Since I did not have a strong foundation in education and the dire consequences I have had throughout my life, I decided to send my son to the best school in Odisha. I enrolled him in the nursery at Kiit International School, known as the best and most expensive school in Bhubaneswar. I had a great desire and hope that if the strong foundation was laid in a good school, higher education would not be so difficult for him. He could build his career and future on his own. He also enjoyed his school, and was very happy.
I couldn’t believe it when in his Grade-2 he was selected by the school committee as the Head Boy of 5 lower classes from nursery to Grade-2. After seeing his role in all the school activities round the year, and hearing his speech and enjoying his performances on stage at the Annual Function, I was convinced that my son had enough potential, and I just had to give him enough opportunities.
It didn't have a job at the time. The money was running out in the bank account. Unable to find a job, I started a business with all the money I had, but the capital was also drowned. The shortage continued. There was a rift between our husband - wife relationship. As a self-respecting man, I had been away from my wife and son for almost a year. At that time, my son was in Grade - 3, and his age was 9. Since his birth I was giving my best effort in raising him. Studies apart, he had been successful in all activities, including dance, sports, and martial arts, both inside and outside the school. He also received an all-rounder trophy from the school. He also won medals at the Olympiads. His deterioration began when I stayed away from him. He became absolutely alone. He was looking for me at every moment. When he returned home from school, he was seating alone in the house locking the door from inside. He was waiting for his mother to return after evening, spilling or pouring half of his food kept on the table and consuming half of it himself. Hearing anonymous footsteps outside the main door, he repeatedly used to run to open the door thinking his mother had arrived. After dark, his mother used to return home. The boy would not eat anything during the day and would not drink water at all.
His mother had started a job to make a living by paying the house rent and eating. She could not afford the time and money she needed to look after her son and move on. Staying away I could not contribute anything either by sending money or giving my son time. I stayed out of it for almost a year by just filling my own stomach. As a result, the nine years I worked for my son were ruined in one year. Whenever I called during that year, before I could say anything, he asked me, "Baba (Dad), when are you coming?" Then he couldn't say anything to me. His silence told me a lot. About 10 months later, the day his class teacher called me up from school and asked me about my son's unexpected deterioration, I had no answer for her. The next day, I returned home, leaving behind all ego and self-respect. I had not previously informed my son or wife that I was returning. In the evening, from the gate of our apartment, my son could hear, sitting in our flat on the 3rd floor, the horn of my car. Less than a year later, he could mark and recall the sound of my car's horns too. He hurried down and saying "My Baba (Dad)," he climbed on top of me. There were tears in our eyes, no words in our mouths, and he kept pressing his face against my back neck for some minutes. After making a round around the apartment, he calmed down a bit and grabbed my bag and walked home forward. I followed him.
But, even after I returned, the problem of his being alone was not solved. I had decided to start farming at Angul, which is 140 km from Bhubaneswar. I started coming home 2 days a week and taking care of my son as ususal. His mother kept her job to move on, and I stayed away 5 days a week. As before, everyday he was returning home from school and locking the door from inside, seating beside the main door alone, waiting for his mother until nightfall and waiting for me all week until my train arrived every Friday night at 11 p.m. What a sin he had been to be alone for so long and to wait for his mother and father. His mental anguish was not less than that of any prisoner.
Even after 2 years of hard work, I could not be able to earn a living from farming. The amount of my damage kept on increasing due to Covid-19 lockdown. My son's Grade - 5 was over. I borrowed and paid his outstanding school fees. Unable to pay around Rs 3 lakh a year in Grade-6, I transferred my son to a small model public school near my house. Here also, Rs 1 lakh school fees per year. I made the excuse that online classes are the same in all schools, why would I go to a big school with such a hefty fee? Why not at school nearby? He said nothing as he was speechless. He lost his 8-year-old relationship with teacher and staff, lost his all friends, and most importantly, his beloved school. This was no less a mental and emotional torture.
His pain is now exacerbated when he hears scolding from teachers in the new school. He fails to cope up with the teachers' Hindi-English-Oriya blended language of teaching. If there is a problem with understanding the subjects taught online, there is no scope of solution or no friend is there in the new school to share with. In the midst of all sorts of troubles, sorrows, and pains, being the innocent victim of my faults, he is now unable to understand and speak anything properly.
In order to calm down his anguish and give him a joyful scope of betterment, I raised Rs 60 thousands and brought him a good computer. The school is closed, training institutes are closed, staying home he would learn Coding, mobile app development, game designing, and his favorite graphics and animation. Online training is also available. All he needs is to recapture his determination and concentration, which he has greatly diminished now-a-days. To learn all of this, I need a headphone and a mic with a broadband connection at home, which he is asking me for as a birthday present. I must give.
______________________________________
ପୁଅ କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ପିତାର ଆତ୍ମା ?
( ଦ୍ବିତୀୟ ଭାଗ)
ଯେହେତୁ ଶିକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରରେ ମୋର ମଜବୁତ୍ ମୂଳଦୁଆ ପଡ଼ିନାହିଁ ଏବଂ ତା'ର ଭୟଙ୍କର ପରିଣାମ ମୁଁ ଜୀବନ ସାରା ଭୋଗିଚାଲିଛି, ମୁଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲି ଯେ ମୋ' ପୁଅକୁ ଓଡ଼ିଶାର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ସ୍କୁଲରେ ପାଠ ପଢ଼ାଇବି। ସେଥିପାଇଁ ଭୁବନେଶ୍ଵରର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ଓ ଦାମୀ ସ୍କୁଲ ଭାବେ ଜଣାଶୁଣା କିଟ୍ ଇଣ୍ଟରନାସନାଲ୍ ସ୍କୁଲରେ ତାକୁ ନର୍ସରୀ ରୁ ଭର୍ତ୍ତି କରିଥିଲି। ମୋ'ର ବହୁତ ଇଚ୍ଛା ଓ ଆଶା ଥିଲା ଯେ ଭଲ ସ୍କୁଲ୍ ରେ ମଜବୁତ୍ ମୂଳଦୁଆ ପଡ଼ିଗଲେ, ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା ତା'ପାଇଁ ଏତେଟା କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ । ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ସେ ତା'ର କ୍ୟାରିଅର୍ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ିପାରିବ। ସେ ବି ତା' ସ୍କୁଲକୁ ବେଶ୍ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲା, ବେଶ୍ ଖୁସିଥିଲା ।
ଗ୍ରେଡ୍ -୨ ରେ ତାକୁ ଯେତେବେଳେ ନର୍ସରୀରୁ ଗ୍ରେଡ୍ -୨ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ୫ଟି କ୍ଲାସ୍ ର ହେଡ୍ ବଏ ଭାବେ ସ୍କୁଲ୍ ତରଫରୁ ଘୋଷଣା କରାଗଲା, ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିନଥିଲି। ବର୍ଷ ତମାମ ସ୍କୁଲ୍ର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ତା'ର ରୋଲ୍କୁ ଦେଖି ଓ ଆନୁଆଲ୍ ଫଙ୍କସନ୍ ରେ ଷ୍ଟେଜ୍ ଉପରୁ ତା'ର ଭାଷଣ ଶୁଣି ଓ ପରଫରମାନ୍ସ୍ ଦେଖି, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯାଇଥିଲି ଯେ ମୋ' ପୁଅ ଭିତରେ ଯଥେଷ୍ଟ ପୋଟେନ୍ସିଆଲ୍ ଅଛି, ଆଉ ମୋତେ କେବଳ ତାକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ସୁଯୋଗ ଦେବାର ଅଛି ।
ସେତେବେଳେ ମୋ' ପାଖରେ ଚାକିରୀ ନଥିଲା । ବ୍ୟାଙ୍କ ଆକାଉଣ୍ଟରେ ଟଙ୍କା ସରିଆସୁଥିଲା । ଚାକିରୀଟିଏ ନ ପାଇ ମୋ ପାଖରେ ଯାହା ଟଂକା ଥିଲା ସେଥିରେ ବ୍ୟବସାୟଟିଏ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲି, କିନ୍ତୁ ମୂଳଧନ ବି ବୁଡ଼ିଗଲା। ଅଭାବ ଲାଗିରହିଲା । ଅଭାବରୁ ସ୍ଵଭାବ ନଷ୍ଟ ହେଲା ପରି ଆମ ସ୍ବାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀ ଭିତରେ ଫାଟ ସୃଷ୍ଟିହେଲା । ସ୍ୱାଭିମାନୀ ମଣିଷ ହିସାବରେ ମୁଁ ମୋ' ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଅ ଠାରୁ ପାଖାପାଖି ବର୍ଷଟିଏ ଦୂରରେ ରହିଲି। ସେତେବେଳେ ପୁଅର ଗ୍ରେଡ୍ - ୩, ବୟସ - ୯ ବର୍ଷ । ଛୁଆଟି ଦିନରୁ ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଅର ଅଧୀକାଂଶ ଲାଳନପାଳନ ଦାୟିତ୍ୱ ମୋ'ର ଥିଲା। ତା'ର ପାଠପଢ଼ା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସ୍କୁଲ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍, ଷ୍ପୋର୍ଟସ୍, ମାର୍ଶାଲ ଆଟ୍ ଆଦି ସମସ୍ତ ଆକ୍ଟିଭିଟିଜ୍ ରେ ସେ ସଫଳତା ପାଇଚାଲିଥିଲା । ସ୍କୁଲ୍ ତରଫରୁ ଅଲରାଉଣ୍ଡର୍ ଟ୍ରଫି ବି ପାଇଥିଲା। ଅଲିମ୍ପିଆଡ୍ରେ ମେଡାଲ୍ ମଧ୍ୟ ପାଉଥିଲା । ମୁଁ ତା' ପାଖରୁ ଦୂରରେ ରହିବାପରେ ତା'ର ଅବନତି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା। ସେ ପୁରା ଏକୁଟିଆ ହୋଇଗଲା । ପ୍ରତି ମୂହୁର୍ତ୍ତରେ ସେ ମୋତେ ଖୋଜୁଥିଲା । ସ୍କୁଲରୁ ଘରକୁ ଫେରି ଖେଳିବା ବୁଲିବା ସମୟରେ ଘର ଭିତର ପଟରୁ କବାଟ ଦେଇ ଘରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକୁଟିଆ ରହୁଥିଲା । ଟେବୁଲ ଉପରେ ମା' ତା'ର ସଖାଳୁ ଯାହାକିଛି ଖାଦ୍ୟ ରଖି ଯାଇଥାଏ, ତାକୁ ସେ ନିଜେ ନିଜେ ଅଧା ଢାଳି ଅଧା ଖାଇ ମା' ର ଫେରିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା । ଘର ବାହାରୁ କାହାର ପାଦ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ମା' ଆସିଥିବ ଭାବି କବାଟ ଖୋଲିବାକୁ ବାରମ୍ବାର ଦୌଡୁଥିଲା । ସନ୍ଧ୍ୟା ଡେଇଁ ଅନ୍ଧାର ହେଲାପରେ ମା' ଘରକୁ ଫେରୁଲା । ଦିନ ତମାମ କେଉଁଦିନ ପୁଅ କିଛିବି ଖାଇନଥିବ ତ କେଉଁ ଦିନ ଆଦୌ ପାଣି ପିଇନଥିବ ।
ଘରଭଡ଼ା ଦେଇ ଓ ଖାଇପିଇ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ମା' ତା'ର ଚାକିରୀ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା । ପୁଅକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖିବା ପାଇଁ, ତା' ଭିତରେ ଥିବା ପ୍ରତିଭାକୁ ଆଗକୁ ବଢେଇବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ସମୟ ଓ ଟଂକା ଦରକାର, ତାହା ତା' ମା' ଦେଇ ପାରୁନଥିଲା । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦୂରରେ ରହି ନା ଟଂକା ପଠାଇ ପାରିଲି ନା ପୁଅକୁ ସମୟ ଦେଇ ପାରିଲି । ଯାହା ଖାଲି ନିଜ ପେଟ ପୋଷି ଅଭିମାନର ସହ ପାଖାପାଖି ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାହାରେ ରହିଲି। ପରିଣାମ ସ୍ୱରୂପ ପୁଅ ପାଇଁ ମୁଁ ଯେଉଁ ୯ ବର୍ଷର ପରିଶ୍ରମ କରିଥିଲି, ଗୋଟିଏ ବର୍ଷରେ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା । ସେହି ବର୍ଷକ ଭିତରେ ମୁଁ ଯେବେ ବି ଫୋନ୍ କରିଛି, ମୁଁ କିଛି ବି କହିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ମୋତେ ପଚାରିଛି, "ବାବା, ତୁମେ କେବେ ଆସୁଛ ?" ତା'ପରେ ସେ କିଛି ମୋତେ କହି ପାରୁନଥିଲା। ତା'ର ନୀରବତା ମୋତେ ଅନେକ କିଛି କଥା କହୁଥିଲା । ପ୍ରାୟ ୧୦ ମାସ ପରେ ଯେଉଁଦିନ ସ୍କୁଲରୁ ତା' କ୍ଲାସ୍ ଟିଚର୍ ମୋତେ ଫୋନ୍ କରି ପୁଅର କ୍ରମଶଃ ଅବଗତି ଉପରେ ପଚାରିଲେ, ମୋ'ର ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ବି ଉତ୍ତର ନ ଥିଲା । ସମସ୍ତ ଅଭିମାନ ଓ ସମସ୍ତ ଅହଂକାର କୁ ତ୍ୟାଗକରି ତା'ପର ଦିନ ମୁଁ ଘରକୁ ଫେରିଥିଲି। ମୁଁ ଫେରୁଛି ବୋଲି ପୁଅକୁ କିମ୍ବା ତା' ମା'କୁ ଆଗରୁ ଜଣାଇନଥିଲି। ସଂଧ୍ୟା ସମୟରେ ଆମ ଅପାର୍ଟମେଣ୍ଟର ଗେଟ୍ ପାଖରୁ ମୋ ଗାଡ଼ିର ହର୍ଣ୍ଣ ୩ ମହଲା ଉପରେ ଆମ ଫ୍ଲାଟ୍ ଭିତରେ ବସିଥିବା ମୋ ପୁଅକୁ ଶୁଣାଗଲା । ମୋ ଗାଡ଼ିର ହର୍ଣ୍ଣକୁୁୁ ବି ସେ ଆଜିଯାଏଁ ମନେରଖିଥିଲା। କ୍ଷୀପ୍ର ଗତିରେ ସେ ତଳକୁ ଦୈାଡି ଆସି 'ମୋ ବାବା' କହି ମୋ ଉପରକୁ ଆଗଭଳି ଚଢ଼ିଗଲା । ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରୁଥିଲା, ପାଟିରୁ କଥା ବାହାରୁନଥିଲା ଓ ମୁହଁକୁ ମୋ ବେକ ପଛପଟେ ଚାପି ରଖିଥିଲା। ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟ ଚାରିପଟେ ଗୋଟିଏ ରାଉଣ୍ଡ ବୁଲେଇବା ପରେ ସେ ଟିକିଏ ଶାନ୍ତ ହେଲା ଓ ମୋ' ବ୍ୟାଗ୍ ଧରି ଆଗେ ଆଗେ ଘରକୁ ଚାଲିଲା।
କିନ୍ତୁ, ମୁଁ ଫେରିବା ପରେ ବି ତା'ର ଏକୁଟିଆ ରହିବାର ସମସ୍ୟାଟିର କିଛି ବି ସମାଧାନ ହୋଇ ପାରିଲାନାହିଁ । ଭୁବନେଶ୍ଵର ଠାରୁ ୧୪୦ କି.ମି. ଦୂର ଅନୁଗୋଳରେ ରହି ମୁଁ ଚାଷ କାମ କରିବି ବୋଲି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ ସାରିଥିଲି। ସପ୍ତାହରେ ୨ ଦିନ ଘରକୁ ଆସି ପୁଅର ଯତ୍ନ ନେବା ଆରମ୍ଭ କଲି। ଚଳିବା ପାଇଁ ମା' ତା'ର ଚାକିରୀ ବଜାୟ ରଖିଲା ଓ ମୁଁ ପୁଣି ଘରୁ ବାହାରିଗଲି । ପୂର୍ବ ପରି ପୁଅ ସ୍କୁଲରୁ ଫେରି ଘର ଭିତର ପଟରୁ କବାଟ ଦେଇ ଘରେ ଏକୁଟିଆ ରହିଲା, ମା'କୁ ରାତି ଯାଏ ଅପେକ୍ଷା କଲା ଓ ମୋତେ ପ୍ରତି ଶୁକ୍ରବାର ରାତି ୧୧ଟା ଟ୍ରେନ୍ ଆସିବା ଯାଏଁ ସପ୍ତାହ ସାରା ଅପେକ୍ଷା କଲା । କି ପାପ ସେ କରିଥିଲା ଯେ ଏତେ ପିଲାଦିନରୁ ଏକୁଟିଆ ରହି ରହି ତା' ମା' ଓ ବାପାକୁ ଖାଲି ଅପେକ୍ଷା କରିଚାଲିଲା । କିଛି କମ୍ ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସେ ପାଇନି ।
୨ ବର୍ଷର କଠୋର ପରିଶ୍ରମ ପରେ ବି ଚାଷ କାମରୁ ମୁଁ ବିଶେଷ କିଛି ରୋଜଗାର କରିପାରିଲି ନାହିଁ । କୋଭିଡ- ୧୯ ର ଲକ୍ ଡାଉନ୍ ପାଇଁ ମୋର କ୍ଷତିର ପରିମାଣ ବଢ଼ି ଚାଲିଲା । ପୁଅର ଗ୍ରେଡ୍ - ୫ ସରିଗଲା। ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ଧାରକରଜ କରି ତା'ର ସ୍କୁଲ୍ ଫି ମୁଁ ପୈଠ କରିଦେଲି। ଗ୍ରେଡ୍- ୬ ରେ ବର୍ଷକୁ ପାଖାପାଖି ୩ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ସ୍କୁଲ୍ ଫି ଦେଇ ନପାରି ଘର ପାଖରେ ଥିବା ଏକ ଛୋଟ ମଡେଲ ପବ୍ଲିକ ସ୍କୁଲ କୁ ପୁଅର ଟ୍ରାନ୍ସ୍ଫର୍ କରିଆଣିଲି । ବର୍ଷକୁ ୧ ଲକ୍ଷ ସ୍କୁଲ୍ ଫି । ବାହାନା କଲି ଯେ ଅନ୍ ଲାଇନ୍ କ୍ଲାସ୍ ସବୁ ସ୍କୁଲରେ ସମାନ, କାହିଁକି ଏତେ ଗୁଡାଏ ଫି ଦେଇ ବଡ଼ ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ାଇବି ? ଘର ପାଖ ସ୍କୁଲ୍ ରେ କାହିଁକି ନୁହେଁ ? ପୁଅ କିଛିବି କହିଲା ନାହିଁ । ସେ ତା'ର ଦୀର୍ଘ ୮ ବର୍ଷର ସଂପର୍କ ଥିବା ଟିଚର୍ ଓ ଷ୍ଟାଫ୍ ଙ୍କୁ ହରାଇଲା, ସାଂଗମାନଙ୍କୁ ହରେଇଲା, ସର୍ବୋପରି ତା'ର ପ୍ରିୟ ସ୍କୁଲକୁ ହରେଇଲା । ଇଏ ବି ତା' ପାଇଁ କିଛି କମ୍ ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନୁହେଁ ।
ତା'ର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆହୁରି ବଢ଼ିଯାଉଛି ଯେତେବେଳେ ସେ ନୂଆ ସ୍କୁଲର ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କ ହିନ୍ଦୀ-ଇଂରାଜୀ-ଓଡ଼ିଆ ମିଶାମିଶି ଭାଷାରେ ପଢ଼ା ଶୈଳୀକୁ ବୁଝିନପାରି ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଗାଳି ଶୁଣୁଛି। ଅନ୍ ଲାଇନ୍ କ୍ଳାସ୍ ରେ ବୁଝିବାରେ କୌଣସି ସମସ୍ୟା ହେଲେ ତା'ର ସମାଧାନ କିଛି ବି ବାହାରି ପାରୁନି କି ତା'ର ଏ ନୂଆ ସ୍କୁଲ୍ ରେ କେହିବି ସାଂଗ ହୋଇନାହାନ୍ତି । ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଅସୁବିଧା, ଦୁଃଖ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ ସେ ଘାଣ୍ଟି ହେଉଛି ସିନା, କିଛି ବି କହି ପାରୁନି, ଠିକ୍ ରେ ବୁଝିବିପାରୁନି ।
ଏତେ ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ ଟିକିଏ ଖୁସି ହେବାପାଇଁ ୬୦ ହଜାର ଟଂକା ଯୋଗାଡ଼ କରି ତା' ପାଇଁ ଗୋଟିଏ କମ୍ପୁଟର ଆଣିଦେଇଛି । ସ୍କୁଲ ତ ବନ୍ଦ, ଟ୍ରେନିଂ ଇନ୍ଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ତ ବନ୍ଦ, ଘରେ ରହି ସେ କୋଡିଂ ଶିଖୁ, ମୋବାଇଲ୍ ଆପ୍ ଓ ଗେମ୍ ଡିଜାଇନିଂ ଶିଖୁ ଓ ତା'ର ପ୍ରିୟ ଗ୍ରାଫିକସ୍ ଓ ଆନିମେସନ୍ ଶିଖୁ । ଅନ୍ ଲାଇନ୍ ଟ୍ରେନିଂ ମଧ୍ୟ ମିଳୁଛି । ଖାଲି ଦରକାର ତା'ର ନିଷ୍ଠା ଓ ଏକାଗ୍ରତା, ଯାହାକି ତା' ପାଖରେ ଆଜିକାଲି ବହୁତ କମିଯାଇଛି । ଏଇସବୁ ଶିଖିବା ପାଇଁ ଘରେ ବ୍ରୋଡ଼ବ୍ୟାଣ୍ଡ କନେକସନ୍ ସହ ହେଡ୍ ଫୋନ୍ ଓ ମାଇକ୍ ଦରକାର, ଯାହାକୁ ସେ ମୋ'ଠାରୁ ଜନ୍ମଦିନରେ ଗିଫ୍ଟ ମାଗୁଛି । ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବି ।