My English Addiction for my Son

 

I have a lifelong weakness for the English language.  I always appreciate and respect the person who speaks and writes good and error free English.  I put them in uneducated class who can't speak and write correct English, and they are roughly 99.9% in my society.  I know, having this stereotype is my fault, but I still can't fix it.  Since the time my son was born, I have been thinking and planning how my son can speak and write Native English, and how I can get from him what I expect from others in English.  When I had no means of earning my livelihood, anticipating to get a new job, I enrolled him in the most expensive school. Taking such a big risk was certainly a part of my English addiction.  When I saw the profile of the teachers involved and spoke to them curiously after giving him admission, my dream of the son's English soon started fading.  The half-dream that remained was only for a few teachers who spoke good English.  Among them were the school's coordinator, Madam Polly Fernandez, and English teachers, Madam Candy and Madam Somi.

I met these three ladies personally and requested them to give tuition  to my son on speaking and writing English.  They refused to give tuition to such a small child, saying that everything would be fine in due course of time. The son needed to have a strong foundation in English. His  childhood was the best time.  That’s why I met Shivaji Mukherjee Sir, another English teacher for senior classes.  He agreed.  He did not have the international accent like that of Madam Fernandez or Candy Madam. He spoke English in all Bengali accents, but he spoke  well.  If a person speaks fluent and correct English, I would expect him to write correctly.  The son’s class timing was from 8 a.m. to 3 p.m. and afterwards his games and martial art class continued till 5  p.m. He arrived home at 6 p.m.  Shivaji Sir agreed to come to our house at 7 pm daily except Saturday and Sunday.  Not only English, but as a home tuitor, he offered to teach him everything and promised me to lay the foundation of my son as I wished.  In return he expected 10 thousand rupees a month for wages and 10 thousand rupees a month for an auto rickshaw fare.  I liked his wages. But he did not have any vehicle to move. I could not accept the 10 thousand rupees he needed for a rental vehicle.  Since I had no income, I was not in a position to afford 20 thousand rupees towards tuition and another 20 thousand rupees a month towards school fee.  Disappointed from there, I searched on Google to find out who was in Bhubaneswar from the CIEFL in Hyderabad with a degree in English.  After a long search,  I found Dr. Rajkumar Guduru, an Assistant Professor of English at IIT, which was 30 km away from my place.

I went there, met Guduru Sir and discussed in detail about my son's English needs and my expectations from my son. The father of a primary school student having travelled 30 km distance,  was requesting a non-Odia English professor at an institution of repute like IIT to improve English skills of his son - this incident impressed Guduru Sir.  He assured me that he would keep the boy with him every Sunday.  In the morning I would drop the boy at him and take back in the evening.  To increase the boy's interest, he planned to organize children's camp every Sunday, adding some more children from the staff colony on campus. He proposed, if I could do this for a whole year, my son's English would be stronger.  I liked his proposal and plan.  I also agreed to afford to and fro 120 km driving on every Sunday. However, Guduru Sir could not add another 4-5 children on his behalf, nor could I do anything from my end. My hopes and desires were crushed.  I finally started searching for a good English teacher at the Spoken English coaching centers in Bhubaneswar.  I went to select 10 institutions.  There I met English  teachers and tested their own English skills in casual conversation.  None was felt right for my son.  I found a young man, Deepak Mohapatra, having a small refresher course certificate  from CIEFL, Hyderabad was running a small coaching institution named English Avenue.  After a round of conversation, I felt his potential to meet my son's requirement for some extent. I made him agreed to come to our house 5 days a week from 7 to 9 p.m to  improve my son's English skills through teaching all his school lessons. Responding to my request he came to our house, but gradually he made it to 8 p.m in instead of 7 p.m.  At his institution the classes were getting over after 7 p.m. It took him almost an hour to reach our place after shutting down his class rooms and office, and driving 10 km in traffic. By that time my tired son was half asleep. After playing at school and coming back home at 6 p.m., he was feeling exhausted and sleepy just after eating something.  It was not possible for him to wait until 8 p.m and read until 9-10 p.m in sleepy eyes.  It would have been possible if Deepak Sir had been able to wake him up by adopting playful way of teaching. Fun is of course difficult. Why should he give such efforts at a wage of 5 thousand rupees a month !  A  month later, the much cherished tuition of my son was felt meaningless and stopped. My desire of laying a strong foundation of my son and addiction of improving his English skills were de-addicted. After repeated failures, I left all of my long cherished desires for my son's education, extra skills and personality development in the hands of all powerful time. My son remained in his own place.

_______________________________________________________

 

ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ମୋର ଇଂରାଜୀ ନିଶା

ଇଂରାଜୀ ଭାଷା ପ୍ରତି ଜୀବନ ସାରା ମୋ'ର ବିଶେଷ ଦୁର୍ବଳତା । ମୋ ଆଗରେ ଯିଏ ଭଲ ଇଂରାଜୀ କହେ ଓ ଲେଖେ, ତାକୁ ମୁଁ ସର୍ବଦା ଆଦର ଓ ସମ୍ମାନ କରେ । ଯିଏ ନକରିପାରେ, ତାକୁ ମୁଁ ଅଶିକ୍ଷିତ ଶ୍ରେଣୀରେ ରଖିଦିଏ । ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ ଏହା ମୋ'ର ଭୁଲ୍ , ତଥାପି ଏ ଭୁଲ୍ କୁ ମୁଁ ଆଜି ଯାଏଁ ସଂଶୋଧନ କରିପାରି ନାହିଁ । ମୋ ପୁଅ କେମିତି ନେଟିଭ୍ ଇଂରାଜୀ କହିପାରିବ ଓ ଲେଖି ପାରିବ, ଇଂରାଜୀକୁ ନେଇ ମୁଁ ଯାହା ଟା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରୁ ଆଶା କରୁଛି, ତାହା କିପରି ମୋ' ପୁଅ ପାଖରୁ ମିଳି ପାରିବ, ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତା'ର ଜନ୍ମ ସମୟରୁ ମୁଁ ଚିନ୍ତା ଓ ଯୋଜନା କରିଚାଲିଛି । ମୋ' ପାଖରେ କୌଣସି ରୋଜଗାରର ପନ୍ଥା ନଥିବା ସମୟରେ, କେବଳ ମୋ'ର ସେଭିଙ୍ଗ୍ସ ଓ ନୂଆ ଚାକିରୀଟିଏ ମିଳିଯିବାର ଆଶା କୁ ନେଇ ମୁଁ ପୁଅକୁ ଏତେ ବଡ଼ ଦାମୀ ସ୍କୁଲରେ ଭର୍ତ୍ତି କରିଦେଲି । ଏତେ ବଡ଼ ରିସ୍କ୍ ନେବାଟା ମୋ'ର ସେହି ଇଂରାଜୀ ନିଶାର ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ନିଶ୍ଚୟ । ପୁଅକୁ ଆଡ୍‌ମିଶନ୍‌ ଦେଲା ପରେ ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ସଂପୃକ୍ତ ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କ ପ୍ରୋଫାଇଲ୍ ଦେଖିଲି ଓ ଉତ୍ସୁକତାର ସହ ସେମାନଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲି, ପୁଅର ଇଂରାଜୀକୁ ନେଇ ଥିବା ମୋର ସ୍ଵପ୍ନ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର  ଅଧା ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଯେଉଁ ଅଧା ସ୍ଵପ୍ନ ରହିଲା, ତାହା କେବଳ ଅଳ୍ପ କେତେକ ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଇଂରାଜୀ କହୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଥିଲେ ପ୍ରିସ୍କୁଲ୍ ର କୋଅଡିନେଟର ମ୍ୟାଡାମ୍ ପଲି ଫର୍ଣ୍ଣାଡିସ୍‌ ଓ ଇଂରାଜୀ ଟିଚର୍  କାଣ୍ଡି  ମ୍ୟାଡାମ୍ ଓ  ସୋମି  ମ୍ୟାଡାମ ।  

ମୁଁ  ସେହି ୩ ଜଣ ମ୍ୟାଡାମ୍ ଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ଭେଟି ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲି ଯେ ମୋ' ପୁଅକୁ ଇଂରାଜୀ କହିବା ଓ ଲେଖିବା ଉପରେ ଟ୍ୟୁସନ୍‌ ଦେବା ପାଇଁ । ଧୀରେ ଧୀରେ ସବୁ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବ କହି ସେମାନେ ଏତେ ଛୋଟ ପିଲାଟିକୁ ଟ୍ୟୁସନ୍‌ କରିବାକୁ ମନାକରିଦେଲେ । ପୁଅର ଇଂରାଜୀ ଉପରେ ମଜବୁତ ମୁଳଦୂଆ ପଡ଼ିଥିବା ଦରକାର । ଏଇ ପିଲାଦିନ ହିଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସମୟ । ସେଥିପାଇଁ ଆଉ ଜଣେ ସିନିଅର୍ କ୍ଲାସ୍ ଇଂରାଜୀ ଟିଚର୍, ଶିବାଜୀ ମୁଖାର୍ଜୀ ସାର୍ ଙ୍କୁ ଭେଟିଲି । ସେ ରାଜି ହେଲେ । ତାଙ୍କର ଫର୍ଣ୍ଣାଡିଜ୍ ମ୍ୟାଡାମ୍ କିମ୍ବା କାଣ୍ଡି ମ୍ୟାଡ଼ାମ୍ ଙ୍କ ଭଳି  ନେଟିଭ୍ ଆକ୍ସେଣ୍ଟ୍  ନଥିଲା, ପୁରା ବଙ୍ଗାଳୀ ଆକ୍‌ସେଣ୍ଟ୍ ରେ ଇଂରାଜୀ କହୁଥିଲେ ସତ, କିନ୍ତୁ ନିର୍ଭୁଲ ଇଂରାଜୀ କହୁଥିଲେ । ଯଦି ଜଣେ ଏକ ଦମ୍ ଠିକ୍ ଇଂରାଜୀ କହୁଛି, ମୁଁ ଆଶା କଲି ଯେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଠିକ୍ ଲେଖୁଥିବେ । ପୁଅର କ୍ଲାସ୍ ଟାଇମିଂ ସକାଳ ୮ ରୁ ୩ ଟା ଯାଏଁ । ୩ ଟା ରୁ ୫ ଟା ମାର୍ଶାଲ ଆର୍ଟ କ୍ଲାସ୍ ଓ ଗେମ୍ସ୍ । ଘରେ ପୁଅ ପହଞ୍ଚେ ସଂଧ୍ୟା ୬ ଟାରେ ।  ଶିବାଜୀ ସାର୍ ରାଜି ହେଲେ ଆମ ଘରକୁ ଦୈନିକ ସଂଧ୍ୟା ୭ ରେ ଆସିବା ପାଇଁ । କେବଳ ଇଂରାଜୀ ନୁହେଁ, ହୋମ୍ ଟ୍ୟୁଟର ଭାବେ ସମସ୍ତ ବିଷୟକୁ ସେ ପଢ଼ାଇ ଦେବାକୁ ତାଙ୍କ ଆଡ଼ୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ ଓ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲେ ଯେ ମୁଁ ଚାହୁଁଥିବା ଅନୁସାରେ ପୁଅର ମଜବୁତ୍ ମୂଳଦୁଆ ସେ ପକାଇ ଦେବେ । କିନ୍ତୁ ପାରିଶ୍ରମିକ ବାବଦରେ ମାସକୁ ୧୦ ହଜାର ଓ ଗାଡ଼ି ଉଡ଼ା ବାବଦରେ ମାସକୁ ୧୦ ହଜାର ଟଙ୍କା ନେବେ । ତାଙ୍କର ପାରିଶ୍ରମିକ ମୋତେ ଠିକ୍ ଠାକ୍ ଲାଗିଲା । ତାଙ୍କ ସମାସ୍ୟାଟି ଥିଲା  ଗାଡ଼ି । ତାଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ଗାଡ଼ି ନଥିଲା । ଭଡ଼ା ଗାଡ଼ି ବାବଦରେ ଯେଉଁ ୧୦ ହଜାର ତାଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, ସେଇଟିକୁ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିଲି ନାହିଁ । ମୋ'ର କୌଣସି ରୋଜଗାର ନଥିବାରୁ ସ୍କୁଲ୍ ଫି ମାସକୁ ୨୦ ହଜାର ଦେଇ ଟ୍ୟୁସନ୍‌ରେ ଆଉ ୨୦ ହଜାର ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବା ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ନ ଥିଲି  । ସେଠାରୁ ନିରାଶ ହେଲା ପରେ ମୁଁ ଗୁଗଲ୍ ରେ ଖୋଜି ଚାଲିଲି ଯେ ହାଇଦ୍ରାବାଦ ସ୍ଥିତ ସି.ଆଇ.ଇ.ଏଫ୍.ଏଲ୍ ରୁ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ଡିଗ୍ରୀ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ କିଏ ଅଛନ୍ତି । ବହୁତ୍ ଖୋଜା ଖୋଜି ପରେ ଭୁବନେଶ୍ୱରରୁ ୩୦ କି.ମି. ଦୂର ଜଟଣୀସ୍ଥ ଆଇ.ଆଇ.ଟିର ଇଂରାଜୀ ବିଭାଗର ଆସିଷ୍ଟାଣ୍ଟ ପ୍ରଫେସର ଡ଼ ରାଜକୁମାର ଗୁଡ଼ୁରୁ ଙ୍କୁ ପାଇଲି ।

ଜଟଣୀ ଆଇ.ଆଇ.ଟି କୁ ଯାଇ ଗୁଡ଼ୁରୁ ସାର୍ ଙ୍କୁ ଭେଟିଲି ଓ ପୁଅର ଇଂରାଜୀ ଆବଶ୍ୟକତା ସହ ମୋ'ର ପୁଅ ଠାରୁ ଆଶା ଆକାଂକ୍ଷା ବାବଦରେ ସବିଶେଷ ଆଲୋଚନା କଲି । ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଇମେରୀ  ସ୍କୁଲ୍‌ର ଛାତ୍ରର ଇଂରାଜୀ ସ୍କିଲ୍ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ତା' ବାପା ୩୦ କି.ମି. ଦୂରରେ ଥିବା ଆଇ.ଆଇ.ଟି ଭଳି କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଅନୁଷ୍ଠାନର ଜଣେ ଅଣ ଓଡ଼ିଆ ଇଂରାଜୀ ପ୍ରଫେସରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି - ଏ ଘଟଣାଟି ମୋତେ ନୁହେଁ, ଗୁଡ଼ୁରୁ  ସାରଙ୍କୁ ଚକିତ ଓ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା । ସେ ମୋତେ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଲେ ଯେ ପ୍ରତି ରବିବାର ପୁରା ଦିନଟା ପୁଅକୁ ସେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରଖିବେ । ସକାଳୁ ମୋତେ ପୁଅକୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଛାଡ଼ିବାକୁ ହେବ ଓ  ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ପୁଣି ଯାଇ ଆଣିବାକୁ ହେବ। ପୁଅର ଆଗ୍ରହ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ସେ ତାଙ୍କ କାମ୍ପସ୍‌ କଲୋନୀରେ ଆଉ କିଛି ପିଲା ଯୋଗାଡ଼ କରି ପ୍ରତି ରବିବାର ଗୋଟିଏ କ୍ୟାମ୍ପ୍ ଆୟୋଜନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ପୁରା ବର୍ଷଟିଏ ଏହିଭଳି ବ୍ୟବସ୍ଥାଟିଏ କରିପାରିଲେ, ପୁଅ ର ଇଂରାଜୀ ମୁଳଦୂଆ ଶକ୍ତ ହୋଇଯିବ। ତାଙ୍କର ପ୍ରସ୍ତାବ ଓ ଯୋଜନା ମୋତେ ଠିକ୍ ଲାଗୁଥିଲା । ମୁଁ ବି ପ୍ରତି ରବିବାର ୨ ଥର ରେ ୧୨୦ କି.ମି. ଗାଡ଼ି ଚଳେଇ ପୁଅକୁ ନେବା ଆଣିବା ପାଇଁ ରାଜି ଥିଲି। ହେଲେ ଗୁଡ଼ୁରୁ ସାର୍ ତାଙ୍କ ତରଫରୁ ଅନ୍ୟ  ୪ - ୫ ପିଲା ଯୋଗାଡ଼ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କି ମୁଁ ଏତେ ବାଟରେ ରହି ସେ ଦିଗରେ କିଛି କରିପାରିଲି ନାହିଁ । ମୋ' ଆଶା ଓ ଇଚ୍ଛା ଚାପି ହୋଇ ରହିଗଲା । ଶେଷରେ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଥିବା ସ୍ପୋକନ୍ ଇଂଲିଶ୍ କୋଚିଂ ସେଣ୍ଟର୍ ଗୁଡ଼ିକରେ ଭଲ ଏକ ଇଂରାଜୀ ଟିଚର୍ ପାଇଁ ଅନୁସନ୍ଧାନ ଆରମ୍ଭ କଲି । ବାଛି ବାଛି ୧୦ଟି ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ମୁଁ ଗଲି । ସେଠାରେ ଇଂରାଜୀ ପଢ଼ାଉଥିବା ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କୁ ଭେଟିଲି ଓ କଥୋପକଥନରେ ସେମାନଙ୍କ ନିଜର ଇଂରାଜୀ ସ୍କିଲ୍ କୁ ପରୀକ୍ଷା କଲି । କୌଣସି ଗୋଟିଏ ଟିଚର୍ ମୋ' ପୁଅ ପାଇଁ ଠିକ୍ ଲାଗିଲେ ନାହିଁ । ଦିପକ୍ ମହାପାତ୍ର ନାଁ ରେ ଜଣେ ଯୁବକ ସି.ଆଇ.ଇ.ଏଫ୍.ଏଲ୍ ରୁ ଏକ ଛୋଟିଆ ରିଫ୍ରେସର୍ କୋର୍ସ କରି ଇଂଲିଶ୍ ଆଭେନ୍ୟୁ ନାଁରେ ଏକ ଛୋଟ ଅନୁଷ୍ଠାନଟିଏ ଚଲାଉଥାନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭେଟି ଆଲୋଚନା କଲାପରେ, ସେ କିଛି ପରିମାଣରେ ମୋ' ପୁଅର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ପୁରଣ କରିପାରିବେ ବୋଲି ମୋର ହୃଦବୋଧ ହେଲା । ସେ ବି ରାଜି ହେଲେ ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ୭ ଟା ରୁ ୯ ଟା ସେ ଆମ ଘରକୁ ଆସି ପୁଅକୁ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ପଢ଼ାଇ ଦେବେ ଓ ତା'ରି ଭିତରେ ପୁଅର ଇଂରାଜୀ ସ୍କିଲ୍ ବଢ଼ିଯିବ ।  ମୋ' ଅନୁରୋଧ ରକ୍ଷାକରି ସେ ଆମ ଘରକୁ ଆସିଲେ, ହେଲେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେ ସନ୍ଧ୍ୟା ୭ ଟା ପରିବର୍ତ୍ତେ ୮ ଟା କରିଦେଲେ । ତାଙ୍କ ଅନୁଷ୍ଠାନ ରେ କ୍ଲାସ୍ ସରୁ ସରୁ ପ୍ରାୟ ୭ ଟା ପାର୍ ହୋଇଯାଉଥିଲା । କ୍ଲାସ୍ ରୁମ୍ ଓ ଅଫିସ୍ ବନ୍ଦ କରି ୧୦ କି.ମି. ଗାଡ଼ି ଚଳାଇ ଆମ ଘରେ ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ରାତି ୮ ଟା । ସେତେବେଳକୁ ପୁଅ ଅଧା ଶୋଇ ପଡ଼ିଥାଏ । ସ୍କୁଲରେ ଖେଳାଖେଳି କରି ସନ୍ଧ୍ୟା ୬ ଟା ରେ ଘରେ ପହଞ୍ଚି କ'ଣ ଟିକିଏ ଖାଇଦେଲା ପରେ ପୁଅକୁ ସବୁଦିନ ନିଦ ଆସିଯାଉଥିଲା । ରାତି ୮ଟା ଯାଏଁ ଅପେକ୍ଷା କରି ବସିବା ଓ ନିଦ ମଳମଳ ଆଖିରେ ରାତି ୯-୧୦ ଟା ଯାଏଁ ପାଠ ପଢ଼ିବାଟା ତା' ପକ୍ଷେ ସମ୍ଭବ ହେଲା ନାହିଁ । ହୁଏତ ସମ୍ଭବ ହୋଇଥାନ୍ତା, ଯଦି ଦିପକ୍ ସାର୍ ମଜା କରି କରି ନିଦ ଭଙ୍ଗେଇ ପୁଅକୁ ପଢ଼େଇ ପାରିଥାନ୍ତେ। ମଜା କରିବାଟା ଅବଶ୍ୟ ବହୁତ କଷ୍ଟ । ମାସକୁ ୫ ହଜାର ଟଙ୍କା ପାରିଶ୍ରମିକରେ ସେ ଅବା କାହିଁକି ଏତେ କାମ କରିଥାନ୍ତେ ! ମାତ୍ର ମାସକ ପରେ ପୁଅର ଟ୍ୟୁସନ୍‌  ମୋତେ ଅର୍ଥହୀନ ଲାଗିଲା ଓ ବନ୍ଦ କରିଦିଆଗଲା । ମୋ'ର ବି ପୁଅର ଇଂରାଜୀ ସ୍କିଲ୍ ଓ ମଜବୁତ୍ ମୂଳଦୁଆ ପକାଇବାର ନିଶା ଛାଡ଼ିଗଲା । ବାରମ୍ବାର ବିଫଳ ହେଲା ପରେ ପୁଅର ପାଠପଢ଼ା, ଏକ୍ସଟ୍ରା ସ୍କିଲ୍ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ବିକାଶ ଆଦି ମୋ'ର ଚିର ଇପ୍ସିତ ଇଚ୍ଛା ଗୁଡ଼ିକୁ ସମୟ ହାତରେ ଛାଡ଼ିଦେଲି । ପୁଅ ତା ନିଜ ଜାଗା ରେ ରହିଗଲା ।

Schooling for Skilling my Son

After a lot of surveys and research, I came to the conclusion that the son would go to Bachpan play school, which was 3 km far from our house. After 1 year here, he would join Nursery and regular schooling at Kiit International School, which was 12 km far from us. Kiit International School in Bhubaneswar was the most expensive and elite school in Odisha. I was impressed by the extra curricular and personality development activities of the  school.  When my two-and-a-half-year-old son went to play school, I got a job at Jindal Company's Angul unit in Odisha.  I bought a small car just 2 months after my new job, as my wife relied heavily on unreliable auto rickshaws to get the son to school and back.  I bought this first vehicle in my life  at 4 lakh rupees in my wife's name so that she could drive it legally. I also assigned a known driver to  impart driving training to her in early morning and get the son to the school. Even after two months of learning, she could not learn to drive.  I also had to quit my job just after six months.  After returning to the rented house in Bhubabeswar, again I took over the responsibility of my son. He performed well at Bachpan School's Annual Function because of his good dancing practice at both school and home.

He started practicing martial arts by watching Power Rangers serial on TV, just as he started dancing.  I was looking for a good job to earn a decent living and our day-to-day household expenses were burdening on my  small saving. Realising the situation,  my wife also ran the homeopathic clinic, which her father had built years ago and stopped later for his sickness. As I spent all my time with my son, I watched his all movements very closely.  Gradually I became his best friend.  His mother sat in the clinic for about 4 hours in the morning and 2 hours in the evening. I took care of my son at home.  I took him to Bhubaneswar's 3 Karate, Taekwondo and Kickboxing Schools to upskill him in any of these streams. No schools accepted a 3-4-year-old boy.  Finally, I contacted the Secretary of the Odisha State Karate Federation and found out that he also teaches students Karate and Taekwondo at Kiit School.  He was also very happy to see my son's practice and wishes, and promised me to take him to top level  in martial arts.  Since the decision of my son's admission into Kiit School was final, obviously I got satisfied with the meet. At last for a solid foundation I enrolled him in nursery class at Kiit School in April 2013.

It took the son more than three months to get some acquaintance with the new school, new environment, new teachers, new friends and new bus.  The school bus picked him up from near our gate and  dropped him there.  I picked up the son  from the house, dropped him off in the bus, and when he returned, he jumped out of the bus onto me and I picked him up and took him back home. This happened everyday. He enjoyed dancing, karate, sports  and yoga classes and other activities at Kiit School.  He won the All-Rounder Trophy at LKG.  He was a flag bearer at the Annual Sports at UKG and won 3 medals.  He got 2 belts in Karate.  In Modern dance he was at the forefront.  He always won prizes in dance at the school's Inter House Competition.  In every year  Annual Day Function, he used to play the lead role in the Modern Dance Troupe.

Responding to my request, in modern dance, Malia Sir; Rabana Sir and Balaram Sir in Sports; Balaram Sir in Martial Arts, etc., continued to coach my son well.  He won 2-3 medals every year by participating in each sporting event. During summer vacation every year Malia Sir used to organise a summer camp of dance  at his dance academy. And every year my son joined the camp.  He learned to dance every day from 7 to 9 a.m. on summer holidays, and I took him by car.  He attended the annual Shamak Dabers Dance training programme, run by the school, organized by the Shamak Dabers Dance Academy.  He also attended a summer camp organized by the school's Art and Craft Teacher.  He won two medals at the state level Karate Championship under the supervision of Balaram Sir. Just before any national level event,  upon my request, during holidays  Balaram Sir  came to our house to make him practice well and make him a medal worthy. He also won a medal at the National Level Championship.  I brought him to all these events and encouraged him consistently by standing by his side.

I get up at 5 a.m. every day and wake him up. After his  morning affirmations I give him a glass of luke warm water to drink. Whether indoor or on rooftop, he runs, hops and punches me.  After half an hour of sweaty exercise, I bathe him, feed him a ripe banana and leave him on the school bus with school bag and tiffin box.  He never forgets to take 5-6 chocolates in his hand.  He enjoys it on the bus and shares it with others.  Coming back home he dances for half an hour in the evening with music and colorful lights.  After feeding him milk and chocos or milk and biscuit, I teach him lessons in playful funny way and he really enjoys that. When his mother returns home from clinic,  he eats dinner and falls asleep with me.  Most nights he eats chakuli (cake) and milk.  He gets utmost satisfaction and instant sleep when I hum a song in my course voice and pats his head to sleep. This was really an enjoyable  routine work for me.

________________________________________________________________

ମୋ ପୁଅ ପାଠ ପଢ଼ି ଦକ୍ଷ ହେଉ 

ବହୁତ୍ ସର୍ଭେ ଓ ପରୀକ୍ଷା ନିରିକ୍ଷା କଲା ପରେ ମୁଁ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ନେଲି ଯେ ୩ କି.ମି. ଦୂରରେ ଥିବା ବଚପନ୍ ପ୍ଲେ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ପୁଅ ପ୍ରଥମ ବର୍ଷଟିଏ ଯାଉ ଓ ପରେ ଭୁବନେଶ୍ଵର ତଥା ଓଡ଼ିଶାର ସବୁଠାରୁ ଦାମୀ କିଟ୍ ଇଣ୍ଟର୍ନ୍ୟାସନାଲ ସ୍କୁଲ ରେ ପୁଅ ପଢୁ। କିଟ୍ ସ୍କୁଲରେ ଥିବା ଏକ୍ସଟ୍ରା କରିକୁଲାର ଓ ପର୍ସନାଲିଟି ଡେଭଲପ୍ମେଣ୍ଟ ଆକ୍ଟିଭିଟିସ୍‌ ଗୁଡିକ ମୋତେ ବେଶ୍ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା । ଅଢ଼େଇ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପୁଅ ପ୍ଲେ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ଯିବା ବେଳକୁ ମୁଁ ଜିନ୍ଦଲ୍ କମ୍ପାନୀର ଅନୁଗୁଳ ୟୁନିଟରେ ଚାକିରୀଟିଏ ପାଇଥିଲି।  ପୁଅକୁ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ନେବା ଆଣିବା କରିବା ପାଇଁ ତା ମା' ଅଟୋ ରିକ୍ସା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ବହୁତ୍ ହଇରାଣ ହେବାରୁ, ନୂଆ ଚାକିରୀରେ ମାତ୍ର ୨ ମାସ ପରେ  ୪ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଦେଇ ଛୋଟ କାର୍ ଟିଏ କିଣିଥିଲି । କାର୍ ଟିକୁ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ଚଳାଇବେ ବୋଲି ତାଙ୍କ ନାଁରେ କିଣିଥିଲି। ଜଣେ ପରିଚିତ ଡ୍ରାଇଭର ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲି କିଛିଦିନ ସକାଳୁ ତାଙ୍କୁ ଡ୍ରାଇଭିଂ ଶିଖାଇ ଦେଇ ପୁଅକୁ ସ୍କୁଲ୍ ନେବା ଆଣିବା କରିବା ପାଇଁ । ମାସେ ଦୁଇ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶିଖିଲା ପରେ ବି ସେ ଡ୍ରାଇଭିଂ ଶିଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ । ମୋତେ ବି ମାତ୍ର ୬ ମାସ ପରେ ଚାକିରୀ ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିଲା । ଭୁବନେଶ୍ଵରର ଭଡା ଘରକୁ ଫେରିଆସିଲା ପରେ ମୁଁ ପୁଅକୁ ସ୍କୁଲ୍ ନେବା ଆଣିବା କଲି । ଭଲ ଡାନ୍ସ୍ କରୁଥିବାରୁ ବଚପନ୍ ସ୍କୁଲରେ ସେ ଡାନ୍ସ ଶିଖୁଥିଲା ଓ  ଆନୁଆଲ୍ ଫଙ୍କସନ୍ ରେ ସେ ଷ୍ଟେଜ୍‌ ପର୍ଫର୍ମାନସ୍ କରିଥିଲା ।

ଟିଭିରୁ ଡାନ୍ସ ଦେଖି ଦେଖି ଯେମିତି ସେ ଡାନ୍ସ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା, ସେମିତି ଟିଭିରୁ ପାୱାର୍ ରେଞ୍ଜର୍ ସିରିଏଲ୍ ଦେଖି ଦେଖି ସେ ମାର୍ସାଲ୍ ଆର୍ଟ ବି ଆରମ୍ଭ କଲା । ରୋଜଗାର ପାଇଁ ମୁଁ ଭଲ ଚାକିରୀଟିଏ ଖୋଜୁଥିଲି ଓ ମୋ'ର ସେଭିଙ୍ଗ୍ସ୍ ଯାହା ଥିଲା, ସେଥିରୁ ହିଁ ଘର ଖର୍ଚ୍ଚ ଚାଲିଥିଲା । ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ କିଛି ରୋଜଗାର କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ବାପା କରିଥିବା  ଓ ପରେ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥିବା ହୋମିଓପାଥିକ୍ କ୍ଲିନିକ୍ ଟିକୁ ନୂଆ ରୂପ ରଙ୍ଗ ଦେଇ ପୁଣି ଚଳାଇଲେ । ଯେହେତୁ ମୁଁ ମୋ'ର ପୁରା ସମୟ ପୁଅକୁ ଦେଉଥିଲି, ତା'ର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗତିବିଧି ଓ ଚପଳତାକୁ ମୁଁ ଅତି ନିକଟରୁ ଦେଖୁଥିଲି । ଧୀରେ ଧୀରେ ମୁଁ ତାର ବେଷ୍ଟ୍ ଫ୍ରେଣ୍ଡ୍ ପାଲଟି ଗଲି। ତା'ର ମା' ସକାଳ ସନ୍ଧ୍ୟା ପ୍ରାୟ ୬ ଘଣ୍ଟା କ୍ଲିନିକ୍ ରେ ବସିଲେ ଓ ମୁଁ ଘରେ  ପୁଅର ଯତ୍ନ ନେଲି । ମାର୍ସାଲ୍ ଆର୍ଟରେ ଆଗକୁ ନେବା ପାଇଁ ଭୁବନେଶ୍ଵରର ୩ଟା କରାଟେ, ଟାଇକୋନ୍‌ଡୋ ଓ କିକ୍ ବକ୍ସିଂ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ତାକୁ ନେଇ ଯାଇଥିଲି । କୌଣସି ସ୍କୁଲ୍ ୩-୪ ବର୍ଷର ପୁଅକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ । ଶେଷରେ ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ କରାଟେ ଫେଡେରେସନ୍‌ର ସମ୍ପାଦକ ଙ୍କ ସହ ଯୋଗାଯୋଗ କରି ଜାଣିଲି ଯେ ସେ ନିଜେ କିଟ୍ ସ୍କୁଲ୍ ରେ ପିଲାଙ୍କୁ କରାଟେ ଓ ଟାଇକୋନଡୋ ଶିଖାନ୍ତି । ସେ ମଧ୍ୟ ପୁଅର ଅଭ୍ୟାସ ଓ ମୋର ଇଚ୍ଛାକୁ ଦେଖି ବେଶ୍ ଖୁସି ହେଲେ ଓ ପୁଅକୁ ମାର୍ଶାଲ୍ ଆର୍ଟ୍ ଓ ଷ୍ଟୋର୍ଟ୍ସ ରେ ଆଗକୁ ନେଇଯିବେ ବୋଲି ମୋତେ ପ୍ରତିଶୃତି ଦେଲେ । ଯେହେତୁ ପୁଅର କିଟ୍ ସ୍କୁଲ୍‌ରେ ପଢ଼ିବା ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଆ ସରିଥିଲା,  ତେଣୁ ମୁଁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ  ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ ଲାଭ କଲି ଓ ପୁଅର ସୁଦୃଢ ମୂଳଦୂଆ ପାଇଁ ଏପ୍ରିଲ ମାସରେ କିଟ୍ ସ୍କୁଲ୍ ରେ ନର୍ସରୀ କ୍ଲାସ୍ ରେ ଭର୍ତ୍ତି କରିଦେଲି ।

ନୂଆ ସ୍କୁଲ୍, ନୂଆ ପରିବେଶ, ନୂଆ ଶିକ୍ଷକ, ନୂଆ ସାଙ୍ଗ ଓ ସ୍କୁଲ୍ ବସ୍ ରେ ନୂଆ ପ୍ରକାରର ଯିବାଆସିବା ସହ ଖାପ ଖାଇବା ପାଇଁ ପୁଅକୁ ୩ ମାସରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଲାଗିଗଲା । ଘର ପାଖରୁ ସ୍କୁଲ୍ ବସ୍ ପୁଅକୁ ନେଇଯାଏ ଓ ସେଠାରେ ହିଁ ଆଣି ଛାଡିଦିଏ ।  ମୁଁ ପୁଅକୁ ଘରୁ ଟେକି ଟେକି ଆଣି ବସ୍‌ ଭିତରେ ଛାଡ଼ି ଦିଏ ଓ ଫେରିଲେ ଗାଡ଼ି ଭିତରୁ ହିଁ ସେ ମୋ' ଉପରକୁ ଡେଇଁ ପଡ଼େ ଓ ମୁଁ ତାକୁ ଟେକି ଟେକି  ନେଇ ଘରେ ଓହ୍ଲାଇ ଦିଏ । ସବୁଦିନେ ଏକା କଥା । କିଟ୍ ସ୍କୁଲରେ ଡାନ୍‌ସ୍‌, ଷ୍ଟୋର୍ଟ୍ସ , କରାଟେ ଓ ଯୋଗ କ୍ଲାସ୍ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକ୍ଟିଭିଟିସଜ୍ କୁ ସେ ଖୁବ୍ ଉପଭୋଗ କଲା । ଏଲ୍କେଜିରେ ସେ ଅଲ୍ ରାଉଣ୍ଡର୍ ଟ୍ରଫି  ପାଇଲା । ୟୁକେଜିରେ ଆନୁଆଲ୍ ସ୍ପୋର୍ଟ୍ସ ରେ ସେ ଫ୍ଲାଗ୍ ବିଅରର୍ ହେଲା ଓ ୩ଟା ମେଡାଲ୍ ପାଇଲା । କରାଟେରେ ୨ଟା ବେଲ୍ଟ୍ ପାଇଲା । ମଡର୍ନ୍ ଡାନ୍ସ ରେ ସବୁଠାରୁ ଆଗରେ ରହିଲା । ସ୍କୁଲ୍‌ର ଇଣ୍ଟର ହାଉସ୍‌ କମିଟେସନ୍ ରେ ଡାନ୍ସରେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରାଇଜ୍ ପାଇଲା । ଆନୁଆଲ୍ ଡେ ଫଙ୍କସନ୍ ରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ମଡର୍ନ୍ ଡାନ୍‌ସ୍‌  ଟ୍ରୁପ୍ ରେ ସେ ଲିଡ୍‌ ରୋଲ୍ ରେ ରହିଲା । 

ମଡର୍ନ ଡାନ୍‌ସ୍‌ରେ ମାଲିଆ ସାର୍, ସ୍ପୋର୍ଟ୍ସରେ ରାବଣା ସାର୍ ଓ ବଳରାମ ସାର୍,  ମାର୍ଶାଲ୍ ଆର୍ଟ ରେ ବଳରାମ ସାର୍ ଇତ୍ୟାଦି ନିଜ ନିଜ ବିଭାଗରେ ପୁଅକୁ ଯଥେଷ୍ଟ କୋଚିଂ ଦେଇ ଚାଲିଲେ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଷ୍ପୋର୍ଟସ୍‌ ଇଭେଣ୍ଟ ରେ ଭାଗ ନେଇ ସେ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ୨ - ୩ଟି ମେଡାଲ୍ ଜିତିଲା । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଖରାଦିନ ଛୁଟିରେ ମାଲିଆ ସାର୍ ମଡର୍ନ ଡାନ୍‌ସ୍‌ ଉପରେ ତାଙ୍କ ଘରୋଇ ଡାନ୍‌ସ୍‌ ଏକାଡେମୀରେ ସମର୍ କ୍ୟାଂପ୍ କରିଥାନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ପୁଅ ତାଙ୍କ କ୍ୟାଂପ ରେ ଯୋଗ ଦେଲା । ଖରା ଛୁଟିର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ୪ଟା ରୁ ୬ଟା ସେ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍‌ ଶିଖିଲା ଓ ମୁଁ ତାକୁ କାର୍ ରେ ନେବା ଆଣିବା କଲି । ସ୍କୁଲ୍ ତରଫରୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଆୟୋଜନ କରାଯାଉଥିବା ଶାମକ୍ ଡାବର୍ ଡାନ୍‌ସ୍ ଏକାଡେମୀ ଦ୍ୱାରା  ପରିଚାଳିତ ଡାନ୍‌ସ୍‌  ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ  କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ସେ ଯୋଗ ଦେଲା । ସ୍କୁଲର ଆର୍ଟ ଆଣ୍ଡ୍ କ୍ରାଫ୍ଟ୍ ଟିଚର୍ ଆୟୋଜନ କରୁଥିବା ସମର୍ କ୍ୟାମ୍ପ୍ ରେ ମଧ୍ୟ  ସେ ଯୋଗଦେଲା । ବଳରାମ ସାରଙ୍କ ର ସେ ଅତି ପ୍ରିୟ । ମୁଁ ପୁଅ କୁ ଧରି ତାଙ୍କ ଘରୋଇ କରାଟେ ଏକାଡେମୀ କୁ ଯାଇନପାରି ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ସେ ଆମ ଘରକୁ ଆସି ତାକୁ ଶିଖାଇ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ତତ୍ତ୍ଵାବଧାନରେ ଆୟୋଜିତ ହେଉଥିବା ରାଜ୍ୟ ସ୍ତରୀୟ କରାଟେ ଚମ୍ପିଆନ୍‌ସିପ୍‌ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ରେ ଯୋଗ ଦେଇ ସେ ୨ଟି ମେଡାଲ୍ ପାଇଲା । ନାସନାଲ୍ ଲେବଲ୍ ଚଂପିଆନ୍‌ସିପ୍ ରେ ଭାଗ ନେଇ ମଧ୍ୟ ମେଡାଲ୍ ଜିତିଲା ।କରାଟେ ରେ ସେ ଗ୍ରୀନ୍‌ ବେଲ୍ଟ୍ ଗ୍ରେଡ୍ -୧ ରେ ପାଇଲା । ଏ ସମସ୍ତ ଇଭେଣ୍ଟକୁ ମୁଁ ତାକୁ ନେବା ଆଣିବା କଲି ଓ ତା ପାଖେ ପାଖେ ରହି ତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲି । 

ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳ ୫ଟା ରେ ଉଠେ ଓ ପୁଅକୁ ଉଠାଏ । ସକାଳର ପ୍ରଥମ ଆଫର୍ମେସନ୍‌ କରେଇ ଉଷୁମ ପାଣି ପିଆଏ । ଘର ଭିତରେ ହେଉ କିମ୍ବା ଛାତ ଉପରେ ମୋ' ସାଙ୍ଗରେ ସେ  ଦୌଡେ, ହପିଙ୍ଗ୍‌ କରେ ଓ ପଲ୍ଟି ମାରେ । ଝାଳ ବୁହା ବ୍ୟାୟାମ ଅଧା ଘଣ୍ଟା କଲା ପରେ ତାକୁ ମୁଁ ଗାଧୋଇ ଦେଇ , ପାଚିଲା କଦଳୀଟିଏ ଖୁଆଇ ଦେଇ, ସ୍କୁଲ୍ ବ୍ୟାଗ ଓ ଟିଫିନ୍ ବକ୍ସ୍ ସହ ତାକୁ ମୁଁ ସ୍କୁଲ୍ ବସ୍ ରେ ଛାଡ଼େ । ହାତରେ ୨-୪ ଟା ଚକୋଲେଟ୍ ନେବାକୁ ସେ ଆଦୌ ଭୁଲେନାହିଁ । ବସ୍ ରେ ସେ ଖାଏ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦିଏ । ସଂଧ୍ୟା ବେଳେ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଓ ରଙ୍ଗୀନ୍ ଲାଇଟ୍ ଲଗାଇ ଅଧା ଘଣ୍ଟା ତାକୁ ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ନଚାଏ । କ୍ଷୀର ଚୋକୋସ୍ ଖାଇବାକୁ ଦେଇ ମୁଁ ତାକୁ ମଜା କରି କରି ପାଠ ପଢ଼ାଏ । ତା'ର ମା' କ୍ଲିନିକ୍ ରୁ ଘରକୁ ଫେରିଲା ପରେ ସେ ଡିନର୍ ଖାଇ ଦେଇ ଶୋଇ ପଡେ । ଅଧିକାଂଶ ରାତିରେ ସେ ପିଠା କ୍ଷୀର ହିଁ ଖାଏ । ମୁଁ ହିଁ ତାକୁ ମୋ'ର ମୋଟା କଣ୍ଠରେ କିଛି ଗୋଟିଏ ଗୀତ ଗାଇ ଗାଇ ମୋ ସହ ଜାକି ଧରି  ଥାପୁଡେଇ ଦେଲେ ସେ ଶୋଇପଡ଼େ । ଏଇଟା ପ୍ରାୟ ସବୁଦିନିଆ ରୁଟିନ୍ ।

Is the Father really a God for his Son ? (Part-3)

Premature delivery usually occurs if the placenta previa is the case. According to doctors, the infant had to be released by cesarean in just 32 weeks.  Waiting outside the operation theater, I was forcefully thinking positives, because negative thoughts about the condition of my wife and the pre-matured new born infant were overcrowding my mind.  Yet the hospital environment was always stressful, probably because of it's negative energy. In spite of whatsoever positive thoughts,  I was in doubt if the infant was fully developed as it was born a month and a half earlier. That happened exactly what I thought. Remorsefully, I recalled that there was no room for any sort of 'doubts' in Shiv Yoga practice. A son was born, but there was a hole in the skull covered with skin. Probably another month and a half in the mother's womb would give the baby perfection in its body.  The doctor said that by the time the son was 8 to 10 years old, the skull would have been filled in  automatically.  The doctor also advised to take special care of the baby  for first 3-4 years.  If I was able to have a son by practicing  daily Shiv yoga Sadhana, then according to my affirmations, I was convinced,  my son would always  be healthy, prosperous and happy, and he would be a successful space scientist.

After returning from the hospital, my wife and son lived in Bhubaneswar with her parents.  As before, I visited them over the weekend.  According to the custom of the Hindu Odia family, the son's Ekoishia puja (worship on 21st day of birth) was performed. It was there at my in-laws' place. Four families from the neighborhood, the family of two uncles  of my wife who live nearby, my family from my village and the family of my sister were invited.  A total of 25 people attended the celebration.  Dinner arrangement was made for them from the local Iskcon temple.  My father and other family members wanted the Ekoishia Puja to be celebrated at our village. But no one told me.  My mother-in-law, father-in-law and wife wanted the worship to be held at their house in Bhubabeswar as my son was there and that was made final. My father and brother were humiliated the most. Usually in urban societies, people attend the social festivals such as birthdays, Ekoishia pujas, weddings etc with some gifts.  And all who came brought some gifts.  My older sister brought the most expensive one.  She brought a gold finger ring for the son and 3 thousands rupees for a dress for his mother.  My father, my sister-in-law (cousin brother's wife), my younger brother and his wife came from our village; and they all were with a dress for the son and 2 kg rasagola (sweets).  After the ritual worship was over, when the priest called everyone to bless the son, one by one everybody went near the son, blessed him and left the gift at him. My father and brother were embarrassed to see the gifts others were giving.  They might have never known or given such  gifts before or would not think that right to give gift to own family son like the invited ones from outside.  The younger brother gifted the son with the dress that he brought and somehow finished his job.  However, he did not do so in the manner in which the others packed the gifts, and he felt that the gift he was giving as a son's uncle was insignificant compared to others.  That's why he was so upset.  His wife and sister-in-law left the place of worship under  some pretexts and hided in bedroom.  My father had nothing to gift, and in order to save his face  in front of all, he took the gold ring from my older sister, put it on the son's finger, and blessed him.  He touched the son's head with the palm-leaf horoscope of the son that he had prepared by the village astrologer and gave that to my wife. Still, he was noticeably embarrassed, not to others, but to his daughter, his son, and his ownself. However, the son was named as Prathamesh Priyabardhan and Bithal as nick name. We, parents had selected the names much earlier. Everyone had dinner and left.  My wife kept telling me about this embarrassment of my family till next year and I kept quiet.

A year later, my son's birthday  worship was organized by  my father and younger brother at  village. All families from our hamlet were invited. There was a planning for a grand dinner for all, but due to the incessant rains, the  dinner plan was cancelled at the last moment and home made besan laddu (sweets) was distributed among all  as prasad.  But I could not attend the event. A month ago, I had quit my job  at Vedanta Company and for another  job interview I was in Delhi on that day. My wife could have attended the event accompanying the son, but she didn't.  Everyone invited to the worship wanted to see the son, for whom the event was organised, but there was no son nor his parents.  However, the event was held. And obviously it made me sad. But my father, brother, sister and other family members who had organized the  event with great enthusiasm, were deeply saddened.  "The incessant rain stopped the son and his parents  from attending the event " was the cheap reply of my father and brother to the villagers. Later nobody of my family had ever asked me anything about that.

Our son needed special care.  I did my best to ensure that.  I continued to do that what our mothers normally do to take care of the baby. The moment I got home after 10 hours duty for the company,  I used to do everything for my son starting from feeding,  defecating, dressing, making him sleep, making him drink milk in sleep  twice at night and so on. I was very happy with all this domestic work for my son.  His  mother was also doing it, but when I was at home my son was completely in my custody and it was only possible for me to get up twice at night and make him drink milk at the right time.  Since I loved travelling, I travelled a number of places in  Odisha and India accompanied by my son, wife, father, mother-in-law and father-in-law.  About a year later, the son learned to walk.  By that time, I had quit my job at Vedanta, taken shelter  at my father-in-laws' rented house in Bhubabeswar.  Since I didn't have any work, I spent all my time with my son.  Watching the dance and music programmes on TV, he started dancing.  I got excited.  I downloaded 100 selected Hindi movie songs with good dance bits  on my laptop and got a small hooper music set.  I decorated the drawing hall with colorful party light. He continued dancing for about four to five hours a day. He copied all the dance steps that he watched on TV. Wherever he went, once he heard the music, nobody could stop him from dancing. Once, in a dance step he  climbed onto my bed,  trampled my laptop and smashed its screen, which came under his steps. Everyone became happy who saw him dancing and encouraged me to give him the best choreographer. I contacted a number of choreographers, but none agreed to come home for only one pupil. Everybody wanted him to come and practice at the dance academy. I didn't have any vehicle with me, nor even a bicycle. I couldn't take him to a choreographer.  I waited for him to be sent to a good play school and then to a regular school, where he could also learn good dancing.

_______________________________________________________________________

ପିତା କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ପୁଅ ପାଇଁ ଈଶ୍ଵର ? 

(ଭାଗ -୩)

ପ୍ଲାସେଣ୍ଟା ପ୍ରେଭିଆ ରେ ସାଧାରଣତଃ ପ୍ରିମାଚ୍ୟୁର୍ଡ ଡେଲିଭରୀ ହୋଇଥାଏ। ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଅନୁଯାୟୀ ମାତ୍ର ୩୨ ସପ୍ତାହରେ ପିଲାଟିକୁ ସିଜରିଆନ୍‌ ଡେଲିଭରୀ କରାଇବାକୁ ପଡିଲା । ଅପରେସନ୍  ଥିଏଟର୍ ବାହାରେ ବସି ମୁଁ ଜୋର୍ ଜବରଦସ୍ତ ପଜିଟିଭ୍ ଥିିକିଂ କରୁଥାଏ, କାରଣ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଓ  ୩୨ ସପ୍ତାହରେ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ପିଲାଟିର ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ଏଣୁ ତେଣୁ ଅନେକ ନେଗେଟିଭ୍ ଥିକିଂ ମନକୁ ଆସୁଥାଏ । ଏମିତି ବି ହସ୍‌ପିଟାଲ୍ ର ପରିବେଶ ସବୁବେଳେ ମନକୁ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ କରିଥାଏ, ବୋଧ ହୁଏ ଏଠାକାର ନେଗେଟିଭ୍ ଏନର୍ଜି ପାଇଁ । ଯେତେ  ଯାହା ପଜିଟିଭ୍ ଥିକିଂ କଲେ ବି‌ ମାସେ ଦେଢ ମାସ ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମ ହେଉଥିବାରୁ ଛୁଆଟିର ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ବିକାଶ ହୋଇପାରିଛି କି ନାହିଁ ମୋ'ର ସନ୍ଦେହ ହେଉଥିଲା ।  ପ୍ରକୃତରେ ମୁଁ ଯାହା ଭାବୁଥିଲି ତାହା ହିଁ ହେଲା ।   ଅନୁତାପର ସହ ମୁଁ ମନେ ପକାଇଲି ଯେ ଶିବ ଯୋଗ ସାଧନା ଅଭ୍ୟାସରେ କୌଣସି ପ୍ରକାରର 'ସନ୍ଦେହ'ର ସ୍ଥାନ ନଥାଏ । ଜନ୍ମ ହେଲା, ହେଲେ ତା'ର ମୁଣ୍ଡର ଉପରି ଭାଗରେ ଚର୍ମରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ଏକ ଖାଲ ଟିଏ ରହିଗଲା । ବୋଧହୁଏ ଆଉ ମାସେ ଦେଢ ମାସେ ମା' ଗର୍ଭରେ ରହିଥିଲେ, ପୁଅ ଶରୀରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସିଥାନ୍ତା । ଡାକ୍ତର କହିଲେ ଯେ ପୁଅକୁ ୮ - ୧୦ ବର୍ଷ ହୋଇଗଲେ ମୁଣ୍ଡର ଖାଲ ଯାଗାଟି ଆପେ ଆପେ ପୁରଣ ହୋଇଯିବ । ଡାକ୍ତର ଏହା ବି କହିଲେ ଯେ ପୁରା ୩-୪ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଅର ସ୍ପେଶାଲ୍ କେଆର୍ ନେବାକୁ ହେବ । ଯଦି ଦୈନିକ ଶିବ ଯୋଗ ସାଧନା ସହ ଆଫାର୍ମେସନ୍‌ ଅଭ୍ୟାସ କରି ମୁଁ ପୁଅଟିଏ ପାଇ ପାରିଲି, ତେବେ ମୋ'ର ଅଫାର୍ମେସନ୍ ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଗଲି ଯେ ପୁଅ ମୋର ସର୍ବଦା ସୁସ୍ଥ, ସମୃଦ୍ଧ ଓ ସୁଖୀ  ରହିବ ଏବଂ  ସଫଳ ସ୍ପେଶ୍ ସାଇଣ୍ଟିଷ୍ଟ୍ ଟିଏ ହେବ।

ହସ୍ପିଟାଲ୍ ରୁ ଫେରି ପୁଅ ସହ ମୋ' ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ବାପା ମା'ଙ୍କ ପାଖରେ  ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ରହିଲେ । ପୂର୍ବ ଭଳି ମୁଁ ସପ୍ତାହ ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲି । ହିନ୍ଦୁ ଓଡ଼ିଆ ଘରର ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ପୁଅର ଏକୋଇଶିଆ ପୂଜା କରାଗଲା । ପୂଜାଟି ମୋ ଶ୍ବଶୂର  ଘରେ ହେଲା। ପଡ଼ୋଶୀ ୪ ଟି ପରିବାର, ନିକଟରେ ରହୁଥିବା ସ୍ତ୍ରୀର ୨ ମାମୁଁଙ୍କ ପରିବାର, ଆମ ଗାଁରୁ ମୋ' ପରିବାର  ଓ ମୋ' ଭଉଣୀର ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ଡକାଯାଇଥିଲା  । ମୋଟ୍ ୨୫ ଜଣ ଲୋକ ଆସିଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଡିନର୍ ବନ୍ଦୋବସ୍ତ ମୁଁ ପାଖରେ ଥିବା ଇସକନ୍‌ ମନ୍ଦିରରୁ ଯୋଗାଡ଼ କରିଥିଲି। ମୋ' ବାପା ତଥା ପରିବାର ଲୋକେ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ପୁଅର ଏକୋଇଶିଆ ପୂଜା ଗାଁରେ ହେଉ । କିନ୍ତୁ ମୋତେ କେହି କିଛି କହିନଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ମୋ' ଶାଶୁ, ଶ୍ବଶୁର ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ଚାହିଁଲେ ଯେ ଯେହେତୁ ସେମାନେ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ଅଛନ୍ତି, ପୂଜା ଟି ସେଠାରେ ହିଁ ହେଉ ଏବଂ ଶେଷରେ ତାହାହିଁ ହେଲା । କିନ୍ତୁ ଏଥିରେ ବେଶୀ ଅପମାନିତ ହେଲେ ମୋ' ବାପା ଓ ଭାଇ। ସାଧାରଣତଃ ସହରୀ ସମାଜରେ ଜନ୍ମଦିନ, ଏକୋଇଶିଆ ପୂଜା , ବାହାଘର ଭଳି ଉତ୍ସବକୁ ଗଲେ ସମସ୍ତେ କିଛି ନା କିଛି ଉପହାର ନେଇ ଯାଇଥାନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଆସିଥିଲେ ସମସ୍ତେ କିଛି ଉପହାର ଆଣିଥିଲେ । ମୋ' ବଡ଼ ଭଉଣୀ ତ ସବୁଠାରୁ ଦାମୀ ଉପହାର ଆଣିଥିଲା । ପୁଅ ପାଇଁ ସୁନା ମୁଦି ଓ ତା' ମା' ପାଇଁ ଡ୍ରେସ୍ ବାବଦକୁ ୩ ହଜାର ଟଙ୍କା ସେ ଆଣିଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଆମ ଘରୁ ଆସିଥିଲେ ମୋ' ବାପା, ଭାଉଜ, ସାନ ଭାଇ ଓ ତା' ସ୍ତ୍ରୀ । ସାଂଗରେ ଆଣିଥିଲେ ପୁଅ ପାଇଁ ଏକ ଡ୍ରେସ୍‌ ଓ ୨ କେଜି ରସଗୋଲା । ପୂଜା ସରିଲା ପରେ ଯେତେବେଳେ ପୂଜକ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ପୁଅକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବା ପାଇଁ, ଜଣକ ପରେ ଜଣେ ପୁଅ ପାଖକୁ ଯାଇ ସାଂଗରେ ଆଣିଥିବା ଉପହାରଟିକୁ ରଖି ପୁଅକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ । ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଉଥିବା ଉପହାର ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ମୋ' ବାପା ଓ ଭାଇ ସଂକୁଚିତ ହୋଇଗଲେ । ସେମାନେ ବୋଧହୁଏ ଏମିତି ଉପହାର ଦେବାଟା ଆଗରୁ କେବେ ଜାଣିନଥିଲେ ଓ ଦେଇନଥିଲେ । କିମ୍ୱା ନିଜ ଘରର ଛୁଆଟାକୁ ବାହାରର ନିମନ୍ତ୍ରିତ ଲୋକଙ୍କ ଭଳି କିଛି ଗୋଟାଏ ଉପହାର ଦେବାକୁ ଠିକ୍ ଭାବି ନଥିବେ । ସାନ ଭାଇ ପୁଅକୁ ଡ୍ରେସ୍‌ ଟିଏ ଦେଇ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ତା' କାମଟି ସାରିଦେଲା ।  ହେଲେ ବି ଅନ୍ୟ ମାନେ ଯେଭଳି ଢଙ୍ଗରେ ଉପହାର ଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ୟାକିଂ କରି ଆଣିଥିଲେ, ତାହା ସେ କରି ନ ଥିଲା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ ପୁଅର କାକା ହିସାବରେ ଦେଉଥିବା ଉପହାର ଟି ଅତି ନଗଣ୍ୟ ବୋଲି ସେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା । ସେଥିପାଇଁ ସେ ବହୁତ ବିଚଳିତ ହେଉଥିଲା । ତା' ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଭାଉଜ କିଛି ଗୋଟିଏ ବାହାନା କରି ପୂଜା ଜାଗା ଛାଡ଼ି ଶୋଇବା ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ । ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ତ କିଛି ନଥିଲା, ଅନ୍ୟ ଉପାୟ କିଛି ନ ପାଇ ଏତେ ଲୋକଙ୍କ ଆଗରେ ନିଜର ଇଜ୍ଜତ ବଞ୍ଚାଇବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ସେ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ଠାରୁ ସୁନା ମୁଦିଟିକୁ ନେଇ ପୁଅ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ପିନ୍ଧାଇ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି ଆସିଲେ । ଗାଁ ଜ୍ୟୋତିଷ ଠାରୁ ତାଳ ପତ୍ର ରେ ତିଆରି କରି ଆଣିଥିବା ଜାତକଟିକୁ ପୁଅ ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗାଇ ଦେଇ ପୁଅର ମା' ହାତକୁ ସେ ବଢ଼ାଇ ଦେଲେ । ତଥାପି ସେ ଲଜ୍ଜିତ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ । ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରେ ନ ହେଲେ ବି ନିଜ ଝିଅ ପାଖରେ, ନିଜ ପୁଅ ପାଖରେ ଓ ନିଜ ପାଖରେ।  ଯାହା ବିି ହେଉ, ପୁୁଅର ନାଁ ଦିଆଗଲା ପ୍ରଥମେଶ୍  ପ୍ରିୟବର୍ଦ୍ଧନ୍  ଓ ଡାକ ନାଁ ବିଠଲ୍। ଆମେ ମା' ବାପା ପୁଅର ନାଁ ଆଗରୁ ଠିକ୍ କରିଥିଲୁ। ସମସ୍ତେ ଡିନର୍ କରି ବିଦାୟ ନେଲେ । ମୋ' ଘର ଲୋକଙ୍କ ଏଭଳି ଲଜ୍ଜାକର ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ମୋତେ ପ୍ରାୟ ବର୍ଷକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଝିରେ ମଝିରେ କଟାକ୍ଷ ର ସହ କହିଚାଲିଲେ ଓ ମୁଁ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଶୁଣି ଚାଲିଲି ।

ବର୍ଷକ ପରେ ପୁଅର ଜନ୍ମଦିନ ପୂଜା ଆମ ଗାଁରେ ବାପା ଓ ସାନ ଭାଇ ଆୟୋଜନ କଲେ ।  ଆମ ସାହିର ଘରେ ଘରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ । ରୋଷେଇଆ କୁ ଡାକି ରୋଷେଇ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବାର ଯୋଜନା କରିଥିଲେ ବି ଅବିରାମ ବର୍ଷା ଯୋଗୁଁ ଶେଷ ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଜନା ବଦଳାଇ କେବଳ ବେସନ ଲଡୁ ତିଆରି କରି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସାଦ ଆକାରରେ ବାଣ୍ଟିଲେ । ମାତ୍ର ମାସକ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ବେଦାନ୍ତ କମ୍ପାନୀରୁ ଚାକିରୀ ଛାଡ଼ି ଥିଲି ଓ ଅନ୍ୟ ଏକ ଚାକିରୀ ପାଇଁ ଇଣ୍ଟର୍ଭ୍ୟୁ ଦେବାକୁ ମୁଁ ଦିଲ୍ଲୀ ଯାଇଥିବାରୁ ପୁଅର ପୂଜାକୁ ମୁଁ ଯାଇପାରିନଥିଲି । ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ତ ପୁଅକୁ ଧରି ଯାଇପାରିଥା'ନ୍ତେ, ହେଲେ ଗଲେ ନାହିଁ । ପୂଜାକୁ ନିମନ୍ତ୍ରିତ ସବୁ ଲୋକ ପୁଅକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ହେଲେ ପୁଅର ପୂଜାରେ ପୁଅ ନଥିଲା କି ତା'ର ମା' କି ବାପା କେହି ନଥିଲେ । ହେଲେ ପୂଜା କରାଗଲା । ମୋ'ର ମନ ଦୁଃଖ ତ ହେବା ସ୍ୱାଭାବିକ । କିନ୍ତୁ ବେଶୀ ଦୁଃଖ ପାଇଥିଲେ ମୋ ବାପା, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ନନା ଓ ଭାଉଜ, ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ଉତ୍ସାହର ସହ ପୂଜାର ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ । ଏତେ ବର୍ଷାରେ ଛୁଆଟିକୁ ଧରି ତା'ର ମା'ବାପା  ଭୁବନେଶ୍ଵରରୁ ଆସିପାରୁନାହାନ୍ତି କହି ଗାଁ ଲୋକଙ୍କୁ ସିନା ଶସ୍ତା ଉତ୍ତରଟିଏ ଦେଇଦେଲେ, ହେଲେ  ସମସ୍ତେ ନିଜନିଜର କ୍ଷୋଭକୁ ନିଜ ଭିତରେ ହିଁ ଚାପି ରଖିଲେ । ମୋତେ ବି କେହି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ ।

ପୁଅର ଅଧିକ ଯତ୍ନ ଦରକାର । ସେଥିପାଇଁ ମୋ ଦ୍ଵାରା ଯେତେ ଯାହା ସମ୍ଭବ ସବୁ ମୁଁ କରି ଚାଲିଲି । ସାଧାରଣତଃ ଆମ ମା' ମାନେ ଛୁଆର ଯେମିତି ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି, କମ୍ପାନି କାମ ସାରି ଘରକୁ ଫେରିବା ପରେ, ମୁଁ ପ୍ରାୟ ସେମିତି କରି ଚାଲିଲି । ପୁଅକୁ ବୁଲାଇ ବୁଲାଇ ଖୁଆଇ ଦେବାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଝାଡା କଲେ ତାକୁ ଶୌଚ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, କାନ୍ଧରେ ପକାଇ ଶୁଆଇ ଦେବା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ରାତିରେ ୨ଥର ଉଠି ତାକୁ ବୋତଲରେ କ୍ଷୀର ପିଆଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ କାମ କୁ ଦୈନିକ ଅଭ୍ୟାସରେ ପକାଇ ଦେଲି । ପୁଅ ପାଇଁ ଏଇ ସବୁ କାମ କରି ମୋତେ ବହୁତ୍ ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ ମିଳୁଥିଲା । ତା' ମା' ବି କରୁଥିଲେ, ହେଲେ ମୁଁ ଘରେ ଥିଲେ ପୁଅଟା ପୁରା ମୋ'ର ଓ ରାତିରେ ୨ ଥର ଠିକ୍ ସମୟରେ ଉଠି କ୍ଷୀର ପିଆଇବାଟା ମୋ' ଦ୍ୱାରା ହିଁ ସମ୍ଭବ ହେଉଥିଲା । ଯେହେତୁ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନ ବୁଲିବାକୁ ଭଲ ପାଏ, ପୁଅକୁ ଧରି ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ, ବାପା, ଶାଶୁ ଓ ଶ୍ଵଶୁରଙ୍କ ସହ ମୁଁ ଓଡ଼ିଶା ତଥା ଭାରତର ଅନେକ ସ୍ଥାନ ବୁଲି ଆସିଲି । ପ୍ରାୟ ବର୍ଷକ ପରେ ପୁଅ ଚାଲି ଶିଖିଲା । ସେତେବେଳକୁ ମୁଁ ବେଦାନ୍ତ କମ୍ପାନିରୁ ଚାକିରୀ ଛାଡ଼ି ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଅକୁ ଧରି ପ୍ରଥମ ୬ ମାସ ଭୁବନେଶ୍ଵରସ୍ଥ ମୋ' ଶାଶୁ ଓ ଶ୍ଵଶୁରଙ୍କ ଭଡ଼ା ଘରେ ମୁଣ୍ଡ ଗୁଜିଥିଲି  ଏବଂ ପରେ ନିକଟରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଛୋଟ ଭଡ଼ା ଘରଟିଏ ନେଇ ମୁଁ ରହୁଥିଲି ଓ ଏକ ଚାକିରୀ ଖୋଜୁଥିଲି। ଚାକିରୀ ନଥିବାରୁ ମୋର ପୁରା ସମୟଟା ମୁଁ ପୁଅକୁ ଦେଇ ଚାଲିଲି । ଟିଭିରେ ଯେତେ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ ଓ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଚ୍ୟାନେଲ୍ ଅଛି, ସବୁଗୁଡ଼ାକୁ ଦେଖି ଦେଖି ପୁଅ ନାଚିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା । ମୁଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ପଡିଲି । ଭଲ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ ଥିବା ବଛା ବଛା ୧୦୦ ଟି ହିନ୍ଦୀ ସିନେମା ଗୀତକୁ ମୁଁ ଲ୍ୟାପଟପ୍ ରେ ଡାଉନ୍ ଲୋଡ୍ କଲି ଓ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ହୁପର୍ ମୁଜିକ୍ ସେଟ୍ ଘରେ ଲଗାଇ ଦେଲି । ନାଚୁଥିବା ରୁମ୍ ରେ ରଙ୍ଗୀନ୍ ପାର୍ଟି ଲାଇଟ୍ ଲଗାଇ ଦେଲି ।  ଦିନକୁ ପ୍ରାୟ ୪ ରୁ ୫ ଘଣ୍ଟା ସେ ନାଚି ଚାଲିଲା । ଟିଭିରୁ ଦେଖିଥିବା ଡ୍ୟାନ୍ସ୍‌ ଷ୍ଟେପ୍ ଗୁଡ଼ିକୁ ପୁରା ନକଲ କରିଦେଲା । ଯୁଆଡେ ଗଲା ସେ ନାଚିଲା । ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ତା'ର ଗୋଡ଼ ଉଠିଲା । ବେଡ୍ ଉପରେ ନାଚିବା ସମୟରେ ମୋ' ଲ୍ୟାପ୍ ଟପ୍ ଉପରେ ଚଢ଼ି ସ୍କ୍ରିନ୍ କୁ ଚୁନା କରିଦେଲା । ଯିଏ ଦେଖିଲା ସେ ଖୁସି ହେଲା ଓ ତାକୁ ଭଲ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍‌ ଏକାଡେମୀରେ ଦେବାକୁ ଅନେକ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ । ଭଲ ଏକ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍‌ ଏକାଡେମୀ ସନ୍ଧାନରେ ମୁଁ ରହିଲି । ତାକୁ ନେବା ଆଣିବା ପାଇଁ ମୋ' ପାଖରେ କିଛି ବି ଗାଡ଼ି ନଥିବାରୁ ମୁଁ ତାକୁ କୌଣସି କୋରିଓଗ୍ରାଫର ପାଖକୁ ନେଇ ପାରିଲି ନାହିଁ । ଅପେକ୍ଷା କଲି ତାକୁ ପ୍ରଥମେ ଏକ  ଭଲ ପ୍ଲେ ସ୍କୁଲ୍ ଓ ପରେ ଏକ  ରେଗୁଲାର୍ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ପଠାଇବା ପାଇଁ, ଯେଉଁଠି ସେ ଭଲ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ ମଧ୍ୟ ଶିଖିପାରିବ ।

Is the Father really a God for his Son ? (Part -2)

Every day before my son's birth, I used to practice Shiv Yoga (an ancient school of meditation). Before I went to bed every night, after I woke up in early morning and during meditation in morning and evening I used to practice some affirmations. One of my key affirmations was for my son : "My son is a great space scientist.  He has made significant contributions to science for the benefit of entire human race.  He is healthy and prosperous throughout his life.  All his life he is happy and in peace." 

Before and after his birth, and even today, I always tell others that the right to make decision about a child's career belongs only to that child, not to his/her parents.  Parents can give the child all necessary support, exposure, career information, guidance and education, but it is not right for them to impose any career decision on the child.  But, ironically, I made a career decision for my son, before he was born.  Like all fathers, I was skeptical that lest the little boy should make any wrong decision about his career !  We are poor people.  We can build up career only once. Once made, we cannot change it.  My son should have a career that has nothing to do with his day-to-day social life.  I have lived in great despair and misery because of the customs, traditions, religion and culture of this society.  I can't change my society, I always try to change myself.  Even in the midst of this endeavor, I often get aghast and shocked. My son shouldn't suffer from all this.  Let his career be outside the society, even if he lives in the society, and let that career be his life. From that career let him find great joy and deep contentment.  In my opinion, space science is such a subject, which makes the person forget every mundane thing and even himself.  The competition of rat race in daily family, social and political life cannot touch the scientist who is deeply involved in this.  His mind and heart become so large that ordinary social misery and pain can not overwhelm him.  So, being scared of our society, much before my child was born, I had already decided about his career.  I was always expecting a son, not a daughter, only out of fear of our society and poverty of my family.  The girl had no place at all in my family and social situation, and still she does not have.  I'm not anti-girl, but in our Indian social system, I didn't have the ability to handle her and still I don't have.  Thanks to God that I got a son.

Just a year before my son was born, I started working for Vedanta Plc. I was placed at its Lanjigarh unit in Odisha.  I was staying at its staff colony with my wife.  The day when she happily gave me the news of her pregnancy, I congratulated her, but couldn’t be really happy. Suddenly an unknown fear entered me. Against the backdrop of my needy family status, I had doubts about my ability to properly fulfill all the responsibilities of being a father. Unknown fear came from that suspicion.  I walked into the bathroom and screamed for a long time.  My mother had died 6 years ago and suddenly in flash back she came to my eyes.  My ever-sick and ever- dejected mother wanted to die after marrying off me and seeing her grand children.  Very rudely once I told her that only after her death I would get married. She took it for granted and tied knot on my words. I was ageing and my age of marriage was rolling out. She died soon to marry off me soon. But, the circumstances under which and why I used such harsh language remained in my mind only.

No matter how much fear, suspicion, grief and depression I had in my mind, I was happy in front of my wife.  I read that pregnant mothers should always remain happy and joyful;  always eat a balanced diet and sleep peacefully, and do whatever is required to have positive thinking and positive energy.  In spite of living in the remote forest pocket of Lanjigarh, I started doing whatever possible in my end for welfare of both mother and unborn infant.  A periodic medical examination by a doctor in the colony revealed that her pregnancy was affected by placenta previa disorder. Of course, I was worried about the risk factors for both mother and baby.  Since I was practicing Shiv yoga daily, I took care of myself.  About 3 months after conception, she got severe acidity and about 4 months later, heavy bleeding started. She could not eat anything except Mudhi (flattened rice), balanced diet was a distant thing. If her condition worsened, then it would become impossible to shift her from Lanjigarh to a good hospital in any city. So, she opted for her shift to her parents' place in Bhubaneswar, where she would get better care and treatment. That's what happened in the end.  After suffering a lot for 8 months, she gave birth to our son prematuredly at Ayush Hospital in Bhubaneswar exactly 32 weeks after conception.  

The last couple of months before my son's birth was very painful and dangerous for my wife and it was equally challenging for me. By nature, I never call anyone on phone, if I don't need to. Going against my nature I started talking to my wife and keeping her engaged on phone every day.  And here out of fear of upcoming fatherhood, I extended the time of my daily Sadhana practice. Before the birth of my son, I started searching of Google and other booklets for a suitable name of the child. I called a representative of the ICICI Prudential insurance company home and bought 2 insurance policies in my name for the son.  I had to pay a premium of Rupees 2 lakh a year. I was  in Lanjigarh, but after giving birth, would the mother and son live in this forest  area ? Where would the son study?  Where would we get good hospital?  Would she sit here idle without doing any productive work ?  If  they would not stay here, where would they do ?  My village was also a village, not a city.  In Bhubaneswar, my wife's parents were living in a rented house. It was neither good nor acceptable to live with them.  So, now they could be with me at Lanjigarh. After 2-3 years the son would go to school. Before that I would have bought a house in Bhubaneswar. Both the mother and son would live there and I would shuttle and see them once a week.  That was finalised. Time was high now. If I book a flat in a good location in Bhubaneswar, I would get that in 2-3 years at cheaper price. I targeted that our house was already booked before the son was born.  In every  Saturday evening, I used to drive to Bhubaneswar covering 550 km distance, using the company-provided vehicle and driver non-officially, and on Sunday I looked for housing projects in good locations, and at night I returned to Lanjigarh and resumed duty on Monday.  I was not feeling tired at all.  In one hand, the stress and fear of my upcoming fatherhood and in other hand the anxiety of buying a house for settlement of my wife and son.  Where could the fatigue be from?

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ପିତା କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ପୁଅ ପାଇଁ ଇଶ୍ଵର ? 

(ଭାଗ-୨)

ମୋ ପୁଅର ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରତିଦିନ ମୁଁ ଶିବଯୋଗ ସାଧନା ଅଭ୍ୟାସ କରୁଥିଲି। ପ୍ରତିଦିନ ରାତିରେ ଶୋଇବା ପୂର୍ବରୁ, ସକାଳୁ ଉଠି ଓ ସକାଳ - ସନ୍ଧ୍ୟା ସାଧନା ସମୟରେ କିଛି ଆଫାର୍ମେସନ୍‌ ମୁଁ କରୁଥିଲି । ମୋ'ର ପ୍ରମୂଖ ଆଫର୍ମେସନ୍‌ ଥିଲା : "ମୋ'ର ପୁଅଟିଏ ଅଛି । ସେ ବହୁତ୍ ବଡ଼ ସ୍ପେଶ୍ ସାଇଣ୍ଟିଷ୍ଟ । ପୁରା ମାନବ ଜାତି ପାଇଁ ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତା'ର ବହୁତ୍ ଅବଦାନ ଅଛି । ଜୀବନସାରା ସେ ସୁସ୍ଥ ଓ ସମୃଦ୍ଧ । ସାରା ଜୀବନ ସେ ସୁଖ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଅଛି ।" 

ତା'ର ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ, ପରେ ଓ ଏବେ ମଧ୍ୟ  କଥା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କୁହେ ଯେ ପିଲାଙ୍କ କାରିଅର୍ ଉପରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର ଅଧିକାର କେବଳ ସେହି ପିଲାଙ୍କର , ତାଙ୍କ ବାପା ମା'ଙ୍କର ନୁହେଁ । ବାପା ମା' ମାନେ ପିଲାଙ୍କୁ ଏକ୍ସପୋଜର, କାରିଅର୍ ଇନ୍‌ଫରମେସନ୍ , ଗାଇଡାନ୍ସ ଓ ପାଠପଢ଼ା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସପୋର୍ଟ ଦେଇ ପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ପିଲାଙ୍କ ଉପରେ ନିଜର କୌଣସି କାରିଅର ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଥାପି ଦେବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ, ମୁଁ ନିଜେ ମୋ' ପୁଅର ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ ତା' ପାଇଁ କାରିଅର୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଯାଇଥିଲି । ସବୁ ବାପାଙ୍କ ଭଳି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ ଭିତରେ ଥିଲି ଯେ କାଳେ ଛୋଟ ପିଲାଟା ତା କାରିଅର କୁ ନେଇ କୌଣସି ଭୁଲ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଯିବ ! ଆମେ ତ ଗରିବ ଘରର ମଣିଷ । କାରିଅର୍ ଥରେ ଗଢ଼ି ପାରିବୁ, ବାରମ୍ବାର ନୁହେଁ । ପୁଅ ଏମିତି ଗୋଟାଏ କାରିଅର୍ କରୁ, ଯେଉଁଥିରେ ତା'ର ଦୈନନ୍ଦିନ ସମାଜ ସହ କିଛି ବି ସଂପର୍କ ନଥିବ। ଏ ସମାଜର ରୀତିନୀତି, ପ୍ରଥା ପରମ୍ପରା, ଧର୍ମ ସଂସ୍କୃତି କୁ ଦେଖି ଦେଖି ବଡ଼ ହତାଶା ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଭିତରେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିଛି । ମୁଁ ତ ମୋ' ସମାଜକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରିବି ନାହିଁ, ବରଂ ମୁଁ ନିଜକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ସର୍ବଦା ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି । ଏଇ ଚେଷ୍ଟା ଭିତରେ ବି ମୁଁ ବାରମ୍ବାର ଠୋକର ଖାଉଛି । ମୋ' ପୁଅ ଏ ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନଭୋଗୁ । ସମାଜ ଭିତରେ ରହି ମଧ୍ୟ ନିଜର କାରିଅର୍ କୁ ସମାଜ ବାହାରେ କରୁ ଏବଂ ସେହି କାରିଅର୍ ଟା ତା' ଜୀବନ ବନିଯାଉ। ସେଥିରୁ ସେ ମହା ଆନନ୍ଦ ଓ ଆତ୍ମ ସନ୍ତୋଷ ପାଉ । ମୋ' ବିଚାରରେ ସ୍ପେଶ୍ ସାଇନ୍‌ସ୍ ଏଭଳି ଏକ ବିଷୟ, ଯାହା ମଣିଷକୁ ଆତ୍ମହରା କରିଦେଇପାରେ । ଦୈନନ୍ଦିନ ପାରିବାରିକ, ସାମାଜିକ ଓ ରାଜନୈତିକ ଜୀବନର ମୂଷା ଦୌଡ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା ଏଇ ବିଷୟରେ ନିମଗ୍ନ ଥିବା ବିଜ୍ଞାନୀଟିକୁ ଛୁଇଁ ପାରେ ନାହିଁ ।  ତା'ର ମନ ଓ ହୃଦୟ ଏତେ ବିଶାଳ ହୋଇଯାଇଥାଏ  ଯେ ସାଧାରଣ ସମାଜିକ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଗୁଡ଼ାକ ତା ପାଖ ମାଡି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ତେଣୁ ଆମର ଏଇ ସମାଜକୁ ଡରି, ମୋ'ର ପିଲାଟିଏ ଜନ୍ମ ନ ହେଉଣୁ, ମୁଁଁ ତା'ର କାରିଅର୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇସାରିଥିଲି । ସମାଜକୁ ଡରି ଓ ମୋ' ପରିବାରର ଗରିବୀ କୁ ଅଙ୍ଗେ ଲିଭେଇ ମୁଁ ସବୁବେଳେ ପୁଅଟିଏ ଚାହୁଁଥିଲି, ଝିଅ ନୁହେଁ । ମୋ' ପାରିବାରିକ ଓ ସାମାଜିକ ଅବସ୍ଥା ଭିତରେ ଝିଅଟିର ସ୍ଥାନ ଆଦୌ ନ ଥିଲା, ଏବେ ବି ନାହିଁ । ମୁଁ ଝିଅ ବିରୋଧି ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଆମର ଏଇ ଭାରତୀୟ ସମାଜ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭିତରେ  ଝିଅଟିକୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରିବାର କ୍ଷମତା ମୋ ପାଖରେ ନଥିଲା ଓ ଏବେ ବି ନାହିଁ । ଇଶ୍ଵରଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଯେ ମୋ ପାଖକୁ ପୁଅଟିଏ ଆସିଲା ।

ପୁଅ ଜନ୍ମର ଠିକ୍ ବର୍ଷକ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ବେଦାନ୍ତ କମ୍ପାନୀରେ ଚାକିରୀ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି। କମ୍ପାନୀର ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ ଶାଖାରେ  ମୁଁ କାମ କରୁଥିଲି । ଷ୍ଟାଫ୍ କଲୋନୀରେ ଆମେ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ରହୁଥିଲୁ । ସ୍ତ୍ରୀ ମୋତେ ଯେଉଁ ଦିନ  ଖୁସି ଖୁସିରେ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭ ଧାରଣ ଖବରଟି ଦେଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଟିଏ ଜଣାଇଲି ସତ, କିନ୍ତୁ ଖୁସି ହୋଇ ପାରିଲି ନାହିଁ । ହଠାତ୍ ମୋ ଭିତରକୁ ଅଜଣା ଭୟ ପଶି ଆସିଲ। ମୋ' ଅଭାବୀ ପରିବାରର ସ୍ଥିତି ଯାହା, ସେଥିରେ ପୁଣି ପିତା ହେବାର ଗୁରୁ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ପାଳନ କରିପାରିବା ଉପରେ ମୋର ସନ୍ଦେହ ଥିଲା । ସେହି ସନ୍ଦେହରୁ ଭୟର ସୃଷ୍ଟି । ବାଥ୍ ରୁମ୍ ଭିତରକୁ ଚାଲିଯାଇ ଅନେକ ସମୟ ଧରି ମୁଁ ସେଦିନ କାନ୍ଦିଥିଲି । ମୋ' ମା' ତ ୬ ବର୍ଷ ତଳୁ ମରିଯାଇଥିଲା, ହଠାତ୍ ମୋ ଆଖି ଆଗକୁ ସେ ଚାଲିଆସିଲା । ଚିର ରୋଗିଣୀ ଓ ଚିର ଦୁଃଖିନୀ ମା' ମୋ'ର ମୋତେ ବାହାଦେଇ, ନାତି ନାତୁଣୀ ଦେଖିବା ପରେ ମରିବା ପାଇଁ ଚାହୁଁଥିଲା । ମୁଁ କିନ୍ତୁ ତାକୁ ଥରେ ଅତି କଠୋର ଭାଷାରେ କହିଥିଲି ଯେ ସେ ମଲେ ମୁଁ ବାହାହେବି ବୋଲି। ମୋ କଥାକୁ ସେ  ଗଣ୍ଠି କରିଦେଲା । ବିବାହ ବୟସ  ମୋ'ର ଗଡିଯାଇଥିଲା। ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ବାହା ଦେବାପାଇଁ, ସେ ଶୀଘ୍ର ମରିଗଲା । କିନ୍ତୁ, କେଉଁ ପରିସ୍ଥିତିରେ ପଡ଼ି ଓ କାହିଁକି ଏମିତି ଏକ କଠୋର ଭାଷା ମୁଁ ତାକୁ ପ୍ରୟୋଗ କରିଥିଲି, ତାହା ମୋ' ମନ ଭିତରେ ହିଁ ରହିଗଲା ।

ମନଭିତରେ ଯେତେ ଯାହା ଭୟ, ସନ୍ଦେହ, କ୍ଷୋଭ ଓ ଅବଶୋଷ ଥିଲେ ବି ମୋ' ସ୍ତ୍ରୀ ଆଗରେ ମୁଁ ବେଶ୍ ଖୁସି ରହିଲି। ମୁଁ ପଢ଼ିଥିଲି ଯେ ଗର୍ଭବତୀ ମା' ମାନେ ସର୍ବଦା ଖୁସି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ରହିବା କଥା ; ସର୍ବଦା ସୁସମ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇବା ସହ, ମନରେ ପଜିଟିଭ୍‌ ଥିଂକିଂ ଓ ପଜିଟିଭ୍ ଏନର୍ଜି ପାଇଁ ଯାହା ଯାହା ଦରକାର, ସେ ସବୁ କରିବା ଉଚିତ୍। ତେଣୁ ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ର ଜଂଗଲୀ ପରିବେଶ ଭିତରେ ରହିବି ମା' ଓ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁର ମଂଗଳ ପାଇଁ ମୋ' ଦ୍ୱାରା ଯାହାକିଛି ସମ୍ଭବ ହେଲା, ସବୁଗୁଡ଼ାକ ମୁଁ କରି ଚାଲିଲି। କଲୋନୀରେ ରହୁଥିବା ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖରେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା କଲାବେଳେ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ସ୍ତ୍ରୀର ଗର୍ଭଟି ପ୍ଲାସେଣ୍ଟା ପ୍ରିଭିଆର ଶୀକାର ହୋଇଛି। ଉଭୟ ମା' ଓ ଶିଶୁ ଉପରେ ରିସ୍କ୍ ଫ୍ୟାକ୍ଟର୍ ବଢି ଚାଲିବାରୁ ମୁଁ ଅବଶ୍ୟ ବିଚଳିତ ରହୁଥିଲି । ଯେହେତୁ ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଦୈନନ୍ଦିନ ଶିବ ଯୋଗ ସାଧନା କରୁଥିଲି, ନିଜକୁ ମୁଁ ସମ୍ଭାଳି ନେଇ ଗଲି । ଗର୍ଭ ଧାରଣର ପ୍ରାୟ ୩ ମାସ ପରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ସିଦ୍ଭିଅର୍ ଏସିଡିଟି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା । ପ୍ରାୟ ୪ ମାସ ପରେ ହେଭି ବ୍ଲିଡିଂ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା । ସୁସମ ଖାଦ୍ୟ ଦୂରର କଥା, ସେ ଖାଲି ମୁଡ଼ି ଖାଇ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇଲେ । ପରେ ଅବସ୍ଥା କାଳେ ବେଶୀ ଖରାପ ହୋଇଯିବ ଓ ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ରୁ ବଡ଼ ସହରର ଭଲ ହୃସ୍ପିଟାଲ୍ କୁ ମୁମେଣ୍ଟ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ହୋଇ ପଡିବ, ସେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ରହୁଥିବା ତାଙ୍କ ବାପା ମା'ଙ୍କ ପାଖକୁ ପଳାଇ ଆସିବେ ଓ ସେଠାରେ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଯତ୍ନ ଓ ଚିକିତ୍ସା ପାଇପାରିବେ । ଶେଷରେ ତାହାହିଁ ହେଲା । ପୁରା ୮ ମାସ କାଳ ଅନେକ କଷ୍ଟ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହି ଶେଷରେ, ଉଚିତ୍ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ, ଠିକ୍ ୩୨ ସପ୍ତାହ ପରେ ଭୁବନେଶ୍ଵରର ଆୟୁଷ୍ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ରେ ସେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ।

ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେବାର ଶେଷ ୨ ମାସ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଯେତିକି କଷ୍ଟଦାୟକ ଓ ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ମୋ' ପାଇଁ ବି ସେତିକି ଆହ୍ବାନପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା । ସ୍ୱଭାବତଃ ଦରକାର ନଥିଲେ ମୁଁ କେବେ କାହାକୁ ଫୋନ୍‌ କରେ ନାହିଁ। ମୁଁ ମୋ' ର ସ୍ଵଭାବ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାଇ ଦୈନିକ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ଫୋନ୍‌ରେ କଥା ହୋଇ  ତାଙ୍କୁ ଭୁଲାଇ ରଖୁଥିଲି। ଏପଟେ ପିତୃତ୍ବ ଆସିଯିବାର ଭୟରେ ଦୈନିକ ସାଧନାର ସମୟ କୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଇଥିଲି। ପୁଅ ଜନ୍ମ ନ ହେଉଣୁ ପୁଅର ନାଁ କ'ଣ ଦିଆଯିବ, ସେଥିପାଇଁ  ଗୁଗୁଲ୍ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପତ୍ରିକା କିଣି ଉଣ୍ଡାଳିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥିଲି । ଆଇସିଆଇସିଆଇ ପ୍ରୁଡେନ୍ସିଆଲ୍  ଇନସ୍ୟୁରାନ୍ସ୍ କଂପାନୀର ପ୍ରତନିଧିଙ୍କୁ ଘରକୁ ଡାକି ପୁଅ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ  ମୋ ନାଁ ରେ ଏକାବେଳକେ ୨ଟା ଇନ୍‌ସ୍ୟୁରାନ୍ସ ପଲିସି କିଣି ନେଇଥିଲି। ବର୍ଷକୁ ୨ ଲକ୍ଷ ଟଂକା ପ୍ରିମିଅମ୍ ଦେବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା । ମୁଁ ତ ରହିଲି  ଲାଞ୍ଜିଗଡରେ, ପିଲାଟିଏ ହେଲେ ମା' ପୁଅ କ'ଣ ଏ ଜଂଗଲରେ ରହିବେ ! ପୁଅ କେଉଁଠି ପାଠ ପଢ଼ିବ ? ଭଲ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ଏଠି କାହିଁ ? ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଏଠି ବସି ବସି କରିବ କ'ଣ ? ଯଦି ଏଠି ମା' ପୁଅ ନରୁହନ୍ତି, ତେବେ ରହିବେ କେଉଁଠି ? ମୋ' ଗାଁ ବି ଗୋଟିଏ ଗାଁ, ସହର ନୁହେଁ ।  ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ  ମୋ' ସ୍ତ୍ରୀର ବାପା ମା' ଗୋଟିଏ ଭଡା ଘରେ ରହୁଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମା' ପୁଅ  ରହିବା ଟା ଖରାପ କଥା । ଏବେ ତ ପୁଅ ସ୍କୁଲ୍ ଯାଇନି , ଏବେ ବରଂ ମା' ପୁଅ ମୋ ପାଖରେ ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ରେ ରହିଥାନ୍ତୁ,  ୨-୩ ବର୍ଷ ପରେ ତ ପୁଅ ସ୍କୁଲ୍ ଯିବ, ତା' ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ଘରଟିଏ କିଣି ସାରିଥିବି ; ମା' ପୁଅ ଆମ ନୂଆ ଘରେ ରହିଯିବେ ଓ ମୁଁ ସପ୍ତାହକୁ ଥରେ ଯାଇ ବୁଲି ଆସିବି। ଏଇଟା ହିଁ ଫାଇନାଲ୍ । ଏବେଠାରୁ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ଗୋଟିଏ  ଭଲ ଲୋକେସନରେ ଫ୍ଲାଟ୍ ଟିଏ ବୁକିଂ କରିଦେଲେ, ୨-୩ ବର୍ଷ ଭିତରେ ମୋତେ ଘରଟିଏ ମିଳିଯିବ ଓ  ଘରଟି ମୋତେ ଶସ୍ତା ପଡ଼ିବ ।। ଟାର୍ଗେଟ୍ କରିନେଲି ଯେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେବା ପୂର୍ବରୁ,  ଭୁବନେଶ୍ବରରେ ଆମର ଘର ବୁକିଂ ସରିଥିବ । ପ୍ରତି ଶନିନାର ସନ୍ଧ୍ୟା କୁ କାମ ସାରି କମ୍ପାନୀ ଦେଇଥିବା ଗାଡ଼ି ଓ ଡ୍ରାଇଇଭର୍ କୁ ଧରି ନନ୍-ଅଫିସିଆଲି ମୁଁ ଭୁବନେଶ୍ୱର ଚାଲିଆସେ । ସପ୍ତାହ ସାରା ଗାଡ଼ି ଧରି ଫିଲ୍ଡ୍‌ ଡ୍ୟୁଟି କଲା ପରେ ବି ମୁଁ ପ୍ରତି ଶନିବାର ରାତିରେ  ୫୫୦ କି.ମି. ଯାଇ, ରବିବାର ଭୁବନେଶ୍ବରର ଭଲ ଲୋକେସନ୍ ରେ ହାଉସିଙ୍ଗ୍ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖାଦେଖି କରି ରାତାରାତି ୫୫୦ କି.ମି. ଫେରି, ସୋମବାର ପୁଣି ଲାଞ୍ଜିଗଡ଼ ରେ ଫିଲ୍ଡ ଡ୍ୟୁଟି ଆରମ୍ଭ କରେ । ମୁଁ ଟିକିଏ ବି ହାଲିଆ ହେଉନଥିଲି । ଏପଟେ ପିତା ହେବାର ଚିନ୍ତା ଓ ଭୟ ଏବଂ ସେପଟେ ଘର ଟିଏ କିଣି ମା' ପୁଅଙ୍କୁ ସେଟଲ୍ କରିଦେବାର  ଉତ୍କଣ୍ଠା । କ୍ଲାନ୍ତି କେଉଁଠୁ ଆସନ୍ତା ?