find a job, I started a business with all the money I had, but the capital was also drowned. The shortage continued. There was a rift between our husband - wife relationship. As a self-respecting man, I had been away from my wife and son for almost a year. At that time, my son was in Grade - 3, and his age was 9. Since his birth I was giving my best effort in raising him. Studies apart, he had been successful in all activities, including dance, sports, and martial arts, both inside and outside the school. He also received an all-rounder trophy from the school. He also won medals at the Olympiads. His deterioration began when I stayed away from him. He became absolutely alone. He was looking for me at every moment. When he returned home from school, he was seating alone in the house locking the door from inside. He was waiting for his mother to return after evening, spilling or pouring half of his food kept on the table and consuming half of it himself. Hearing anonymous footsteps outside the main door, he repeatedly used to run to open the door thinking his mother had arrived. After dark, his mother used to return home. The boy would not eat anything during the day and would not drink water at all. 

His mother had started a job to make a living by paying the house rent and eating. She could not afford the time and money she needed to look after her son and move on. Staying away I could not contribute anything either by sending money or giving my son time. I stayed out of it for almost a year by just filling my own stomach. As a result, the nine years I worked for my son were ruined in one year. Whenever I called during that year, before I could say anything, he asked me, "Baba (Dad), when are you coming?" Then he couldn't say anything to me. His silence told me a lot. About 10 months later, the day his class teacher called me up from school and asked me about my son's unexpected deterioration, I had no answer for her. The next day, I returned home, leaving behind all ego and self-respect. I had not previously informed my son or wife that I was returning. In the evening, from the gate of our apartment, my son could hear, sitting in our flat on the 3rd floor, the horn of my car. Less than a year later, he could mark and recall the sound of my car's horns too. He hurried down and saying "My Baba (Dad),"  he climbed on top of me. There were tears in our eyes, no words in our mouths, and he kept pressing his face against my back neck for some minutes. After making a round around the apartment, he calmed down a bit and grabbed my bag and walked home forward. I followed him.

But, even after I returned, the problem of his being alone was not solved. I had decided to start farming at Angul, which is 140 km from Bhubaneswar. I started coming home 2 days a week and taking care of my son as ususal. His mother kept her job to move on, and I stayed away 5 days a week. As before, everyday he was returning home from school and locking the door from inside, seating beside the main door alone, waiting for his mother until nightfall and waiting for me all week until my train arrived every Friday night at 11 p.m. What a sin he had been to be alone for so long and to wait for his mother and father. His mental anguish was not less than that of any prisoner.

Even after 2 years of hard work, I could not be able to earn a living from farming. The amount of my damage kept on increasing due to Covid-19 lockdown. My son's Grade - 5 was over. I borrowed and paid his outstanding school fees. Unable to pay around Rs 3 lakh a year in Grade-6, I transferred my son to a small model public school near my house. Here also, Rs 1 lakh school fees per year. I made the excuse that online classes are the same in all schools, why would I go to a big school with such a hefty fee? Why not at school nearby? He said nothing as he was speechless. He lost his 8-year-old relationship with teacher and staff, lost his all friends, and most importantly, his beloved school. This was no less a mental and emotional torture.

His pain is now exacerbated when he hears scolding from teachers in the new school. He fails to cope up with the teachers' Hindi-English-Oriya blended language of teaching. If there is a problem with understanding the subjects taught online, there is no scope of solution or no friend is there in the new school to share with. In the midst of all sorts of troubles, sorrows, and pains, being the innocent victim of my faults, he is now unable to understand and speak anything properly.

In order to calm down his anguish and give him a joyful scope of betterment, I raised Rs 60 thousands and brought him a good computer. The school is closed, training institutes are closed, staying home he would learn Coding, mobile app development, game designing, and his favorite graphics and animation. Online training is also available. All he needs is to recapture his determination and concentration, which he has greatly diminished now-a-days. To learn all of this, I need a headphone and a mic with a broadband connection at home, which he is asking me for as a birthday present. I must give.

______________________________________

ପୁଅ କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ପିତାର ଆତ୍ମା ?

( ଦ୍ବିତୀୟ ଭାଗ)

ଯେହେତୁ ଶିକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରରେ ମୋର ମଜବୁତ୍ ମୂଳଦୁଆ ପଡ଼ିନାହିଁ ଏବଂ ତା'ର ଭୟଙ୍କର ପରିଣାମ ମୁଁ ଜୀବନ ସାରା ଭୋଗିଚାଲିଛି, ମୁଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲି ଯେ ମୋ' ପୁଅକୁ ଓଡ଼ିଶାର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ସ୍କୁଲରେ ପାଠ ପଢ଼ାଇବି। ସେଥିପାଇଁ ଭୁବନେଶ୍ଵରର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ଓ ଦାମୀ ସ୍କୁଲ ଭାବେ ଜଣାଶୁଣା କିଟ୍ ଇଣ୍ଟରନାସନାଲ୍ ସ୍କୁଲରେ ତାକୁ ନର୍ସରୀ ରୁ ଭର୍ତ୍ତି କରିଥିଲି। ମୋ'ର ବହୁତ ଇଚ୍ଛା ଓ ଆଶା ଥିଲା ଯେ ଭଲ ସ୍କୁଲ୍ ରେ ମଜବୁତ୍ ମୂଳଦୁଆ ପଡ଼ିଗଲେ, ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା ତା'ପାଇଁ ଏତେଟା କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ । ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ସେ ତା'ର କ୍ୟାରିଅର୍ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ିପାରିବ। ସେ ବି ତା' ସ୍କୁଲକୁ ବେଶ୍ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲା, ବେଶ୍ ଖୁସିଥିଲା । 

ଗ୍ରେଡ୍ -୨ ରେ ତାକୁ ଯେତେବେଳେ ନର୍ସରୀରୁ ଗ୍ରେଡ୍‌ -୨ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ୫ଟି କ୍ଲାସ୍ ର ହେଡ୍‌ ବଏ ଭାବେ ସ୍କୁଲ୍ ତରଫରୁ ଘୋଷଣା କରାଗଲା, ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିନଥିଲି। ବର୍ଷ ତମାମ ସ୍କୁଲ୍‌ର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ତା'ର ରୋଲ୍କୁ ଦେଖି ଓ ଆନୁଆଲ୍ ଫଙ୍କସନ୍ ରେ ଷ୍ଟେଜ୍‌ ଉପରୁ ତା'ର ଭାଷଣ ଶୁଣି ଓ ପରଫରମାନ୍‌ସ୍‌ ଦେଖି, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯାଇଥିଲି ଯେ ମୋ' ପୁଅ ଭିତରେ ଯଥେଷ୍ଟ ପୋଟେନ୍‌ସିଆଲ୍‌ ଅଛି, ଆଉ ମୋତେ କେବଳ ତାକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ସୁଯୋଗ ଦେବାର ଅଛି ।

ସେତେବେଳେ ମୋ' ପାଖରେ ଚାକିରୀ ନଥିଲା । ବ୍ୟାଙ୍କ ଆକାଉଣ୍ଟରେ ଟଙ୍କା ସରିଆସୁଥିଲା । ଚାକିରୀଟିଏ ନ ପାଇ ମୋ ପାଖରେ ଯାହା ଟଂକା ଥିଲା ସେଥିରେ ବ୍ୟବସାୟଟିଏ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲି, କିନ୍ତୁ ମୂଳଧନ ବି ବୁଡ଼ିଗଲା। ଅଭାବ ଲାଗିରହିଲା । ଅଭାବରୁ ସ୍ଵଭାବ ନଷ୍ଟ ହେଲା ପରି ଆମ ସ୍ବାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀ ଭିତରେ ଫାଟ ସୃଷ୍ଟିହେଲା । ସ୍ୱାଭିମାନୀ ମଣିଷ ହିସାବରେ ମୁଁ ମୋ' ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଅ ଠାରୁ ପାଖାପାଖି ବର୍ଷଟିଏ ଦୂରରେ ରହିଲି। ସେତେବେଳେ ପୁଅର ଗ୍ରେଡ୍‌ - ୩, ବୟସ - ୯ ବର୍ଷ । ଛୁଆଟି ଦିନରୁ ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଅର ଅଧୀକାଂଶ ଲାଳନପାଳନ ଦାୟିତ୍ୱ ମୋ'ର ଥିଲା। ତା'ର ପାଠପଢ଼ା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସ୍କୁଲ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍, ଷ୍ପୋର୍ଟସ୍‌, ମାର୍ଶାଲ ଆଟ୍ ଆଦି ସମସ୍ତ ଆକ୍ଟିଭିଟିଜ୍ ରେ ସେ ସଫଳତା ପାଇଚାଲିଥିଲା । ସ୍କୁଲ୍ ତରଫରୁ ଅଲରାଉଣ୍ଡର୍ ଟ୍ରଫି ବି ପାଇଥିଲା। ଅଲିମ୍ପିଆଡ୍‌ରେ ମେଡାଲ୍ ମଧ୍ୟ ପାଉଥିଲା । ମୁଁ ତା' ପାଖରୁ ଦୂରରେ ରହିବାପରେ ତା'ର ଅବନତି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା। ସେ ପୁରା ଏକୁଟିଆ ହୋଇଗଲା । ପ୍ରତି ମୂହୁର୍ତ୍ତରେ ସେ ମୋତେ ଖୋଜୁଥିଲା । ସ୍କୁଲରୁ ଘରକୁ ଫେରି ଖେଳିବା ବୁଲିବା ସମୟରେ ଘର ଭିତର ପଟରୁ କବାଟ ଦେଇ ଘରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକୁଟିଆ ରହୁଥିଲା । ଟେବୁଲ ଉପରେ ମା' ତା'ର ସଖାଳୁ ଯାହାକିଛି ଖାଦ୍ୟ ରଖି ଯାଇଥାଏ, ତାକୁ ସେ ନିଜେ ନିଜେ ଅଧା ଢାଳି ଅଧା ଖାଇ ମା' ର ଫେରିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା । ଘର ବାହାରୁ କାହାର ପାଦ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ମା' ଆସିଥିବ ଭାବି କବାଟ ଖୋଲିବାକୁ ବାରମ୍ବାର ଦୌଡୁଥିଲା । ସନ୍ଧ୍ୟା ଡେଇଁ ଅନ୍ଧାର ହେଲାପରେ ମା' ଘରକୁ ଫେରୁଲା । ଦିନ ତମାମ କେଉଁଦିନ ପୁଅ କିଛିବି ଖାଇନଥିବ ତ କେଉଁ ଦିନ ଆଦୌ ପାଣି ପିଇନଥିବ । 

ଘରଭଡ଼ା ଦେଇ ଓ ଖାଇପିଇ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ମା' ତା'ର ଚାକିରୀ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା । ପୁଅକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖିବା ପାଇଁ, ତା' ଭିତରେ ଥିବା ପ୍ରତିଭାକୁ ଆଗକୁ ବଢେଇବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ସମୟ ଓ ଟଂକା ଦରକାର, ତାହା ତା' ମା' ଦେଇ ପାରୁନଥିଲା । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦୂରରେ ରହି ନା ଟଂକା ପଠାଇ ପାରିଲି ନା ପୁଅକୁ ସମୟ ଦେଇ ପାରିଲି । ଯାହା ଖାଲି ନିଜ ପେଟ ପୋଷି ଅଭିମାନର ସହ ପାଖାପାଖି ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାହାରେ ରହିଲି। ପରିଣାମ ସ୍ୱରୂପ ପୁଅ ପାଇଁ ମୁଁ ଯେଉଁ ୯ ବର୍ଷର ପରିଶ୍ରମ କରିଥିଲି, ଗୋଟିଏ ବର୍ଷରେ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା । ସେହି ବର୍ଷକ ଭିତରେ ମୁଁ ଯେବେ ବି ଫୋନ୍‌ କରିଛି, ମୁଁ କିଛି ବି କହିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ମୋତେ ପଚାରିଛି, "ବାବା, ତୁମେ କେବେ ଆସୁଛ ?" ତା'ପରେ ସେ କିଛି ମୋତେ କହି ପାରୁନଥିଲା। ତା'ର ନୀରବତା ମୋତେ ଅନେକ କିଛି କଥା କହୁଥିଲା । ପ୍ରାୟ ୧୦ ମାସ ପରେ ଯେଉଁଦିନ ସ୍କୁଲରୁ ତା' କ୍ଲାସ୍‌ ଟିଚର୍ ମୋତେ ଫୋନ୍‌ କରି ପୁଅର କ୍ରମଶଃ ଅବଗତି ଉପରେ ପଚାରିଲେ, ମୋ'ର ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ବି ଉତ୍ତର ନ ଥିଲା । ସମସ୍ତ ଅଭିମାନ ଓ ସମସ୍ତ ଅହଂକାର କୁ ତ୍ୟାଗକରି ତା'ପର ଦିନ ମୁଁ ଘରକୁ ଫେରିଥିଲି। ମୁଁ ଫେରୁଛି ବୋଲି ପୁଅକୁ କିମ୍ବା ତା' ମା'କୁ ଆଗରୁ ଜଣାଇନଥିଲି। ସଂଧ୍ୟା ସମୟରେ ଆମ ଅପାର୍ଟମେଣ୍ଟର ଗେଟ୍ ପାଖରୁ ମୋ ଗାଡ଼ିର ହର୍ଣ୍ଣ ୩ ମହଲା ଉପରେ ଆମ ଫ୍ଲାଟ୍ ଭିତରେ ବସିଥିବା ମୋ ପୁଅକୁ ଶୁଣାଗଲା ।  ମୋ ଗାଡ଼ିର ହର୍ଣ୍ଣକୁୁୁ ବି  ସେ ଆଜିଯାଏଁ ମନେରଖିଥିଲା। କ୍ଷୀପ୍ର ଗତିରେ ସେ ତଳକୁ ଦୈାଡି ଆସି 'ମୋ ବାବା' କହି ମୋ ଉପରକୁ ଆଗଭଳି ଚଢ଼ିଗଲା । ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରୁଥିଲା, ପାଟିରୁ କଥା ବାହାରୁନଥିଲା ଓ ମୁହଁକୁ ମୋ ବେକ ପଛପଟେ ଚାପି ରଖିଥିଲା। ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟ ଚାରିପଟେ ଗୋଟିଏ ରାଉଣ୍ଡ ବୁଲେଇବା ପରେ ସେ ଟିକିଏ ଶାନ୍ତ ହେଲା ଓ ମୋ' ବ୍ୟାଗ୍ ଧରି ଆଗେ ଆଗେ ଘରକୁ ଚାଲିଲା।

କିନ୍ତୁ, ମୁଁ ଫେରିବା ପରେ ବି ତା'ର ଏକୁଟିଆ ରହିବାର ସମସ୍ୟାଟିର କିଛି ବି ସମାଧାନ ହୋଇ ପାରିଲାନାହିଁ । ଭୁବନେଶ୍ଵର ଠାରୁ ୧୪୦ କି.ମି. ଦୂର ଅନୁଗୋଳରେ ରହି ମୁଁ ଚାଷ କାମ କରିବି ବୋଲି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ ସାରିଥିଲି। ସପ୍ତାହରେ ୨ ଦିନ ଘରକୁ ଆସି ପୁଅର ଯତ୍ନ ନେବା ଆରମ୍ଭ କଲି। ଚଳିବା ପାଇଁ ମା' ତା'ର ଚାକିରୀ ବଜାୟ ରଖିଲା ଓ ମୁଁ ପୁଣି ଘରୁ ବାହାରିଗଲି । ପୂର୍ବ ପରି ପୁଅ ସ୍କୁଲରୁ ଫେରି ଘର ଭିତର ପଟରୁ କବାଟ ଦେଇ ଘରେ ଏକୁଟିଆ ରହିଲା, ମା'କୁ ରାତି ଯାଏ ଅପେକ୍ଷା କଲା ଓ ମୋତେ ପ୍ରତି ଶୁକ୍ରବାର ରାତି ୧୧ଟା ଟ୍ରେନ୍‌ ଆସିବା ଯାଏଁ ସପ୍ତାହ ସାରା ଅପେକ୍ଷା କଲା । କି ପାପ ସେ କରିଥିଲା ଯେ ଏତେ ପିଲାଦିନରୁ ଏକୁଟିଆ ରହି ରହି ତା' ମା' ଓ ବାପାକୁ ଖାଲି ଅପେକ୍ଷା କରିଚାଲିଲା । କିଛି କମ୍ ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସେ ପାଇନି ।

୨ ବର୍ଷର କଠୋର ପରିଶ୍ରମ ପରେ ବି ଚାଷ କାମରୁ ମୁଁ ବିଶେଷ କିଛି ରୋଜଗାର କରିପାରିଲି ନାହିଁ । କୋଭିଡ- ୧୯ ର ଲକ୍ ଡାଉନ୍‌ ପାଇଁ ମୋର କ୍ଷତିର ପରିମାଣ ବଢ଼ି ଚାଲିଲା । ପୁଅର ଗ୍ରେଡ୍ - ୫ ସରିଗଲା। ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ଧାରକରଜ କରି ତା'ର ସ୍କୁଲ୍ ଫି ମୁଁ ପୈଠ କରିଦେଲି। ଗ୍ରେଡ୍‌- ୬ ରେ ବର୍ଷକୁ ପାଖାପାଖି ୩ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ସ୍କୁଲ୍ ଫି ଦେଇ ନପାରି ଘର ପାଖରେ ଥିବା ଏକ ଛୋଟ ମଡେଲ ପବ୍ଲିକ ସ୍କୁଲ କୁ ପୁଅର ଟ୍ରାନ୍‌ସ୍‌ଫର୍ କରିଆଣିଲି । ବର୍ଷକୁ ୧ ଲକ୍ଷ ସ୍କୁଲ୍ ଫି । ବାହାନା କଲି ଯେ ଅନ୍ ଲାଇନ୍‌ କ୍ଲାସ୍ ସବୁ ସ୍କୁଲରେ ସମାନ, କାହିଁକି ଏତେ ଗୁଡାଏ ଫି ଦେଇ ବଡ଼ ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ାଇବି ? ଘର ପାଖ ସ୍କୁଲ୍ ରେ କାହିଁକି ନୁହେଁ ? ପୁଅ କିଛିବି କହିଲା ନାହିଁ । ସେ ତା'ର ଦୀର୍ଘ ୮ ବର୍ଷର ସଂପର୍କ ଥିବା ଟିଚର୍ ଓ ଷ୍ଟାଫ୍ ଙ୍କୁ ହରାଇଲା, ସାଂଗମାନଙ୍କୁ ହରେଇଲା, ସର୍ବୋପରି ତା'ର ପ୍ରିୟ ସ୍କୁଲକୁ ହରେଇଲା । ଇଏ ବି ତା' ପାଇଁ କିଛି କମ୍ ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନୁହେଁ ।

ତା'ର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆହୁରି ବଢ଼ିଯାଉଛି ଯେତେବେଳେ ସେ ନୂଆ ସ୍କୁଲର ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କ ହିନ୍ଦୀ-ଇଂରାଜୀ-ଓଡ଼ିଆ ମିଶାମିଶି ଭାଷାରେ ପଢ଼ା ଶୈଳୀକୁ ବୁଝିନପାରି ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଗାଳି ଶୁଣୁଛି। ଅନ୍‌ ଲାଇନ୍ କ୍ଳାସ୍ ରେ ବୁଝିବାରେ କୌଣସି ସମସ୍ୟା ହେଲେ ତା'ର ସମାଧାନ କିଛି ବି ବାହାରି ପାରୁନି କି ତା'ର ଏ ନୂଆ ସ୍କୁଲ୍ ରେ କେହିବି ସାଂଗ ହୋଇନାହାନ୍ତି । ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଅସୁବିଧା, ଦୁଃଖ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ ସେ ଘାଣ୍ଟି ହେଉଛି ସିନା, କିଛି ବି କହି ପାରୁନି, ଠିକ୍ ରେ ବୁଝିବିପାରୁନି । 

ଏତେ ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ ଟିକିଏ ଖୁସି ହେବାପାଇଁ ୬୦ ହଜାର ଟଂକା ଯୋଗାଡ଼ କରି ତା' ପାଇଁ ଗୋଟିଏ କମ୍ପୁଟର ଆଣିଦେଇଛି । ସ୍କୁଲ ତ ବନ୍ଦ, ଟ୍ରେନିଂ ଇନ୍‌ଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ତ ବନ୍ଦ, ଘରେ ରହି ସେ କୋଡିଂ ଶିଖୁ, ମୋବାଇଲ୍ ଆପ୍ ଓ ଗେମ୍ ଡିଜାଇନିଂ ଶିଖୁ ଓ ତା'ର ପ୍ରିୟ ଗ୍ରାଫିକସ୍‌ ଓ ଆନିମେସନ୍‌ ଶିଖୁ । ଅନ୍ ଲାଇନ୍‌ ଟ୍ରେନିଂ ମଧ୍ୟ ମିଳୁଛି । ଖାଲି ଦରକାର ତା'ର ନିଷ୍ଠା ଓ ଏକାଗ୍ରତା, ଯାହାକି ତା' ପାଖରେ ଆଜିକାଲି ବହୁତ କମିଯାଇଛି । ଏଇସବୁ ଶିଖିବା ପାଇଁ ଘରେ ବ୍ରୋଡ଼ବ୍ୟାଣ୍ଡ କନେକସନ୍ ସହ ହେଡ୍‌ ଫୋନ୍‌ ଓ ମାଇକ୍ ଦରକାର, ଯାହାକୁ ସେ ମୋ'ଠାରୁ ଜନ୍ମଦିନରେ ଗିଫ୍ଟ ମାଗୁଛି । ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବି ।