Is the Father really a God for his Son ? (Part-1)

After a year of complete house arrest, my son had high hopes that in Grade - 6 he would go to school, play with friends, have fun, and enjoy boneless fish and chicken and rasagola (sweet dish) in the school lunch. He told me that this year in the school he would leave Hip-Hop and  take modern dance, leave karate and practice taekwondo, learn tennis leaving all other games, learn coding in computer lab, and go to various exhibitions with science projects.  But for Covid-19, the lockdown continued and online classes continued.  My son's hopes were dashed.  The school charged 100 percent, even though there was no use of school amenities or no scope of other school activities.  Since the school fee for Grade - 6 was as high as 3 lakhs rupees a year, it was not possible for me to continue my son in such an expensive school.  I cleared all the remaining fees for Grade -5 and got his transfer certificate from the school. 

It was a daunting task for me to remove my son from his original school after 8 years of relationship. He has really lost a lot and is still grieving; but as a child, his silent struggle continues to get adapted to the situation.  I have been doing my best to alleviate his struggles. 

I understand that coming from Kiit International School to Bhubaneswar Model Public School would make him feel like eating golgola (a salty street food made of wheat) after eating rasagola (a sweety food made of cheese).  In last 4 months, he has not been able to make any new friend at the new school.  He has failed to accept any one teacher here. The course or lessons that he studies here in Geade-6 were already taught in Grade-5 at Kiit school. Certainly, he does not accept and enjoy the online classes here. I come home for 2 days in every 15 days, his mother seldom gives him time; but where he fails to understand the lesson, who is there to explain him ?  Home tutors  are not available now-a-days.  The coaching centers are closed.  So, Byzu's online tuition was an acceptable proposal in front of me.  Without delay, I provided him with  Byzu's tuition app. I got it at 51,000 rupees in a combo offer for Grade-6,7 & 8. Unable to pay at a time, I agreed to pay in 12 installments. Byzu's gave a tablet. It contains pre-installed short videos on Science, Mathematics and Social Science lessons. I have checked that videos are very simple and funny, but not sufficient for a learner to be fundamentally clear on any lesson.  My son got very much excited and happy, but it continued for some days. Just as the ongoing online classe is one-sided, so is the learning through video is  one-sided.  There is no opportunity for two-ways  communication.  If one does not understand, there is no opportunity to understand.  So how can it be called a tuition ?  Therefore, the purpose for which I originally brought Byzu's app could not be  met. Out of excitement,  for a while, the son continued to watch videos from the tablet.  Then his mind seems to have left it,  dust has started gathering on the tablet and he is back to his old mobile games.

Scarcity is my all weather  companion. In spite of constant poverty and scarcity, I always want my son to have a strong foundation. The idea with which I left my son at a good and expensive school for  8 years is not dead, but money is exhausted.  What is the meaning of dry ideas without money? I thought, putting him in a cheaper school and imparting him skill and personality development training outside the school might help him make a good career choice after school.  Of course, schools are always schools for development of children.  Now he has computer, broadband, smartphone and tablet.  All he needs now is the right skill training. Two years ago, we had visited 4-5 animation institutes in Bhubaneswar and asked them to accept my son's admission, but no one accepted the 10-year-old. At one institute we had met a young fresh passed out student of Graphics. Then Covid -19 broke out.  The young man is now freelancing on graphics and running a food cafe in partnership. I met him personally and made request to come home and teach my son Video editing, Graphics and Animation. He promised me to come twice or thrice a week. Once he came, got introduced with my son and designed the annual curriculum for him. My son's hope and excitement mushroomed. He kept asking me when would Sir come?  But, the days rolled by, Sir didn't come.  I also asked him about his expected remuneration, but he did not say how much he wanted. We lost hope. 

I searched again for few days and found a computer programmer. On my request, he promised me to come home 2 times a week and teach my son Coding.  Once he came  home and taught him some basics and end results of Coding.  Afterwards he failed to keep his promise. My desires and hopes were shattered.  I guessed, these two well-educated young men probably came to know about our financial situation after spending sometime at our house, so they couldn't say  anything about their expectations.  I had no answer to the anxiety, inquisitiveness and frustration of my  often-deceived son.  A few days ago there was an online workshop on Coding organised by Avishkaar through the school platform. My son took part in it and designed a game there and shared with me on WhatsApp.  I realized his excitement and what he wanted.   I also found out that Avishkaar, like Byzu's, was  targeting school children for its assured business. Free online workshop for school children through schools is nothing but a  trick of marketing. Something is better than nothing. I made the post workshop contact with Avishkaar  and paid 12,000 rupees for a 6- month online course on Coding, mobile apps and game designing for my son.  I don’t know what and how they will teach.  Hopefully my son will have at least a foundation course in Coding.  For past 2 years, all my efforts to improve my son's skills to be awarded to some extent !

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ପିତା କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ପୁଅ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ?   (ଭାଗ - ୧)

ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୃହବନ୍ଦୀ ହୋଇ ବର୍ଷେ ରହିବା ପରେ ପୁଅ ମୋ'ର ଆଶା ରଖିଥିଲା ଯେ ଗ୍ରେଡ୍‌ - ୬ କୁ ସେ ସ୍କୁଲ୍ ଯିବ, ସାଂଗ ମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳିବ, ମଜା କରିବ ଓ ସ୍କୁଲ୍ ଲଞ୍ଚ୍ ରେ ଚିକେନ୍ ଓ ରସଗୋଲା ର ବେଶ୍ ମଜା ନେବ। ମୋତେ କହୁଥିଲା ଯେ ଏ ବର୍ଷ ସେ ସ୍କୁଲ୍‌ରେ ହିପପ୍ ଛାଡ଼ି ମଡର୍ଣ୍ଣ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍ କ୍ଲାସ୍ କୁ ଯିବ, କରାଟେ ଛାଡ଼ି ଟାଇକୋନ୍‌ଡୋ ଶିଖିବ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖେଳ ଛାଡ଼ି ଟେନିସ୍ ଶିଖିବ, କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଲାବ୍ ରେ କୋଡିଂ ଶିଖିବ ଓ ସାଇନ୍‌ସ୍ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ କରି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଦର୍ଶନୀ କୁ ଯିବ । କିନ୍ତୁ କରୋନା ପାଇଁ ଲକ୍ ଡାଉନ୍‌ ବଢି ଚାଲିଲା । ଅନ୍ ଲାଇନ୍‌ କ୍ଲାସ୍ ଚାଲୁରହିଲା। ପୁଅର ଆଶା ଆଶାରେ ରହିଗଲା । ସ୍କୁଲ୍ ବନ୍ଦ ଯୋଗୁଁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୌଣସି ଆମେନିଟି ଓ ଆକ୍ଟିଭିଟି ନ ଥାଇ ବି  ସ୍କୁଲ୍‌ ତରଫରୁ ଫି ଶତ ପ୍ରତିଶତ ଆଦାୟ କରାଗଲା । ଗ୍ରେଡ୍‌ -୬ ପାଇଁ ସ୍କୁଲ ଫି ବର୍ଷକୁ ପ୍ରାୟ ୩ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ପଡ଼ିବାରୁ ମୁଁ ପୁଅକୁ ଏତେ ବଡ଼ ସ୍କୁଲରେ ଆଗକୁ ଆଉ ପଢ଼ାଇବା ସମ୍ଭବ ନଥିଲା । ଗ୍ରେଡ୍‌ -୫ ରେ ବାକି ରହିଥିବା ସମସ୍ତ ଫି ଦାଖଲ କରି ପୁଅର ସ୍କୁଲରୁ ଟ୍ରାନ୍‌ସ୍‌ଫର୍ ସାଟିଫିକେଟ୍ ନେଇ ଆସିଲି ।

ପୁଅକୁ ତା'ର ମୂଳ ସ୍କୁଲରୁ ୮ ବର୍ଷର  ସମ୍ପର୍କ ଛିଡାଇ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କାଢ଼ି ନେଇ ଆସିବାଟା ମୋ' ପାଇଁ ଏକ ନିଷ୍ଠୁର ମଜବୁରୀ ଥିଲା । ସେ ତ ବହୁତ କିଛି ହରେଇଛି ଓ ଦୁଃଖ ପାଇଛି; କିନ୍ତୁ ଛୋଟ ପିଲା ହିସାବରେ ପରିସ୍ଥିତି ସହ ଖାପ ଖାଇବା ପାଇଁ ଏବେବି ସଂଘର୍ଷ ଜାରି ରଖିଛି । ତା'ର ସଂଘର୍ଷକୁ ଟିକିଏ ହାଲୁକା କରିବାପାଇଁ ମୋ' ଦ୍ୱାରା ଯାହା କିଛି ସମ୍ଭବ, ତାହା ମୁଁ କରି ଚାଲିଛି । 

ମୁଁ ବୁଝି ପାରୁଛି ଯେ କିଟ୍ ଇଣ୍ଟରନାସନାଲ ସ୍କୁଲ୍ ରୁ ଆସି ଭୁବନେଶ୍ଵର ମଡେଲ ପବ୍ଲିକ ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ିବା ଟା ପୁଅ କୁ ରସଗୋଲା ଖାଇସାରି ଗୁଲୁଗୁଲା ଖାଇବା ପରି ଲାଗୁଥିବ | ଗତ ୪ ମାସ ଭିତରେ ନୂଆ ସ୍କୁଲ ରେ ସେ ଜଣେ ହେଲେ ନୂଆ ସାଂଗ କରିପାରିନାହିଁ । କୌଣସି ଜଣେ ଟିଚର୍ ଙ୍କୁ ସେ ଗ୍ରହଣ କରିପାରି ନାହିଁ । ଗ୍ରେଡ୍‌  - ୬ ରେ ସେ ଏବେ ଯାହା ପଢୁଛି, ସେସବୁ କୁ କିଟ୍ ସ୍କୁଲରେ ଗ୍ରେଡ଼୍‌- ୫ ରେ ପଢିସାରିଛି । ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସେ ଏଠାକାର ଅନ୍‌ଲାଇନ୍‌ କ୍ଲାସ୍‌କୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରୁ ନାହିଁ । ମୁଁ ତ ଆଜିକାଲି ୧୫ ଦିନରେ ଥରେ ୨ ଦିନ ପାଇଁ ଆସୁଛି, ମା' ତ ସମୟ ଦେବା କଷ୍ଟ, ଯେଉଁଠି ପାଠ ବୁଝିନପାରିଲା, କିଏ ତାକୁ ବୁଝାଇ ଦେବ ? ଟ୍ୟୁସନ୍‌ ଟିଚର୍ ତ ଆଜିକାଲି ମିଳୁନାହାନ୍ତି । କୋଚିଂ ସେଣ୍ଟର ତ ବନ୍ଦ । ତେଣୁ ବାଇଜୁ ଅନ୍‌ଲାଇନ୍ ଟ୍ୟୁସନ୍‌ ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ଏକ ଗ୍ରହଣୀୟ ପ୍ରସ୍ତାବ ଥିଲା । କାଳ ବିଳମ୍ବ ନକରି ମୁଁ ବାଇଜୁ ଟ୍ୟୁସନ୍‌ ଆପ୍ ପୁଅକୁ ଯୋଗାଇ ଦେଲି । ଗ୍ରେଡ୍‌ - ୬, ୭ ଓ ୮ ପାଇଁ କମ୍ବୋ ଅଫର୍ ରେ ମୋତେ ୫୧ ହଜାର ଟଙ୍କା ପଡ଼ିଲା । ଯୋଗାଡ଼ କରିନପାରି ୧୨ଟା କିସ୍ତୀରେ ପରିଶୋଧ କରିବି ବୋଲି ଏଗ୍ରିମେଣ୍ଟ କରି ନେଇ ଆସିଲି । ଗୋଟିଏ ଟାବଲେଟ୍ ରେ ପୁରା ୩  ବର୍ଷର ପାଠ ଭିଡିଓ ମାଧ୍ୟମରେ ଷ୍ଟୋର୍ କରାଯାଇଛି। ସାଇନ୍‌ସ୍, ମାଥ୍ମାଟିକ୍ସ୍ ଓ ସୋସିଆଲ୍ ସାଇନ୍‌ସ୍‌ ର ବିଷୟ ଗୁଡ଼ିକୁ ଭିଡିଓ ମାଧ୍ୟମରେ ଅତି ସରଳ ଭାବରେ ବୁଝା ଯାଇଛି । ଦେଖିବା ପାଇଁ ମଜାଳିଆ ହୋଇଛି । ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଭିଡିଓଗୁଡିକୁ ଦେଖି ବେଶ୍ ଖୁସିହେଲା । କିନ୍ତୁ କୌଣସି ବିଷୟରେ କୌଣସି ଭିଡିଓ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଇବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ନ ଥିଲା। ଅନ୍ ଲାଇନ୍‌ରେ ପାଠପଢ଼ିବା ଯେମିତି ଏକ ପାଖିଆ, ସେମିତି ଭିଡିଓ ମାଧ୍ୟମରେ ପାଠ ଶିଖିବା ବି ଏକ ପାଖିଆ । ଭାବ ବିନିମୟର ସୁଯୋଗ ନାହିଁ । ବୁଝି ନ ପାରିଲେ, ବୁଝିବା ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ନାହିଁ । ତେବେ ଟ୍ୟୁସନ୍‌ କେମିତି କୁହାଯାଇପାରିବ ? ତେଣୁ, ପ୍ରକୃତରେ ଯେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୁଁ  ବାଇଜୁ ଆପ୍ ଆଣିଥିଲି, ତାହା ପୁରଣ ହେଲାନାହିଁ । କିଛିଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଅ ସେ ଟାବଲେଟ୍ ରୁ ଭିଡିଓଗୁଡିକୁ ଦେଖି ଚାଲିଲା । ତା'ପରେ ବୋଧ ହୁଏ ମନ ଛାଡ଼ିଗଲା, ଟାବଲେଟ୍ ଉପରେ ଧୂଳି ଜମି ଗଲାଣି, ସେ ତା'ର ପୁରୁଣା ମୋବାଇଲ୍ ଗେମ୍ କୁ ଫେରିଗଲାଣି।

ଅଭାବ ତ ମୋ'ର ଚିର ସହଚର । ସେହି ଅଭାବ ଅନାଟନ ଭିତରେ ବି  ସବୁବେଳେ ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ମୋ' ପୁଅର ଏକ ମଜବୁତ୍ ମୂଳଦୁଆ । ଯେଉଁ ବିଚାର ସହ ପୁଅକୁ ୮ ବର୍ଷ କାଳ ଭଲ ଓ ଦାମୀ ସ୍କୁଲରେ ଛାଡ଼ିଥିଲି, ସେ ବିଚାର ମୋ'ର ମରି ଯାଇନି, କିନ୍ତୁ ଟଙ୍କା ସରିଯାଇଛି । ବିନା ଟଙ୍କାରେ ଶୁଖିଲା ବିଚାର ଗୁଡ଼ିକର ମାନେ କ'ଣ ଅଛି। ଅପେକ୍ଷା କୃତ ଖରାପ ଓ ଶସ୍ତା ସ୍କୁଲ୍ ରେ ପୁଅକୁ ବାକି ୭ ବର୍ଷ ପଢ଼ାଇ ସ୍କୁଲ୍ ବାହାରେ ସ୍କିଲ୍ ଟ୍ରେନିଂ ସହ  ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ବିକାଶ କରେଇ ଦେଲେ, ହୁଏତ ପୁଅ ସ୍କୁଲ୍ ଶିକ୍ଷା ପରେ ନିଜର କାରିଅର୍ ବାଛିପାରିବ । ଅବଶ୍ୟ, ପିଲାଙ୍କ ବିକାଶ ପାଇଁ ସ୍କୁଲ୍ ସବୁବେଳେ ସ୍କୁଲ୍ | କମ୍ପୁଟର, ବ୍ରୋଡ୍ ବ୍ୟାଣ୍ଡ, ସ୍ମାର୍ଟ ଫୋନ ଓ ଟାବଲେଟ୍ ସବୁକିଛି ତା' ପାଖରେ ଅଛି । ଖାଲି ଆବଶ୍ୟକ ସଠିକ୍ ସ୍କିଲ୍ ଟ୍ରେନିଂ । ଦୁଇ ବର୍ଷ ତଳେ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ୪-୫ ଟି ଆନିମେସନ ଇନ୍‌ଷ୍ଟିଟ୍ୟୁଟ କୁ ମୁଁ ପୁଅକୁ ଧରି ଯାଇ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲି ପୁଅର ଆଡ୍‌ମିସନ୍‌ କରେଇବା ପାଇଁ, କିନ୍ତୁ ୧୦ ବର୍ଷର ପିଲାକୁ କେହି ବି ଗ୍ରହଣ କରି ନ ଥିଲେ । ତା'ରି ଭିତରେ ଜଣେ ଫ୍ରେସ୍ ପାସ୍ ଆଉଟ୍ ପିଲା ସହ ପରିଚୟ ହୋଇଥିଲା । ତା' ପରେ ଲକ୍ ଡାଉନ୍ ଜାରି ରହିଲା । ସେ ଯୁବକ ଏବେ ଗ୍ରାଫିକ୍ସ ଉପରେ ଫ୍ରି ଲାନ୍‌ସିଂ କରୁଛନ୍ତି ଓ ପାର୍ଟନରସିପରେ ଏକ ଫୁଡ୍‌କେଫେ ଚଳାଉଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଅନୁରୋଧ କରିବାରୁ ସେ ସପ୍ତାହକୁ ୩ ଥର ଆମ ଘରକୁ ଆସି ପୁଅକୁ ଭିଡ଼ିଓ ଏଡିଟିଂ , ଗ୍ରାଫିକ୍ସ ଓ ଆନିମେସନ୍‌ ଶିଖାଇ ଦେବେ ବୋଲି ପ୍ରତିଶୁତି ଦେଲେ। ଥରଟିଏ ଘରକୁ ସେ ଆସି ପୁଅ ସହ ପରିଚିତ ହୋଇ, ପୁଅ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ବର୍ଷର କରିକୁଲମ୍ ବି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଦେଲେ । ପୁଅର ଆଶା  ଓ ଉତ୍ସାହ ବଢ଼ି ଚାଲିଲା । ମୋତେ ସେ ବାରମ୍ବାର ପଚାରି ଚାଲିଲା ଯେ ସାର୍ କେବେ ଆସିବେ ? କିନ୍ତୁ, ସାର୍ ଦିନ ଗଡ଼େଇ ଚାଲିଲେ, ହେଲେ ଆସିଲେ ନାହିଁ । ମୁଁ ବି ତାଙ୍କ ପାରିଶ୍ରମିକ ବାବଦରେ  ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାଷାରେ ପଚାରିଥିଲି, ହେଲେ ପାରିଶ୍ରମିକ କେତେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି କହିଲେ ନାହିଁ କି ଆସିଲେ ନାହିଁ । ଆମେ ନିରାଶ ହେଲୁ ।

ପୁଣି କିଛି ଦିନ ଖୋଜି ଖୋଜି ଜଣେ କମ୍ପୁଟର ପ୍ରୋଗ୍ରାମର୍ ଙ୍କୁ ପାଇଲି । ତାଙ୍କୁ ମୋ' ପୁଅ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲାରୁ , ସେ ସପ୍ତାହକୁ ୨-୩ ଥର ଆମ ଘରକୁ ଆସି ପୁଅକୁ କୋଡ଼ିଂ ଶିଖାଇ ଦେବେ  ବୋଲି ପ୍ରତିଶୁତି ଦେଲେ। ଥରଟିଏ ଆସି ପୁଅ ସହ ବସି କମ୍ପୁଟର ରେ କିଛି ବେସିକ୍ସ୍ ଶିଖାଇଲେ। ପାରିଶ୍ରମିକ ବାବଦରେ କିଛିବି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ କି ଦ୍ୱିତୀୟବାର ଡାକି ଡାକି ବି ଆସିଲେ ନାହିଁ। ମୋ'ର ଇଚ୍ଛା ଓ ଆଶା ସଂକୁଚିତ ହୋଇ ଆସିଲା। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଆମ ଘରକୁ ଆସି ଆମ ଘରର ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି ବାବଦରେ ଏଇ ୨ ଜଣ ଭଦ୍ର ଶିକ୍ଷିତ ଯୁବକ ବୋଧହୁଏ ଠଉରେଇନେଲେ ଓ ସେଥିପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ପାରିଶ୍ରମିକ ବାବଦରେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ କି ପ୍ରତିଶୃତି ରଖି ପାରିଲେନାହିଁ । ବାରମ୍ବାର ଧୋକ୍କା ଖାଉଥିବା ଅବୋଧ ପୁଅର ମଉଳି ପଡୁଥିବା  ଉତ୍ସାହ, ଉତ୍କଣ୍ଠା ଓ  ଜିଜ୍ଞାସା ର କିଛି ବି ଉତ୍ତର ମୋ ପାଖରେ ନଥିଲା। ଏଇ କେତେଦିନ ତଳେ ଆବିଷ୍କାର ଅନୁଷ୍ଠାନ ତରଫରୁ ପୁଅର ସ୍କୁଲ୍ ମାଧ୍ୟମରେ କୋଡ଼ିଂ ଉପରେ ଅନଲାଇନ୍ କର୍ମଶାଳାଟିଏ ହୋଇଥିଲା। ସେଥିରେ ପୁଅ ମୋ'ର ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରି ଗୋଟିଏ ଗେମ୍ ଡିଜାଇନ୍‌ କରିଥିଲା, ମୋ' ସହ ହ୍ଵାଟ୍ସ୍ଆପ୍ ରେ ସେଆର୍ କରି ଅଧିକ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇପଡ଼ୁଥିଲା । ମୁଁ ବୁଝିଗଲି ଯେ ପୁଅ କ'ଣ ଚାହୁଁଛି । ମୁଁ ଏହା ବି ଜାଣିଲି ଯେ ବାଇଜୁ ଭଳି ଆବିଷ୍କାର ବି ସ୍କୁଲ୍ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଟାର୍ଗେଟ୍ କରି ବ୍ୟବସାୟ ମେଲେଇଛି । ସେଥିପାଇଁ ସ୍କୁଲ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ମାଗଣା ଅନ୍ ଲାଇନ୍‌ କର୍ମଶାଳା କରି, ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିନେଲେ , ତାଙ୍କର ମାର୍କେଟିଂ କାମଟି ଅଧା ହୋଇଗଲା । ନାହିଁ ମାମୁଁ ଠାରୁ କଣା ମାମୁଁ ଭଲ ବିଚାରରେ ମୁଁ ଆବିଷ୍କାର ସହ ଯୋଗାଯୋଗ କରି ପୁଅ ପାଇଁ  କୋଡିଂ, ମୋବାଇଲ ଆପ୍ ଓ ଗେମ୍ ଡିଜାଇନିଂ ଉପରେ ଏକ ୬ ମାସିଆ ଅନ୍ ଲାଇନ୍‌ କୋର୍ସ ପାଇଁ ୧୨ ହଜାର ଟଙ୍କା ଦେଇ ପୁଅର ଆଡ୍‌ମିସନ୍‌ କରେଇ ଦେଲି । ମୁଁ ଜାଣି ନାହିଁ ଯେ ସେମାନେ କ'ଣ ଓ କେମିତି ଶିଖାଇବେ। ଆଶା ରଖିଛି ଯେ କୋଡ଼ିଂରେ ପୁଅର ମୂଳଦୁଆ ତ ପଡ଼ିଯିବ ! ଗଲା ୨ ବର୍ଷ ହେଲା ପୁଅର ସ୍କିଲ୍ ବଢେଇବାକୁ ଯେତେ ସବୁ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା କଲିଣି, ତା'ର କିଛି ତ ସୁଫଳ ମିଳିବ !

Can my Son do something Good ? (Part-3)

Two years ago, for family shopping,  we, the son, father and mother used to leave for  Reliance or Future Group malls after having the Sunday lunch. The mother buys things according to her preferences and needs for the house and we, father and son, help her, sometimes walk around the mall, look at different things, the son runs to the washroom frequently, chooses toys and school stationery for himself. After paying the bills, we come out of the mall and don't forget to have Dosa at the food court or Pizza  at Domino's.

On other Sunday afternoons, we, the son and father duo take a tour of various sights and educational sites in Bhubaneswar.  Since his early childhood, I used to give him all kinds of exposures.  We run to a park near the house if he  doesn't want to go far.  Until the evening, I make him play there with unknown children, practice various exercises in open gym of the park, and return home getting some jalebi and pokoda (street food) from road side. He does not read the text on Sunday.  Enjoying cartoons or Power Rangers on TV, editing photos and videos on mobile, he spends Sunday evenings.  If there is any test at school, he studies English and Social Sciences with me; and  Mathematics, Science and Hindi with his mother.

He had already adapted with this lifestyle for many months.  Suddenly, Covid-19's lockdown and shotdown changed a lot in the lives and lifestyles of all of us.  His mother continued to work at the hospital, but I could not return home on every Friday. Mobility by  trains, buses, cars and scooters was  stopped.  Arranging a piece of restricted pass, I managed to come home once every 15 days by my scooter to see my son and clean my clothes.  My farm was also very badly affected by the lockdown.  It became very difficult for me to make my living here by simply eating and paying rent.  My son suffered the most.  His school is closed, robotics labs and game studios are closed, markets and sites are closed, parks and outdoor games are closed.  His father's earning was initially very negligible and that was closed and his weekly arrival was closed. His father is at his farm, mother is at her hospital, closing the door from inside, staying home all alone throughout the day became no less than a cursed life for a 10 years old boy. His daily food would have been stopped if his mother would stay with him having stopped working at the hospital. 

After spending a whole year with  online classes and being completely locked up inside the house for the rest of the day and that too all alone, what more could I expect from my son’s mental and physical condition?  Since I could not give him the time and required money, to make his life move, his mother leaving him alone at home started working outside the house at a salary of 15-16 thousands rupees per month, and running her own clinic in evening and earning  another 5-6 thousands rupees. With this much earning with much difficulties the mother and son are living their lives for a month by just paying house rent and feeling the stomach. So, no matter how much injustice, oppression or cruelty is done to the son, no matter how much sorrow, hardship, pain and despair the innocent son lives in, his mother is doing her job to feed and save him and I am reforming my farm for improvement. 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ମୋ' ପୁଅ କ'ଣ କିଛି ଭଲ କରିପାରିବ ?

(ଭାଗ - ୩)

ଦୁଇ ବର୍ଷ ତଳେ ପ୍ରତି ରବିବାର ଦିନ ଲଞ୍ଚ୍ ଖାଇ ଦେଇ ଯଦି ମାର୍କେଟିଂ ଦରକାର ଥାଏ, ତେବେ ପୁଅ, ମା' ଓ ବାପା କାର୍ ଧରି ରିଲାଏନ୍ସ୍‌ କିମ୍ବା ଫ୍ୟୁଚର ଗ୍ରୁପ୍ ର ମଲ୍ ମାନଙ୍କୁ ଯାଉ । ମା' ତା'ର ପସନ୍ଦ ଓ ଘର ପାଇଁ ଦରକାର ମୁତାବକ ଜିନିଷ କିଣେ ଓ ଆମେ ବାପପୁଅ ମା'କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁ କିମ୍ବା ମଲ୍ ସାରା ବୁଲାବୁଲି କରି, ବିଭିନ୍ନ ଜିନିଷ ଦେଖୁ, ପୁଅ ବାରମ୍ବାର ୱାସ୍ ରୁମ୍ ଦୌଡ଼େ, ତା' ନିଜ ପାଇଁ ଖେଳନା ଓ ସ୍କୁଲ୍ ସ୍ଟେସନାରୀ ବାଛିକି ରଖେ ଓ ମା'ର କାମ ସରିଲେ, ଏକା ଥରକେ ବିଲ୍ ପେମେଣ୍ଟ କରି ବାହାରିଆସୁ। କାମ ସରିଲେ ଫୁଡ୍‌ କୋର୍ଟ୍ ରେ  ଦୋଷା କିମ୍ବା ଡୋମିନୋ ରେ ପିଜା ଖାଇବାକୁ ଭୁଲିନଥାଉ ।

ଯେଉଁ ରବିବାର ଦିନ ମାର୍କେଟିଂ ନ ଥାଏ, ଆମେ ବାପ ପୁଅ ଭୁବନେଶ୍ଵରର ବିଭିନ୍ନ ଦର୍ଶନୀୟ ଓ ଶିକ୍ଷଣୀୟ ଜାଗାକୁ ବୁଲିଯାଉ । ପିଲାଟି ଦିନରୁ, ମୋ' ଦ୍ୱାରା ଯେତିକି ସମ୍ଭବ, ତାକୁ ସବୁ ପ୍ରକାରର ଏକ୍ସପୋଜର୍ ମୁଁ ଦେଇ ଚାଲିଛି । ଦୂରକୁ କେଉଁ ଆଡ଼କୁ ଯିବା ପାଇଁ ପୁଅ ଇଚ୍ଛା ନକଲେ ଘର ପାଖାପାଖି ଥିବା ପାର୍କକୁ ଆମେ ପଳାଉ। ସନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ବେଶ୍ ଖେଳା ଖେଳି କରି ରାସ୍ତାରୁ ଜିଲାପି ପକୁଡ଼ି ଧରି ଘରକୁ ଫେରୁ । ରବିବାର ଦିନ ପୁଅ ପାଠ ପଢେ ନାହିଁ । ଟିଭିରେ କାର୍ଟୁନ୍ କିମ୍ବା ପାଞ୍ଵାର ରେଞ୍ଜର୍ ଦେଖି ମୋବାଇଲରେ ଫଟୋ ଓ ଭିଡିଓ ଏଡିଟିଂ କରି କରି ସେ ରବିବାର ସନ୍ଧ୍ୟା ଟା କାଟି ଦିଏ। ଯଦି ସ୍କୁଲ୍ ରେ କିଛି ପରୀକ୍ଷା ଥାଏ, ତେବେ ସେ ମୋ ପାଖରେ ଇଂଲିସ୍ ଓ  ସୋସିଆଲ୍ ସାଇନ୍‌ସ୍ ପଢ଼େ; ଓ ତା' ମା' ପାଖରେ ମାଥ୍ମାଟିକ୍ସ୍, ସାଇନ୍ସ ଓ ହିନ୍ଦୀ ପଢ଼େ।

ଅନେକ ମାସ ଧରି ଏହିଭଳି ଜୀବନଧାରାକୁ ପୁଅ ଆଦରି ନେଇଥିଲା । ହଠାତ୍ କୋଡ଼ିଡ଼- ୧୯ ର ଲକ୍ ଡାଉନ୍‌ ଓ ସଟ୍ ଡାଉନ୍‌ ପୁଅର ଓ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନ ଶୈଳୀରେ ଅନେକ କିଛି ବଦଳେଇ ଦେଲା । ତା' ମା' ତ ହସ୍ପିଟାଲ ରେ ଚାକିରୀକୁ ଜାରି ରଖିଲା, ମୁଁ କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବ ଭଳି ପ୍ରତି ଶୁକ୍ରବାର ଘରକୁ ଆସି ପାରିଲି ନାହିଁ । ଟ୍ରେନ୍‌, ବସ୍, କାର୍ ଓ ସ୍କୁଟର ସବୁର ଚଳାଚଳ ବନ୍ଦ ହୋଇଥଲା । ଖଣ୍ଡେ ପାସ୍ ଯୋଗାଡ଼ କରି ମୁଁ ସ୍କୁଟର୍ ରେ ୧୫ ଦିନରେ ଥରେ ମୋ ଲୁଗାପଟା ସଫା କରିବାକୁ ଘରକୁ ଆସିଲି। ଲକ୍ ଡାଉନ୍‌ ଯୋଗୁଁ ମୋ'ର ଫାର୍ମିଂ ରେ ବି ଭୀଷଣ କ୍ଷତି ହେଲା । ନିଜେ ଏଠାରେ ଖାଇ ପିଇ ଘର ଭଡ଼ା ଦେଇ ବଞ୍ଚିବା କଷ୍ଟକର ହୋଇପଡ଼ିଲା । ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଲା ମୋ' ପୁଅ । ତା'ର ସ୍କୁଲ୍ ବନ୍ଦ, ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ଲାବ୍ ବନ୍ଦ ଓ ଗେମ୍ ଷ୍ଟୁଡିଓ ବନ୍ଦ, ମାର୍କେଟ୍ ବନ୍ଦ, ପାର୍କ ବନ୍ଦ, ଖେଳିବା ବନ୍ଦ ଓ ସବୁଆଡ଼େ ବନ୍ଦ ଆଉ ବନ୍ଦ । ତା' ବାବାର ରୋଜଗାର ବନ୍ଦ, ଯିବା ଆସିବା ବି ପ୍ରାୟ ବନ୍ଦ, ଘରେ ଭିତରୁ କବାଟ ବନ୍ଦ କରି ପୁଅ ପୁରା ଏକୁଟିଆ ଓ ତା' ସାଂଗରେ ରହିବା ପାଇଁ ମା' ତା'ର ଯଦି ଚାକିରୀ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ଖାଇବା ଟା ବି ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥାନ୍ତା।

ପୁରା ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ଅନ୍ ଲାଇନ୍‌ କ୍ଲାସ୍ କରିଦେଇ ବାକିତକ ସମୟ ଘର ଭିତରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକା ଏକା ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ରହିବା ପରେ, ପୁଅ ର ମାନସିକ ଓ ଶାରୀରିକ ଅବସ୍ଥା ଯାହା, ମୁଁ ତା ଠାରୁ ଆଉ କ'ଣ ଆଶା କରିଥା'ନ୍ତି ? ମୁଁ ତ ତାକୁ ସମୟ ଦେଇପାରିଲି ନାହିଁ, ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଟଙ୍କା ଦେଇନପାରିବାରୁ ମାସକୁ ୧୫-୧୬ ହଜାର ଟଙ୍କା ଦରମାରେ ମା' ତା'ର  ପୁଅକୁ ଘରେ ଏକୁଟିଆ ଛାଡ଼ି ବାହାରେ ଚାକିରୀ କରୁଛି ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଘରକୁ ଫେରି ପୁଣି ୨ ଘଣ୍ଟା କ୍ଲିନିକ୍ କରି ମାସକୁ ୫-୬ ହଜାର ଟଂକା ରୋଜଗାର କରୁଛି। ଏତିକିରେ ମା' ଓ ପୁଅ କଷ୍ଟେମଷ୍ଟେ ଘରଭଡ଼ା ଦେଇ ଖାଇ ପିଇ ମାସକ  ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିଯାଉଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ପୁଅ ପ୍ରତି ଯେତେ ବଡ଼ ଅନ୍ୟାୟ, ଅତ୍ୟାଚାର ବା ନିଷ୍ଠୁରତା ହେଉଥାଉ ପଛେ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପୁଅଟା ଯେତେ ଦୁଃଖ, କଷ୍ଟ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ହତାଶ ଭିତରେ ରହୁ ପଛେ, ତାକୁ ଖୋଇପେଇ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବା ପାଇଁ ମା' ତା'ର ଚାକିରୀ କରୁଛି  ଓ ମୁଁ ଏଠାରେ କ୍ଷତିରେ ଚାଲୁଥିବା ଫାର୍ମିଂରେ ସୁଧାର ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି ।

Can my son do something Good ? ( Part-2)

On Sunday morning I bring home half a kilo of chopped fish from the big live fish from the fish market.  I hear, fish have been found to contain omega-3 fatty acids, which have a beneficial effect on the human brain.  His mother is a vegetarian and I don’t like non-vegetarian food that much either.  Just for my son's healthy brain and more protein, I bring home fish and eggs every Sunday.  Packets of milk and ripe bananas are often brought home from nearby shops.  He has been drinking milk since he was an infant.  He used to get up in the morning, utter some positive affirmations, drink luke warm water, exercise for half an hour, and eat a ripe banana.  This was his habit since long. The day I stay home, I remind him to continue the good old habits.  Sometimes he obeys me and sometimes he doesn't.

After breakfast we go out to a Game studio, 12 km away on every Sunday morning.  It is also a start-up.  I had no previous acquaintances with the studio owner, Mr Mohanty.  Since my son is interested in graphics, animation and games, I asked Mr Mohanty for his help in moving my son forward in that line.  At first he thought my son was an engineer.  So he decided to put him to work there.  However, when he found out that the child was only 10 years old and that too he was a Grade- 4 student, all his plans were reversed.  Anyway, he started showing the child the games he had designed and developed. After watching various games, my son's interest grew up in many folds.  Every Sunday from 11 a.m. to 1 p.m.,  Mr Mohanty personally gave him time.  I waited 2 hours at his studio lounge.  I was not getting irritation with the wait, but a deep contentment. 

I thought that with the development in robotics skills on Saturday and the game designing skills on Sunday, all the damages happened to my son would be controlled and compensated. Is the skill of children being developed by learning all the lessons that are taught at school?  Are the children passing out of school being self- reliant ?  Can they  make something good for society or the country?  Are they doing something new or good for the society?  Our school education system continues to create millions of parasites by wasting money of  parents.  I was well aware of all these unsystematic things within our system, and that is why I admitted my son into the best and most expensive private school in Odisha.  I have a firm belief system that a strong foundation of a child is laid in a good school, which is what a child needs to be a human.  But, ironically, all kinds of education are available in my son's school, except for Skill Education for children to become self-reliant. Besides school curriculum, the child should be equipped with the skills needed in 21st century, and after school education, that would help him become self-reliant in stead of waiting for his parents help. He could have built his own career and life.  That's why accompanying my son I am running to different places for letting him acquire needful skills and exposures.

______________________________________

 ମୋ' ପୁଅ କ'ଣ କିଛି ଭଲ କରିପାରିବ ?

(ଭାଗ - ୨)

ରବିବାର ସଖାଳୁ ମୁଁ ମାଛ ମାର୍କେଟ୍ ରୁ ବଡ଼ ଜୀଅନ୍ତା ମାଛରୁ ଅଧା କିଲୋ କଟା ମାଛ ଆଣେ । ଶୁଣିଛି, ମାଛରେ ଓମେଗା -୩ ଥାଏ ଓ ତାହା ମଣିଷର ମସ୍ତିସ୍କ ଉପରେ ଭଲ ପ୍ରଭାବ ପକାଏ । ତା'ର ମା' ଶାକାହାରୀ ଓ ମୋତେ ବି ଆମିଷ ଖାଦ୍ୟ ଏତେଟା ଭଲ ଲାଗେନାହିଁ । କେବଳ ପୁଅର ସୁସ୍ଥ ମସ୍ତିସ୍କ ପାଇଁ ଓ ଅଧିକ ପ୍ରୋଟିନ୍ ପାଇଁ, ମୁଁ ଘରକୁ ପ୍ରତି ରବିବାର ମାଛ ଓ ଅଣ୍ଡା ଆଣେ । ପାଖ ଦୋକାନରୁ  ପ୍ୟାକେଟ୍ କ୍ଷୀର  ଓ ପାଚିଲା କଦଳୀ ପ୍ରାୟତଃ ଘରକୁ ଆସେ । ପିଲାଟି ଦିନରୁ ପୁଅ କ୍ଷୀର ପିଇବାକୁ ଭଲପାଏ। ସଖାଳୁ ଉଠିବା ପରେ କିଛି ପଜିଟିଭ୍ ଆଫାର୍ମେସନ୍ କରି,  ଉସୁମ ପାଣି ପିଇ, ଅଧଘଣ୍ଟାଏ ବ୍ୟାୟାମ କରି, ଗୋଟିଏ  ପାଚିଲା କଦଳୀ ଖାଇବାକୁ ତାକୁ ମୁଁ ଅଭ୍ୟାସରେ ପକାଇଥିଲି। ଆଜିକାଲି ଯେଉଁ ଦିନ ମୁଁ ଘରେ ରୁହେ, ସେଦିନ ସେ ପୁରୁଣା ଅଭ୍ୟାସ ଗୁଡ଼ିକୁ ଜାରି ରଖିବାକୁ ତା'ର ମନେ ପକାଇଦିଏ । କେବେକେବେ ସେ କଥା ମାନେ ଓ କେବେକେବେ ମାନେ ନାହିଁ।

ରବିବାର ସକାଳ ଜଳଖିଆ ଖାଇ ଆମେ ବାହାରି ଯାଉ ୧୨ କି.ମି ଦୂରରେ ଥିବା ଏକ ଗେମ୍ ଷ୍ଟୁଡିଓକୁ । ଇଏ ବି ଏକ ସ୍ଟାର୍ଟ୍ ଅପ୍ । ଷ୍ଟୁଡିଓର ମାଲିକ ମହାନ୍ତି ବାବୁଙ୍କ ସହ ମୋ'ର ଆଗରୁ କିଛି ବି ପରିଚୟ ନଥିଲା । ମୋ' ପୁଅର ଯେହେତୁ ଇଚ୍ଛା ଓ ଉତ୍ସାହ ଅଛି ଗ୍ରାଫିକ୍ସ୍, ଆନିମେସନ୍‌ ଓ ଗେମ୍ ରେ, ତାକୁ ସେହି ଲାଇନ ରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବା  ପାଇଁ, ମହାନ୍ତି ବାବୁଙ୍କ ସହଯୋଗ ମାଗିଥିଲି। ପ୍ରଥମେ ସେ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ମୋ ପୁଅ ଜଣେ ଇଞ୍ଜିନିଅର । ତେଣୁ ସେ ତାକୁ କାମରେ ଲଗାଇବାକୁ ମନସ୍ଥ କରିଥିଲେ । କିନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ପିଲାଟିର ବୟସ ମାତ୍ର ୧୦ ବର୍ଷ ଓ ସେ ଗ୍ରେଡ୍‌ -୪ର ଛାତ୍ର, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଯୋଜନା ଓଲଟ ପାଲଟ ହୋଇଗଲା । ଯାହା ବି ହେଉ, ପୁଅକୁ ସେ ନିଜେ ଡିଜାଇନ୍ କରି ଡେଭଲପ୍ କରିଥିବା କେତେକ ଗେମ୍ କୁ ଦେଖାଇ ଚାଲିଲେ । ବିଭିନ୍ନ ଗେମ୍ ଦେଖିବା ପରେ ପୁଅର ସେଥି ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ବହୁଗୁଣରେ ବଢ଼ି ଚାଲିଲା । ପ୍ରତି ରବିବାର ସକାଳ ୧୧ ରୁ ଦିନ ୧ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ତାକୁ ନିଜେ ସମୟ ଦେଉଥିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ଷ୍ଟୁଡିଓ ଲଞ୍ଜ୍ ରେ ୨ ଘଣ୍ଟା ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲି । ସେ ଅପେକ୍ଷାରେ ମୋତେ ବିରକ୍ତି ନୁହେଁ, ବରଂ ତୃପ୍ତି ମିଳୁଥିଲା । 

ଭାବୁଥିଲି, ଶନିବାର ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ଓ ରବିବାର ଗେମ୍ ଡିଜାଇନିଂ ସ୍କିଲ୍ ବଢ଼ିଗଲେ, ପୁଅର ଯେତେ ଯାହା କ୍ଷତି ହୋଇଯାଇଛି, ସବୁ ଗୁଡ଼ାକର ଭରଣା ହୋଇଯିବ । ସ୍କୁଲ୍ ରେ ଯାହାସବୁ ପାଠ ପଢ଼ା ହେଉଛି, ସେଥିରେ ପିଲାଙ୍କର ସ୍କିଲ୍ ବଢୁଛି କି ? ପିଲାମାନେ ସ୍କୁଲରୁ ବାହାରି ଆତ୍ମନିର୍ଭର ହେଉଛନ୍ତି କି ? ସମାଜ ବା ଦେଶ ପାଇଁ କିଛି ତିଆରି କରିପାରୁଛନ୍ତି କି? କିଛି ନୂଆ କିମ୍ବା ଭଲକାମଟିଏ କରି ଦେଖାଉଛନ୍ତି କି? ଖାଲି ବାପା ମା'ଙ୍କ ଅର୍ଥକୁ ବରବାଦ୍ କରି ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପରାଙ୍ଗପୃଷ୍ଠ ସୃଷ୍ଟି କରି ଚାଲିଛି ଆମର ସ୍କୁଲ୍ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା । ଆମ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭିତରେ ଏଇ ସବୁ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ମୁଁ ବେଶ୍ ଭଲ ଭାବେ ଜାଣିଥିଲି, ଓ ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ମୋ ପୁଅକୁ ଓଡ଼ିଶାର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ଓ ଦାମୀ ଘରୋଇ ସ୍କୁଲରେ ଭର୍ତ୍ତି କରିଥିଲି । ମୋ'ର ଦୃଢ ଧରଣା ଥିଲା ଓ ଏବେ ବି ଅଛି ଯେ ଭଲ ସ୍କୁଲରେ ପିଲାର ଭଲ ମୂଳଦୁଆ ପଡ଼େ, ଯାହାକି ପିଲାର ମଣିଷ ହେବାରେ ନିହାତି ଦରକାର । କିନ୍ତୁ, ବିଡ଼ମ୍ବନା ଏହି ଯେ ପିଲାମାନଙ୍କର ଆତ୍ମନିର୍ଭର ହେବା ପାଇଁ ସ୍କିଲ୍ ଏଡୁକେସନ୍‌କୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ ସବୁ ପ୍ରକାରର ଏଡୁକେସନ୍‌ ଏ ସ୍କୁଲ୍‌ରେ ମିଳୁଛି। ସେଥିପାଇଁ ସ୍କୁଲ୍ କରିକୁଲମ୍  ସହ ଏକବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ସ୍କିଲ୍ ପିଲାଟି ଦିନରୁ ପୁଅକୁ ଶିଖାଇ ଦେଲେ, ପାଠପଢ଼ା ସାରି ସେ ଆଉ ବାପା ମା' ଙ୍କ ହାତକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତାନାହିଁ । ନିଜ କ୍ୟାରିଅର ଓ ଜୀବନ ସେ ନିଜେ ଗଢି ପାରନ୍ତା । ସେଇଥିପାଇଁ ତ ତାକୁ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ସ୍କିଲ୍ ଓ  ଏକ୍ସ୍ ପୋଜର୍ ଦେବାପାଇଁ ମୁଁ ପୁଅକୁ ଧରି ବିଭିନ୍ନ ଜାଗାକୁ ଦୈାଡୁଛି ।

Can my son do something Good? (Part-1)

I have heard that children are more likely to adapt to the environment and situations than adults.  For the past 4 years, my son has been living alone at home, accepting his loneliness.  Two years ago, when I was coming home every week, and the 2 days I was staying home, he was not leaving me for a moment. Usually my return train was at 6 am on Monday. I could not understand how could he wake up at sharp 4 am having stomach pain and fever. He was holding me tight and screaming.  After I stopped my journey and hugged him for a while, he was getting better and was leaving for school at 7 am.  Before he returned home at 5 p.m., I left the house and boarded the train. On his way back by the school bus, he must be thinking that when he would get home, his father would give him a lemon drink as usual and feed him  something, teach him fighting or take him to the field to fly  the toy helicopter; and he would be having fun with his father until his mother returns home.  He must have opened the door in a hurry and called his father and sought him in every room thinking him hiding somewhere to have fun; and in the end, on empty stomach, without finding his father or mother at home he must be impatient and crying.  Helplessly, he must be waiting for his mother to return home after 7 pm, without eating or drinking anything. After return, she would wash him properly, give him something to eat and answer him something on why did his father leave in hiding ? As usual, after he  calmed down, she would go to her homeopathic clinic leaving him  alone at home to do school homework.  After her return, towards 10 - 11 pm, the mother and son would be having dinner and falling asleep.  The next day, routine life again.  So, naturally, every Friday until 11 pm, he was eagerly waiting for his father to come back home and dine together.

My son's school closes at 12 noon on Saturday.  So, he takes lunch at home. Since I am there, I take great care in making rice, dalma (dal), potato fries and egg omelettes. The moment he enters the house, he rushes into the washroom, saying "Su .. Su .. (pee)".  Everything was fine with him as a child, but as he grew up and at the age of 9, he lost control over urination and started dripping in pant. He goes to the washroom every half an hour. Still his pant gets wet and stinks. It's managed at home, but he is being harassed a lot at school, on the school bus and outside. He has visited many doctors with this issue, no internal problems diagnosed, and all are of opinion for his regular psychological boost up. 

From grade 3 onwards, his overall personality continues to decline along with his studies. His annual scoring has dropped from 95% to 80%. He, who was winning medals in Olympiads every year, now on is reluctantly appearing the Olympiads. In sports, an all rounder trophy holder and a gold medalist has degraded into the non-participants' list. In Karate, he has degraded from the state level championship  to the non-participant category.  In  dance floor, a leading stage performer has placed himself in the gallery of audience.  The Head Boy of 5 classes in his Grade-2 has become  dumb silent today - taking leadership is a distant thing. I am solely responsible for this pathetic condition of my son. So what if my heart is full of anguish and eyes are full of tears today ! Hiding all pain, I let him sit to have lunch.  His father is with him means he won't like to eat with his own hands.  I have to feed him. He needs some sweets as lunch ender. If it's not there, he manages with chocolate.  For a while, he watches the Power Rangers on TV, and at exactly 4 o'clock we leave for the Robotics lab.

The Robotics Lab is a new start-up.  Seeing the only 10-year-old in the company of over 50 young engineers, everybody would be happy.  I had no previous relationship with Mr S. Mohapatra, the owner of the lab.  I read about his start-up, contacted him, and requested him to train my son on child-friendly robotics.  The gentleman accepted my request and encouraged my son to come and see the work every Saturday for 2 hours.  Seeing my son's desire to learn and my desire to let him learn, he assigned this special responsibility to a child-friendly young engineer of his lab. My son gradually began to fall in love with robotics and artificial intelligence.  For the whole 2 hours, I was waiting for the boy outside the lab in my car. He was enjoying the learning and lab environment and I was enjoying my wait. I was really happy in anticipating the compensation through the robotics skills of what all damages my son has met so far. At 6 pm he comes out of the lab and on the way back home he gets some eatables of his choice; and at home we discuss on lessons that he has learnt in school in last 6 days. 

We, the son, mother and father enjoy dinner together and he comes to my bed leaving his mother's company. While sleeping he always takes my company if I am there with him. He makes me spoon on the bed and sleeps in the spoon in tight proximity keeping his head on my arm. Despite my  thick voice, he makes me sing few lines of " Om Shiva... Om Shiva .... I am not this body....I am the Soul...."  causing him  fall asleep quickly.

______________________________________

ମୋ' ପୁଅ କ'ଣ କିଛି ଭଲ କରିପାରିବ ?

(ଭାଗ - ୧)

ବଡ଼ମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ପିଲାମାନେ ପରିବେଶ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ସହ ଶୀଘ୍ର ଖାପ ଖାଇପାରନ୍ତି ବୋଲି ମୁଁ ଶୁଣିଛି। ଗତ ୪ ବର୍ଷ ହେଲା ଘରେ ପୁଅ ମୋ'ର ଏକୁଟିଆ ରହି ରହି ନିସଙ୍ଗତାକୁ ଆଦରି ନେଲାଣି। ୨ ବର୍ଷ ତଳେ ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତି ସପ୍ତାହରେ ଘରକୁ ଯାଉଥିଲି, ଯେଉଁ ୨ ଦିନ ମୁଁ ଘରେ ରହୁଥିଲି, ଗୋଟାଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବି ସେ ମୋ ପାଖ ଛାଡ଼ୁନଥିଲା । ସୋମବାର ଦିନ ସକାଳ ୬ଟା ରେ ମୋ'ର ଟ୍ରେନ୍‌, ତେଣୁ ସେ ରାତି ୪ ଟାରୁ ଉଠିପଡ଼ି ମୋତେ ଯଗିକରି ବସୁଥିଲା । ପ୍ରାୟ ସବୁ ସୋମବାର ରାତି ୪ଟାରେ ତା'ର ପେଟ କାଟିବା ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିଲା ଓ ଜ୍ୱର ଆସୁଥିଲା । ମୋତେ କୁଣ୍ଢାଇ ଧରି କଇଁ କଇଁ ହୋଇ କାନ୍ଦୁଥିଲା । ମୁଁ ମୋ'ର ଯାତ୍ରା ବନ୍ଦ କରି ତାକୁ ଗେହ୍ଲା କରି କିଛି ସମୟ ବୁଲାଇବା ପରେ ତା'ର ଦେହ ଭଲ ହୋଇଯାଉଥିଲା ଓ ସକାଳ ୭ଟାରେ ସେ ସ୍କୁଲ୍ ଚାଲିଯାଉଥିଲା। ସଂଧ୍ୟା ୫ଟାରେ ସେ ଘରକୁ ଫେରିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଘରୁ ବାହାରି ଆସି ଟ୍ରେନ୍‌ ଧରୁଥିଲି। ସ୍କୁଲ୍ ବସ୍ ରେ ସେ ଘରକୁ ଫେରିବାବେଳେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବୁଥିବ ଯେ ଘରେ ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ତା' ବାବା ତାକୁ ଲେମ୍ବୁ ସର୍ବତ୍ କରି ପିଇବାକୁ ଦେବ ଓ  କିଛି ବି ଖୁଆଇ ଦେଇ, ଫାଇଟିଂ ଶିଖେଇବ କିମ୍ବା ପଡ଼ିଆକୁ ନେଇ ରିମୋଟ୍ କଣ୍ଟ୍ରୋଲ୍  ରେ ହେଲିକୋପ୍ଟର ଉଡ଼ାଇବା ଶିଖେଇବ । ମା'  ଘରକୁ ଫେରିବା ଯାଏଁ ବାବା ସହିତ ଆଜି ବେଶ୍ ମସ୍ତି କରିବ ସେ । ତରତରରେ ଘର କବାଟ ଖୋଲି ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତା' ବାବାକୁ ଡାକିଥିବ ଓ କାଳେ କେଉଁଠି ମଜା କରିବାକୁ ଲୁଚିଥିବେ, ସେଥିପାଇଁ ସେ ଏଘର ସେଘର ଖୋଜିଥିବ ଓ ଶେଷରେ ଭୋକିଲା ପେଟରେ ଘରେ ବାବା କୁ କିମ୍ବା ମା'କୁ ନ ପାଇ ଖୁବ୍ କାନ୍ଦୁଥିବ । କିଛି ବି ନ ଖାଇ ନପିଇ ସନ୍ଧ୍ୟା ୭ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମା'ର ଫେରିବା ବାଟକୁ ଜଗିଥିବ | ମା' ଫେରିବା ପରେ ତାକୁ ଧୋଇଧାଇ ଦେଇ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦେଇଥିବ ଓ ବାବା କାହିଁକି ଲୁଚିକରି ପଳାଇଲେ - ତା'ର କିଛି ଗୋଟାଏ ଉତ୍ତର ଦେଇଥିବ । ପୁଅ ଶାନ୍ତ ହେଲା ପରେ ସବୁଦିନ ପରି ମା' ପୁଣି ତା'ର ହୋମିଓପାଥି କ୍ଲିନିକ୍ କୁ ଚାଲିଯାଉଥିବ ଓ ପୁଅ ଘରେ ଏକୁଟିଆ ରହି ସ୍କୁଲର ହୋମ୍ ୱାର୍କ କରୁଥିବ । ରାତି ୧୦ ରେ ମା' ଘରକୁ ଫେରିଲା ପରେ ମା' ପୁଅ ଡିନର୍ କରି ଶୋଇ ପଡ଼ୁଥିବେ । ତା'ପର ଦିନ ପୁଣି ରୁଟିନ୍ ଜୀବନ । ତେଣୁ, ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ, ପ୍ରତି ଶୁକ୍ରବାର ରାତି ପ୍ରାୟ  ୧୧ଟା ରେ ତା' ବାବା ଘରକୁ ଫେରିଲେ ମିଶିକି ଡିନର୍ ଖାଇବାକୁ ସେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବ ।

ଶନିବାର ପୁଅର ସ୍କୁଲ୍ ୧୨ଟା ରେ ଛୁଟି । ଘରେ ସେ ଲଞ୍ଚ୍ ଖାଏ । ଯେହେତୁ ମୁଁ ଘରେ ଥାଏ, ମୁଁ ବଡ଼ ଯତ୍ନର ସହ ଭାତ, ଡାଲମା, ଆଳୁ ଭଜା ଓ ଅଣ୍ଡା ଓମ୍ଲେଟ୍ ବନେଇ କି ରଖିଥାଏ । ଘରେ ପଶୁ ପଶୁ ସେ 'ସୁ.. ସୁ.. ' କହିକି ୱାସ୍ ରୁମ୍ କୁ ଦୌଡେ । ପିଲାଦିନରୁ ସବୁ ଠିକ୍ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ୯ ବର୍ଷ ବୟସରୁ ସେ ତା'ର ପରିସ୍ରା ରୋକି ପାରୁନାହିଁ, ବୁନ୍ଦା ବୁନ୍ଦା କରି ପରିଶ୍ରା ପ୍ୟାଣ୍ଟ୍ ରେ ପଡିଯାଉଛି। ପ୍ରତି ଅଧା ଘଣ୍ଟାରେ ଥରେ ସେ ୱାସ୍ ରୁମ୍ ଯାଉଛି, ତଥାପି ତା'ର ପ୍ୟାଣ୍ଟ୍ ଓଦା ହେଉଛି ଓ ମୁତ ଗନ୍ଧ ବାହାରୁଛି। ଘରେ ସିନା ଚଳିଯାଉଛି, ସ୍କୁଲରେ, ସ୍କୁଲ୍ ବସ୍‌ରେ ଓ ବାହାରେ ବହୁତ୍ ହଇରାଣ ହେଉଛି ସେ । ଅନେକ  ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଦେଖାଇଛୁ, ହେଲେ ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷାରେ ସବୁ ଠିକ୍ ଠାକ୍ ବାହାରୁଛି । ପୁଅର ମାନସିକ ଅବସ୍ଥା ରେ  ବିକାଶ ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଛନ୍ତି। 

ଗ୍ରେଡ୍- ୩ ରୁ ତା'ର ପାଠପଢ଼ା ସହ ସାମଗ୍ରିକ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ନିମ୍ନଗାମୀ ହୋଇ ଚାଲିଛି । ପାଠ ପଢ଼ାରେ ୯୫ % ରୁ ଖସି ୮୦% ସ୍କୋରିଂରେ ପହଞ୍ଚିଛି। ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଅଲିମ୍ପିଆଡ୍‌ରେ ମେଡାଲ  ପାଉଥିବା ପିଲା ଆଜି ଅଲିମ୍ପିଆଡ୍‌ ଗୁଡ଼ିକୁ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦେଉଛି । ସ୍ପୋର୍ଟ୍ସ୍ ରେ ଗୋଲ୍ଡ୍‌ ମେଡାଲ୍ ରୁ ଖସି ନନ୍-ପାଟିସିପାଣ୍ଟ୍ ଲିଷ୍ଟ୍ ରେ ଅଛି। କରାଟେ ରେ ଷ୍ଟେଟ୍ ଲେବଲ୍ ଚମ୍ପିଆନସିପ୍‌ରୁ ଖସି ନନ୍-ପାଟିସିପାଣ୍ଟ କ୍ୟାଟାଗୋରୀରେ ରହିଛି। ଡ୍ୟାନ୍ସ୍‌ରେ ଜଣେ ଲିଡ୍‌ ସ୍ଟେଜ୍‌ ପର୍ଫର୍ମର୍ ରୁ ଖସି ଦର୍ଶକ ସାଜିଛି। ଗ୍ରେଡ୍‌ -୨ ରେ ଥିବା ହେଡ୍‌ ବଏର ପାଟିରୁ ଆଜି ବିଶେଷ କଥା ବାହାରୁନି, ନେତୃତ୍ୱ ନେବା ତ ଦୂର କଥା । ପୁଅର ଏ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ପାଇଁ ମୁଁ ହିଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାୟୀ । ଛାତିରେ କୋହ ଓ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଲେ କ'ଣ ହେବ ? ପୁଅକୁ କୋହ ଲୁଚାଇ ଆମେ ବାପ ପୁଅ ଖାଇବସୁ । ବାବା ପାଖରେ ଥିଲେ, ନିଜେ ହାତରେ ଖାଇବାଟା ତା'ର ପସନ୍ଦ ନୁହେଁ । ବାବା ତା'କୁ ଖୁଆଇ ଦେବାକୁ ହୁଏ । ଖାଇ ସାରିବାପରେ କିଛି ଗୋଟିଏ ମିଠା ଦରକାର । ମିଠା ନଥିଲେ ଚକୋଲେଟ୍ ରେ ସେ କାମ ଚଳେଇ ଦିଏ । କିଛି ସମୟ ସେ ଟିଭିରେ ପାୱାର ରେଞ୍ଜର୍ ଦେଖେ ଓ ଠିକ୍ ୪ଟା ବେଳକୁ ଆମେ କାର୍ ଧରି ବାହାରି ଯାଉ ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ଲାବ୍ କୁ ।

ରୋବୋଟିକସ୍ ଲାବ୍ ଟି ନୂଆ ସ୍ଟାର୍ଟ ଅପ୍ । ୫୦ ରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵ ଯୁବ ଇଞ୍ଜିନିଅର୍ ମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ଏକ ମାତ୍ର ୧୦ ବର୍ଷର ପିଲାକୁ ଦେଖିଲେ ଯେ କେହିବି ଖୁସି ହେବ । ଲାବ୍ ର ମାଲିକ, ମହାପାତ୍ର ବାବୁ ଙ୍କ ସହ ପୂର୍ବରୁ ମୋ'ର କୌଣସି ସଂପର୍କ ନ ଥିଲା । ମୁଁ ତାଙ୍କ ସ୍ଟାର୍ଟ ଅପ୍ ବିଷୟରେ ଖବର ପଢି, ତାଙ୍କୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରି, ମୋ' ପୁଅକୁ ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ଶିଖାଇବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲି । ସେ ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତି ମୋ' ଅନୁରୋଧକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଓ ପୁଅକୁ ପ୍ରତି ଶନିବାର ୨ ଘଣ୍ଟା ଆସି କାମ ଦେଖି ଦେଖି ଶିଖିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ । ପୁଅର ଶିଖିବାର ଇଚ୍ଛା ଓ ମୋ'ର ଶିଖେଇବାର ଇଚ୍ଛାକୁ ଦେଖି ସେ ତାଙ୍କ ଲାବ୍ ରେ ଛୋଟ ପିଲାଙ୍କୁ ଶିଖାଇ ପାରୁଥିବା ଜଣେ ଇଞ୍ଜିନିଅର ଙ୍କୁ ମୋ' ପୁଅର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଦାୟୀତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ । ପୁଅ ଧୀରେ ଧୀରେ ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ଓ ଆଟିଫିସିଆଲ୍ ଇଣ୍ଟେଲିଜେନ୍‌ସ୍‌ ର ବୈଷୟିକ ଗୁଳା ରେ ପଡିବା ଆରମ୍ଭ କଲା । ପୁରା ୨ ଘଣ୍ଟା କାଳ ଲାବ୍ ବାହାରେ ମୁଁ ମୋ କାର୍ ଭିତରେ ପୁଅକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲି । ମନେ ମନେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଉଥିଲି ଯେ ୟା' ଭିତରେ ମୋ ପାଇଁ ପୁଅର ଯାହାସବୁ କ୍ଷତି ହୋଇଯାଇଛି, ସେସବୁ ଏଇ ରୋବୋଟିକ୍ସ୍ ସ୍କିଲ୍ ଦ୍ୱାରା ଭରଣା ହୋଇଯିବ । ସଂଧ୍ୟା ୬ଟା ରେ ପୁଅ  ଲାବ୍ ରୁ ବାହାରେ ଓ ରାସ୍ତାରେ ତା' ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କିଛି ଗୋଟାଏ ଖାଦ୍ୟ ଜିନିଷ କିଣି ଆମେ ଘରକୁ ଫେରୁ  ଓ ରାତିରେ ବିଗତ ୬ଦିନ ରେ ସ୍କୁଲ୍‌ରେ ସେ କ'ଣ ସବୁ ପାଠ ପଢ଼ିଛି, ତାକୁ ଆଲୋଚନା କରୁ । 

ପୁଅ, ମା' ଓ ବାପା ଏକାଠି ଡିନର୍ କରୁ ଓ ଶୋଇବା ପାଇଁ ସେ ତା'ର ମା'କୁ ଛାଡି ମୋ ବେଡ୍ କୁ ଚାଲି ଆସେ। ମୁଁ ଯଦି ଘରେ ଥାଏ, ସେ ମୋ ପାଖରେ ହିଁ ଶୁଏ । ବେଡ୍ ଉପରେ ମୋତେ ସେ ସ୍ପୁନ୍ ବନେଇ ଦେଇ ମୋ କୋଳ ଭିତରେ ଜାକିଜୁକି ହୋଇ, ମୋ ହାତ ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଶୋଇ ପଡେ। ମୋଟା କଣ୍ଠ ହେଉ ପଛେ, "ଓମ୍ ଶିବ...ଓମ୍ ଶିବ... ଆଇ ଆମ୍ ନଟ୍ ଦିସ୍ ବଡ଼ି... ଆଇ ଆମ୍ ଦି ସୋଲ୍..."  ଦୁଇ ପଦ ଗାଇ ଦେଲେ ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ନିଦ ଆସିଯାଏ ।

Today is My Son's Birthday

This year, as every year, my son's birthday is celebrated in silence at home without any splendour.  Inviting 3-4 children from our neighborhoods and 3-4 immediate relatives from the home city, hanging a few balloons in the drawing room, getting a birthday cake from the market, putting 2-3 colorful candles on it and dousing them with the children’s tune of “Happy Birth Day To You....”, cutting the cake and feeding everyone have made my son very happy. As every year, everybody has enjoyed the delicious lunch got from a particular catering agency nearby. But my son's mind is  blown to gift packets wrapped in colored paper. Quickly finishing the lunch with his friends, he has started unwrapping his much cherished packets. He has got more chocolates in the gift this year.  What else could be gifted to a 13-year-old boy!  I have given him a microphone with a headphone. The broadband will come to the computer tomorrow.  His mother has given him a dress. This much has made him very happy today.

He would have been happier if he had been able to invite his old school friends and the birthday party could have been held at a hotel with splendour. Because, he also went to a hotel a few months ago for a school friend’s birthday party. I had dropped him at the venue. He had given the gift and got the return gift.  He might have wanted to invite all his friends to the hotel for his birthday party, but never once told me or his mother.  I also did nothing from my side out of fear of cost.

Every year, his birthday is celebrated in such a modest and quiet way at home at a cost of 4-5 thousands rupees. Every year, however, I hope to spend the next year hosting a birthday party at a hotel or temple to entertain my son's school friends and other family members, friends and relatives.  I think, this would make my son happier and strengthen his social ties with all from his childhood.  But year comes after year, his birthday comes after birthday, but my hope stays nestled there only.  When he gets invitation from his school friends to attend  birthday party at hotels and that too sometimes with his parents, I naturally shy away from and suppress my son’s wishes under various pretexts.  I sometimes regret that putting the child in such type of big schools causes such type of  embarrassing situations and for some days I keep on blaming my shortcomings and incompetence.

His mother has been organising his last 6 birthdays and spending 4-5 thousands rupees on every event.  I don't pay.  Since I live outside, his mother does everything without my knowledge. Like outsiders, I come home with some gifts.  I was covering all the expenses of my son's first  6 birthdays.  At that  time I had the ability to spend.  Nowadays, since I don't spend, I can't invite anyone.  I can not even call my family members like my father, brother, sister, neice and nephew.  My son repeatedly asks me to call his Jeje (my father), Kaku (my younger brother), Kaki (my brother's wife), 2 sisters (my brother’s daughters), Apa (my older sister) and 2 brothers (my  sister's sons) to his birthday,  but I can't call them as I become afraid and skeptical.  As his mother spends, she invites the families of her two uncles and a couple of loved ones living nearby at her discretion, and they are almost all coming.  I consider myself one of those invited people to attend my son's birthday every year, but I have no choice to make any decision.  My son, however, does not understand all this, but certainly feels it.  Because, there is still no ego or pride in him, which has been burning me all my life.

___________________________________

ମୋ ପୁଅର ଜନ୍ମ ଦିନ ଆଜି 

ସବୁ ବର୍ଷ ଭଳି ଏ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ପୁଅର ଜନ୍ମ ଦିନ ଘର ଭିତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିରାଡ଼ମ୍ବରରେ ପାଳନ ହୋଇଛି । ଆମ ପଡ଼ିଶା ଘର ମାନଙ୍କରୁ ୩-୪ ଟି ପିଲାଙ୍କୁ ଡାକି, ସହରରେ ରହୁଥିବା ୩-୪ ଘର ବନ୍ଧୁ ଙ୍କୁ ଡାକି,  ଘର ଭିତରେ କେତୋଟି ବେଲୁନ୍‌ ଟାଙ୍ଗି, ବଜାରରୁ କେକ୍ ଟିଏ ମଗାଇ, ତା' ଉପରେ ୨-୪ଟା ରଙ୍ଗୀନ୍ ମହମବତୀ ଲଗାଇ  ଓ ଫୁଙ୍କିକି ଲିଭାଇଦେଇ, ପିଲାମାନଙ୍କ "ହାପି ବାଥ୍‌ ଡେ ଟୁ ୟୁ" ର ଧ୍ଵନୀ ସାଙ୍ଗରେ କେକ୍ ଟିକୁ କାଟି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁଆଇ ଦେଲେ ପୁଅର କାହିଁ କେତେ ଆନନ୍ଦ । ସବୁ ଥର ଭଳି ଏଥର ବି ଘର ପାଖର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ୟାଟରିଂ ଏଜେନ୍ସୀରୁ ମଗା ହୋଇଥିବା ସୁସ୍ବାଦୁ ଖାଦ୍ୟକୁ ସାଂଗ ମାନଙ୍କ ସହ ଚଟପଟ  ଖାଇଦେଇ,  ପୁଅର ମନ ଯାଇ ରଙ୍ଗୀନ କାଗଜରେ ଗୁଡ଼ା ହୋଇରହିଥିବା ଗିଫ୍ଟ ପ୍ୟାକେଟ  ଉପରେ ।  ଏ ବର୍ଷ ଗିଫ୍ଟ ରେ ତାକୁ ବେଶି ଚକୋଲେଟ୍ ମିଳିଛି । ୧୩ ବର୍ଷର ପିଲାକୁ କ'ଣ କିଏ ଅବା ଗିଫ୍ଟ ଦେଵ ! ମୁଁ ତାକୁ ହେଡ୍‌ ଫୋନ୍‌ ସହ ମାଇକ୍ ଟିଏ ଦେଇଛି, ଆସନ୍ତା କାଲି କମ୍ପୁଟରକୁ ବ୍ରୋଡ୍‌ବ୍ୟାଣ୍ଡ ଆସିଯିବ । ମା' ତା'ର ହଳେ ପୋଷାକ ଦେଇଛି । ଏତିକିରେ  ବି ସେ ବହୁତ୍ ଖୁସି ।

ପୁଅ ଆହୁରି ଖୁସି ହୋଇଥା'ନ୍ତା ଯଦି ସେ ତା'ର ପୁରୁଣା ସ୍କୁଲର ସାଂଗ ମାନଙ୍କୁ ଡାକି ପାରିଥା'ନ୍ତା । ଘରେ ଜନ୍ମଦିନ ନ ପାଳି କୌଣସି ଏକ ହୋଟେଲ୍ ରେ ବାର୍ଥଡେ ପାର୍ଟି ଆୟୋଜନ କରିପାରିଥା'ନ୍ତା । କାରଣ, ସେ ବି କିଛି ଦିନ ତଳେ ତା'ର ଏକ ସ୍କୁଲ୍ ସାଙ୍ଗର ବାର୍ଥ ଡେ ପାର୍ଟି ପାଇଁ ଏକ ହୋଟେଲ୍ କୁ ଯାଇଥିଲା । ଗିଫ୍ଟ୍ ନେଇଥିଲା ଓ ରିଟର୍ନ ଗିଫ୍ଟ୍ ଆଣିଥିଲା । ସେ ବି ତା' ଜନ୍ମଦିନକୁ ହୋଟେଲ୍ ରେ ସମସ୍ତ ସାଂଗଙ୍କୁ ଡାକି ପାର୍ଟି ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବ, କିନ୍ତୁ କେବେବି ଥରୁଟିଏ ମୋତେ  କିମ୍ବା ତା' ମା'କୁ କହି ନାହିଁ । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଖର୍ଚ୍ଚକୁ ଡରି  ମୋ ଆଡ଼ୁ କିଛି କରିନାହିଁ ।

ପ୍ରତି ବର୍ଷ ତା'ର ଜନ୍ମ ଦିନ ଉତ୍ସବଟି ଏହିଭଳି ନିରାଡମ୍ବରରେ ଘରେ ଘରେ ୪-୫ ହଜାର ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ ଭିତରେ ପାଳନ ହୁଏ । ପ୍ରତିବର୍ଷ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମନେ ମନେ ଆଶା କରେ ଯେ ତା' ଆର ବର୍ଷକୁ ହୋଟେଲ୍ କିମ୍ବା ମନ୍ଦିରରେ ଜନ୍ମ ଦିନ ପାର୍ଟିର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି ପୁଅର ସ୍କୁଲ୍ ସାଂଗ ଓ ଅନ୍ୟ ବନ୍ଧୁ ମାନଙ୍କୁ ଆପ୍ୟାୟିତ କରିବା ପାଇଁ । ମୁଁ ଭାବେ, ଏହା ଦ୍ଵାରା ପୁଅ ମୋ'ର ବେଶି ଖୁସି ହେବ ଓ ପିଲାଟି ଦିନରୁ ତା'ର ସାମାଜିକ ସମ୍ପର୍କ  ଗୁଡ଼ାକ ସୁଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିପାରିବ । କିନ୍ତୁ ବର୍ଷଟା କହୁ କହୁ ପଳାଏ, ତା'ର ନୂଆ ଜନ୍ମ ଦିନ ଆସିଯାଏ, ହେଲେ ମୋ' ଆଶା ଆଶାରେ ରହିଯାଏ । ତା'ର ସ୍କୁଲ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଯେତେବେଳେ ସେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପାଏ, ବାପା ମା'ଙ୍କ ସହ କୌଣସି ହୋଟେଲ୍ କୁ ଆସି ବାର୍ଥ ଡେ ପାର୍ଟିରେ ସାମିଲ୍ ହେବା ପାଇଁ, ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ମୁଁ ସଙ୍କୋଚ କରେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାହାନା କରି ପୁଅର ଇଚ୍ଛାଟିକୁ ଦବାଇ ଦିଏ। ମୋ'ର ଅଭାବ ଓ ଅପାରଗତାକୁ କିଛିଦିନ ପାଇଁ ଦୋଷ ଦେଇ, ଏତେ ବଡ଼ ସ୍କୁଲରେ ପୁଅକୁ ପଢ଼ାଇଲେ, ଏହି ଭଳି ଲଜ୍ଜାକର ପରିସ୍ଥିତି ଆସେ ବୋଲି ମୁଁ ବେଳେ ବେଳେ ପଶ୍ଚାତାପ ବି କରେ ।

ଏଇ ଯେଉଁ ୪-୫ ହଜାର ଟଙ୍କା ତା' ଜନ୍ମ ଦିନରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଉଛି, ତାକୁ ବି ତା'ର ମା' ଗତ ୬ ବର୍ଷ ହେଲା ଖର୍ଚ୍ଚ କରୁଛି । ମୁଁ ଟଙ୍କାଟିଏ ଦେଉନି । ମୁଁ ଯେହେତୁ ବାହାରେ ରହୁଛି, ମୋତେ କିଛିବି ନ ଜଣାଇ ତା'ର ମା' ସବୁକିଛି ଯୋଗାଡ଼ କରୁଛି । ବାହାର ଲୋକ ଭଳି ମୁଁ ଘରେ ପହଞ୍ଚି ଯାହା କିଛି ଗିଫ୍ଟ୍ ଦେଇ ଦେଉଛି । ପୁଅର ପ୍ରଥମ ୬ଟି ଜନ୍ମ ଦିନର ସମସ୍ତ ଖର୍ଚ୍ଚ ମୁଁ ବହନ କରୁଥିଲି । ସେତେବେଳେ ମୋ' ପାଖରେ ଅବଶ୍ୟ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବାର କ୍ଷମତା ଥିଲା । ଆଜିକାଲି‌ ମୁଁ ଯେହେତୁ ଖର୍ଚ୍ଚ କରୁ ନାହିଁ, ମୋ' ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କୌଣସି ଲୋକଙ୍କୁ ମୁଁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁନାହିଁ । ମୋ' ଘର ଲୋକ ଯଥା ମୋ' ବାପା, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ଝିଆରୀ ଓ ଭଣଜା ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଡାକି ପାରୁନି। ପୁଅ ମୋତେ ବାରମ୍ବାର କହୁଛି ଯେ ଗାଁରେ ଥିବା ତା'ର ଜେଜେ (ମୋ ବାପା), କାକୁ (ମୋ ସାନ ଭାଇ), କାକି (ମୋ ଭାଇ ବୋହୁ), ୨ ଭଉଣୀ (ମୋ ସାନ ଭାଇର ଝିଅ), ଅପା (ମୋ ବଡ଼ ଭଉଣୀ) ଓ ୨ ଭାଇ (ମୋ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ର ପୁଅ) ଇତ୍ୟାଦି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକିବା ପାଇଁ, ହେଲେ ମୁଁ ଡାକି ପାରୁ ନାହିଁ । ମୋତେ ବହୁତ ସଙ୍କୋଚ ଲାଗୁଛି । ତା'ର ମା' ଯେହେତୁ ଖର୍ଚ୍ଚ କରୁଛି, ସେ ତା'ର ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଭୁବନେଶ୍ଵରରେ ରହୁଥିବା ତା'ର ୨ ମାମୁଁଙ୍କ ପରିବାର ଓ ଜଣେ ଦୁଇ ଜଣ ପ୍ରିୟ ଲୋକଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି ଓ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରାୟ ଆସୁଛନ୍ତି । ମୁଁ ସେହି ସମସ୍ତ ନିମନ୍ତ୍ରିତ ଲୋକଙ୍କ ଭିତରୁ  ନିଜକୁ ଜଣେ ବୋଲି ଭାବି ପ୍ରତିବର୍ଷ  ପୁଅର ଜନ୍ମଦିନରେ ସିନା ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରୁଛି, ହେଲେ କୌଣସି ଠୋସ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର ଔକାତ୍ ମୁଁ ରଖୁନି । ପୁଅ କିନ୍ତୁ ଏସବୁ କିଛି ବୁଝି ପାରୁନି ସତ, କିନ୍ତୁ ଅନୁଭବ କରିପାରୁଛି । କାରଣ, ତା ଭିତରେ ଏବେବି କୌଣସି ଅହଂଭାବ ଓ ଅଭିମାନ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ାକ ମୋତେ ଜୀବନ ସାରା ଜଳେଇ ଚାଲିଛି ।

Is the Son really the Father's Soul ? ( Part-2)

Since I did not have a strong foundation in education and the dire consequences I have had throughout my life, I decided to send my son to the best school in Odisha.  I enrolled him in the nursery at Kiit International School, known as the best and most expensive school in Bhubaneswar. I had a great desire and hope that if the strong foundation was laid in a good school, higher education would not be so difficult for him. He could  build his career and future on his own. He also enjoyed his school, and was very happy.

I couldn’t believe it when in his Grade-2 he was selected by the school committee as the Head Boy of 5 lower classes from nursery to Grade-2. After seeing his role in all the school activities round the year, and hearing his speech and enjoying his performances on stage at the Annual Function, I was convinced that my son had enough potential, and I just had to give him enough opportunities.

It didn't have a job at the time. The money was running out in the bank account. Unable to find a job, I started a business with all the money I had, but the capital was also drowned. The shortage continued. There was a rift between our husband - wife relationship. As a self-respecting man, I had been away from my wife and son for almost a year. At that time, my son was in Grade - 3, and his age was 9. Since his birth I was giving my best effort in raising him. Studies apart, he had been successful in all activities, including dance, sports, and martial arts, both inside and outside the school. He also received an all-rounder trophy from the school. He also won medals at the Olympiads. His deterioration began when I stayed away from him. He became absolutely alone. He was looking for me at every moment. When he returned home from school, he was seating alone in the house locking the door from inside. He was waiting for his mother to return after evening, spilling or pouring half of his food kept on the table and consuming half of it himself. Hearing anonymous footsteps outside the main door, he repeatedly used to run to open the door thinking his mother had arrived. After dark, his mother used to return home. The boy would not eat anything during the day and would not drink water at all. 

His mother had started a job to make a living by paying the house rent and eating. She could not afford the time and money she needed to look after her son and move on. Staying away I could not contribute anything either by sending money or giving my son time. I stayed out of it for almost a year by just filling my own stomach. As a result, the nine years I worked for my son were ruined in one year. Whenever I called during that year, before I could say anything, he asked me, "Baba (Dad), when are you coming?" Then he couldn't say anything to me. His silence told me a lot. About 10 months later, the day his class teacher called me up from school and asked me about my son's unexpected deterioration, I had no answer for her. The next day, I returned home, leaving behind all ego and self-respect. I had not previously informed my son or wife that I was returning. In the evening, from the gate of our apartment, my son could hear, sitting in our flat on the 3rd floor, the horn of my car. Less than a year later, he could mark and recall the sound of my car's horns too. He hurried down and saying "My Baba (Dad),"  he climbed on top of me. There were tears in our eyes, no words in our mouths, and he kept pressing his face against my back neck for some minutes. After making a round around the apartment, he calmed down a bit and grabbed my bag and walked home forward. I followed him.

But, even after I returned, the problem of his being alone was not solved. I had decided to start farming at Angul, which is 140 km from Bhubaneswar. I started coming home 2 days a week and taking care of my son as ususal. His mother kept her job to move on, and I stayed away 5 days a week. As before, everyday he was returning home from school and locking the door from inside, seating beside the main door alone, waiting for his mother until nightfall and waiting for me all week until my train arrived every Friday night at 11 p.m. What a sin he had been to be alone for so long and to wait for his mother and father. His mental anguish was not less than that of any prisoner.

Even after 2 years of hard work, I could not be able to earn a living from farming. The amount of my damage kept on increasing due to Covid-19 lockdown. My son's Grade - 5 was over. I borrowed and paid his outstanding school fees. Unable to pay around Rs 3 lakh a year in Grade-6, I transferred my son to a small model public school near my house. Here also, Rs 1 lakh school fees per year. I made the excuse that online classes are the same in all schools, why would I go to a big school with such a hefty fee? Why not at school nearby? He said nothing as he was speechless. He lost his 8-year-old relationship with teacher and staff, lost his all friends, and most importantly, his beloved school. This was no less a mental and emotional torture.

His pain is now exacerbated when he hears scolding from teachers in the new school. He fails to cope up with the teachers' Hindi-English-Oriya blended language of teaching. If there is a problem with understanding the subjects taught online, there is no scope of solution or no friend is there in the new school to share with. In the midst of all sorts of troubles, sorrows, and pains, being the innocent victim of my faults, he is now unable to understand and speak anything properly.

In order to calm down his anguish and give him a joyful scope of betterment, I raised Rs 60 thousands and brought him a good computer. The school is closed, training institutes are closed, staying home he would learn Coding, mobile app development, game designing, and his favorite graphics and animation. Online training is also available. All he needs is to recapture his determination and concentration, which he has greatly diminished now-a-days. To learn all of this, I need a headphone and a mic with a broadband connection at home, which he is asking me for as a birthday present. I must give.

______________________________________

ପୁଅ କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ପିତାର ଆତ୍ମା ?

( ଦ୍ବିତୀୟ ଭାଗ)

ଯେହେତୁ ଶିକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରରେ ମୋର ମଜବୁତ୍ ମୂଳଦୁଆ ପଡ଼ିନାହିଁ ଏବଂ ତା'ର ଭୟଙ୍କର ପରିଣାମ ମୁଁ ଜୀବନ ସାରା ଭୋଗିଚାଲିଛି, ମୁଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲି ଯେ ମୋ' ପୁଅକୁ ଓଡ଼ିଶାର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ସ୍କୁଲରେ ପାଠ ପଢ଼ାଇବି। ସେଥିପାଇଁ ଭୁବନେଶ୍ଵରର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ଓ ଦାମୀ ସ୍କୁଲ ଭାବେ ଜଣାଶୁଣା କିଟ୍ ଇଣ୍ଟରନାସନାଲ୍ ସ୍କୁଲରେ ତାକୁ ନର୍ସରୀ ରୁ ଭର୍ତ୍ତି କରିଥିଲି। ମୋ'ର ବହୁତ ଇଚ୍ଛା ଓ ଆଶା ଥିଲା ଯେ ଭଲ ସ୍କୁଲ୍ ରେ ମଜବୁତ୍ ମୂଳଦୁଆ ପଡ଼ିଗଲେ, ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା ତା'ପାଇଁ ଏତେଟା କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ । ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ସେ ତା'ର କ୍ୟାରିଅର୍ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ିପାରିବ। ସେ ବି ତା' ସ୍କୁଲକୁ ବେଶ୍ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲା, ବେଶ୍ ଖୁସିଥିଲା । 

ଗ୍ରେଡ୍ -୨ ରେ ତାକୁ ଯେତେବେଳେ ନର୍ସରୀରୁ ଗ୍ରେଡ୍‌ -୨ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ୫ଟି କ୍ଲାସ୍ ର ହେଡ୍‌ ବଏ ଭାବେ ସ୍କୁଲ୍ ତରଫରୁ ଘୋଷଣା କରାଗଲା, ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିନଥିଲି। ବର୍ଷ ତମାମ ସ୍କୁଲ୍‌ର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ତା'ର ରୋଲ୍କୁ ଦେଖି ଓ ଆନୁଆଲ୍ ଫଙ୍କସନ୍ ରେ ଷ୍ଟେଜ୍‌ ଉପରୁ ତା'ର ଭାଷଣ ଶୁଣି ଓ ପରଫରମାନ୍‌ସ୍‌ ଦେଖି, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯାଇଥିଲି ଯେ ମୋ' ପୁଅ ଭିତରେ ଯଥେଷ୍ଟ ପୋଟେନ୍‌ସିଆଲ୍‌ ଅଛି, ଆଉ ମୋତେ କେବଳ ତାକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ସୁଯୋଗ ଦେବାର ଅଛି ।

ସେତେବେଳେ ମୋ' ପାଖରେ ଚାକିରୀ ନଥିଲା । ବ୍ୟାଙ୍କ ଆକାଉଣ୍ଟରେ ଟଙ୍କା ସରିଆସୁଥିଲା । ଚାକିରୀଟିଏ ନ ପାଇ ମୋ ପାଖରେ ଯାହା ଟଂକା ଥିଲା ସେଥିରେ ବ୍ୟବସାୟଟିଏ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲି, କିନ୍ତୁ ମୂଳଧନ ବି ବୁଡ଼ିଗଲା। ଅଭାବ ଲାଗିରହିଲା । ଅଭାବରୁ ସ୍ଵଭାବ ନଷ୍ଟ ହେଲା ପରି ଆମ ସ୍ବାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀ ଭିତରେ ଫାଟ ସୃଷ୍ଟିହେଲା । ସ୍ୱାଭିମାନୀ ମଣିଷ ହିସାବରେ ମୁଁ ମୋ' ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଅ ଠାରୁ ପାଖାପାଖି ବର୍ଷଟିଏ ଦୂରରେ ରହିଲି। ସେତେବେଳେ ପୁଅର ଗ୍ରେଡ୍‌ - ୩, ବୟସ - ୯ ବର୍ଷ । ଛୁଆଟି ଦିନରୁ ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଅର ଅଧୀକାଂଶ ଲାଳନପାଳନ ଦାୟିତ୍ୱ ମୋ'ର ଥିଲା। ତା'ର ପାଠପଢ଼ା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସ୍କୁଲ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଡ୍ୟାନ୍ସ୍, ଷ୍ପୋର୍ଟସ୍‌, ମାର୍ଶାଲ ଆଟ୍ ଆଦି ସମସ୍ତ ଆକ୍ଟିଭିଟିଜ୍ ରେ ସେ ସଫଳତା ପାଇଚାଲିଥିଲା । ସ୍କୁଲ୍ ତରଫରୁ ଅଲରାଉଣ୍ଡର୍ ଟ୍ରଫି ବି ପାଇଥିଲା। ଅଲିମ୍ପିଆଡ୍‌ରେ ମେଡାଲ୍ ମଧ୍ୟ ପାଉଥିଲା । ମୁଁ ତା' ପାଖରୁ ଦୂରରେ ରହିବାପରେ ତା'ର ଅବନତି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା। ସେ ପୁରା ଏକୁଟିଆ ହୋଇଗଲା । ପ୍ରତି ମୂହୁର୍ତ୍ତରେ ସେ ମୋତେ ଖୋଜୁଥିଲା । ସ୍କୁଲରୁ ଘରକୁ ଫେରି ଖେଳିବା ବୁଲିବା ସମୟରେ ଘର ଭିତର ପଟରୁ କବାଟ ଦେଇ ଘରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକୁଟିଆ ରହୁଥିଲା । ଟେବୁଲ ଉପରେ ମା' ତା'ର ସଖାଳୁ ଯାହାକିଛି ଖାଦ୍ୟ ରଖି ଯାଇଥାଏ, ତାକୁ ସେ ନିଜେ ନିଜେ ଅଧା ଢାଳି ଅଧା ଖାଇ ମା' ର ଫେରିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲା । ଘର ବାହାରୁ କାହାର ପାଦ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ମା' ଆସିଥିବ ଭାବି କବାଟ ଖୋଲିବାକୁ ବାରମ୍ବାର ଦୌଡୁଥିଲା । ସନ୍ଧ୍ୟା ଡେଇଁ ଅନ୍ଧାର ହେଲାପରେ ମା' ଘରକୁ ଫେରୁଲା । ଦିନ ତମାମ କେଉଁଦିନ ପୁଅ କିଛିବି ଖାଇନଥିବ ତ କେଉଁ ଦିନ ଆଦୌ ପାଣି ପିଇନଥିବ । 

ଘରଭଡ଼ା ଦେଇ ଓ ଖାଇପିଇ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ମା' ତା'ର ଚାକିରୀ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା । ପୁଅକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖିବା ପାଇଁ, ତା' ଭିତରେ ଥିବା ପ୍ରତିଭାକୁ ଆଗକୁ ବଢେଇବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ସମୟ ଓ ଟଂକା ଦରକାର, ତାହା ତା' ମା' ଦେଇ ପାରୁନଥିଲା । ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦୂରରେ ରହି ନା ଟଂକା ପଠାଇ ପାରିଲି ନା ପୁଅକୁ ସମୟ ଦେଇ ପାରିଲି । ଯାହା ଖାଲି ନିଜ ପେଟ ପୋଷି ଅଭିମାନର ସହ ପାଖାପାଖି ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାହାରେ ରହିଲି। ପରିଣାମ ସ୍ୱରୂପ ପୁଅ ପାଇଁ ମୁଁ ଯେଉଁ ୯ ବର୍ଷର ପରିଶ୍ରମ କରିଥିଲି, ଗୋଟିଏ ବର୍ଷରେ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା । ସେହି ବର୍ଷକ ଭିତରେ ମୁଁ ଯେବେ ବି ଫୋନ୍‌ କରିଛି, ମୁଁ କିଛି ବି କହିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ମୋତେ ପଚାରିଛି, "ବାବା, ତୁମେ କେବେ ଆସୁଛ ?" ତା'ପରେ ସେ କିଛି ମୋତେ କହି ପାରୁନଥିଲା। ତା'ର ନୀରବତା ମୋତେ ଅନେକ କିଛି କଥା କହୁଥିଲା । ପ୍ରାୟ ୧୦ ମାସ ପରେ ଯେଉଁଦିନ ସ୍କୁଲରୁ ତା' କ୍ଲାସ୍‌ ଟିଚର୍ ମୋତେ ଫୋନ୍‌ କରି ପୁଅର କ୍ରମଶଃ ଅବଗତି ଉପରେ ପଚାରିଲେ, ମୋ'ର ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ବି ଉତ୍ତର ନ ଥିଲା । ସମସ୍ତ ଅଭିମାନ ଓ ସମସ୍ତ ଅହଂକାର କୁ ତ୍ୟାଗକରି ତା'ପର ଦିନ ମୁଁ ଘରକୁ ଫେରିଥିଲି। ମୁଁ ଫେରୁଛି ବୋଲି ପୁଅକୁ କିମ୍ବା ତା' ମା'କୁ ଆଗରୁ ଜଣାଇନଥିଲି। ସଂଧ୍ୟା ସମୟରେ ଆମ ଅପାର୍ଟମେଣ୍ଟର ଗେଟ୍ ପାଖରୁ ମୋ ଗାଡ଼ିର ହର୍ଣ୍ଣ ୩ ମହଲା ଉପରେ ଆମ ଫ୍ଲାଟ୍ ଭିତରେ ବସିଥିବା ମୋ ପୁଅକୁ ଶୁଣାଗଲା ।  ମୋ ଗାଡ଼ିର ହର୍ଣ୍ଣକୁୁୁ ବି  ସେ ଆଜିଯାଏଁ ମନେରଖିଥିଲା। କ୍ଷୀପ୍ର ଗତିରେ ସେ ତଳକୁ ଦୈାଡି ଆସି 'ମୋ ବାବା' କହି ମୋ ଉପରକୁ ଆଗଭଳି ଚଢ଼ିଗଲା । ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରୁଥିଲା, ପାଟିରୁ କଥା ବାହାରୁନଥିଲା ଓ ମୁହଁକୁ ମୋ ବେକ ପଛପଟେ ଚାପି ରଖିଥିଲା। ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟ ଚାରିପଟେ ଗୋଟିଏ ରାଉଣ୍ଡ ବୁଲେଇବା ପରେ ସେ ଟିକିଏ ଶାନ୍ତ ହେଲା ଓ ମୋ' ବ୍ୟାଗ୍ ଧରି ଆଗେ ଆଗେ ଘରକୁ ଚାଲିଲା।

କିନ୍ତୁ, ମୁଁ ଫେରିବା ପରେ ବି ତା'ର ଏକୁଟିଆ ରହିବାର ସମସ୍ୟାଟିର କିଛି ବି ସମାଧାନ ହୋଇ ପାରିଲାନାହିଁ । ଭୁବନେଶ୍ଵର ଠାରୁ ୧୪୦ କି.ମି. ଦୂର ଅନୁଗୋଳରେ ରହି ମୁଁ ଚାଷ କାମ କରିବି ବୋଲି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ ସାରିଥିଲି। ସପ୍ତାହରେ ୨ ଦିନ ଘରକୁ ଆସି ପୁଅର ଯତ୍ନ ନେବା ଆରମ୍ଭ କଲି। ଚଳିବା ପାଇଁ ମା' ତା'ର ଚାକିରୀ ବଜାୟ ରଖିଲା ଓ ମୁଁ ପୁଣି ଘରୁ ବାହାରିଗଲି । ପୂର୍ବ ପରି ପୁଅ ସ୍କୁଲରୁ ଫେରି ଘର ଭିତର ପଟରୁ କବାଟ ଦେଇ ଘରେ ଏକୁଟିଆ ରହିଲା, ମା'କୁ ରାତି ଯାଏ ଅପେକ୍ଷା କଲା ଓ ମୋତେ ପ୍ରତି ଶୁକ୍ରବାର ରାତି ୧୧ଟା ଟ୍ରେନ୍‌ ଆସିବା ଯାଏଁ ସପ୍ତାହ ସାରା ଅପେକ୍ଷା କଲା । କି ପାପ ସେ କରିଥିଲା ଯେ ଏତେ ପିଲାଦିନରୁ ଏକୁଟିଆ ରହି ରହି ତା' ମା' ଓ ବାପାକୁ ଖାଲି ଅପେକ୍ଷା କରିଚାଲିଲା । କିଛି କମ୍ ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସେ ପାଇନି ।

୨ ବର୍ଷର କଠୋର ପରିଶ୍ରମ ପରେ ବି ଚାଷ କାମରୁ ମୁଁ ବିଶେଷ କିଛି ରୋଜଗାର କରିପାରିଲି ନାହିଁ । କୋଭିଡ- ୧୯ ର ଲକ୍ ଡାଉନ୍‌ ପାଇଁ ମୋର କ୍ଷତିର ପରିମାଣ ବଢ଼ି ଚାଲିଲା । ପୁଅର ଗ୍ରେଡ୍ - ୫ ସରିଗଲା। ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ଧାରକରଜ କରି ତା'ର ସ୍କୁଲ୍ ଫି ମୁଁ ପୈଠ କରିଦେଲି। ଗ୍ରେଡ୍‌- ୬ ରେ ବର୍ଷକୁ ପାଖାପାଖି ୩ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ସ୍କୁଲ୍ ଫି ଦେଇ ନପାରି ଘର ପାଖରେ ଥିବା ଏକ ଛୋଟ ମଡେଲ ପବ୍ଲିକ ସ୍କୁଲ କୁ ପୁଅର ଟ୍ରାନ୍‌ସ୍‌ଫର୍ କରିଆଣିଲି । ବର୍ଷକୁ ୧ ଲକ୍ଷ ସ୍କୁଲ୍ ଫି । ବାହାନା କଲି ଯେ ଅନ୍ ଲାଇନ୍‌ କ୍ଲାସ୍ ସବୁ ସ୍କୁଲରେ ସମାନ, କାହିଁକି ଏତେ ଗୁଡାଏ ଫି ଦେଇ ବଡ଼ ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ାଇବି ? ଘର ପାଖ ସ୍କୁଲ୍ ରେ କାହିଁକି ନୁହେଁ ? ପୁଅ କିଛିବି କହିଲା ନାହିଁ । ସେ ତା'ର ଦୀର୍ଘ ୮ ବର୍ଷର ସଂପର୍କ ଥିବା ଟିଚର୍ ଓ ଷ୍ଟାଫ୍ ଙ୍କୁ ହରାଇଲା, ସାଂଗମାନଙ୍କୁ ହରେଇଲା, ସର୍ବୋପରି ତା'ର ପ୍ରିୟ ସ୍କୁଲକୁ ହରେଇଲା । ଇଏ ବି ତା' ପାଇଁ କିଛି କମ୍ ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନୁହେଁ ।

ତା'ର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆହୁରି ବଢ଼ିଯାଉଛି ଯେତେବେଳେ ସେ ନୂଆ ସ୍କୁଲର ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କ ହିନ୍ଦୀ-ଇଂରାଜୀ-ଓଡ଼ିଆ ମିଶାମିଶି ଭାଷାରେ ପଢ଼ା ଶୈଳୀକୁ ବୁଝିନପାରି ଟିଚର୍ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଗାଳି ଶୁଣୁଛି। ଅନ୍‌ ଲାଇନ୍ କ୍ଳାସ୍ ରେ ବୁଝିବାରେ କୌଣସି ସମସ୍ୟା ହେଲେ ତା'ର ସମାଧାନ କିଛି ବି ବାହାରି ପାରୁନି କି ତା'ର ଏ ନୂଆ ସ୍କୁଲ୍ ରେ କେହିବି ସାଂଗ ହୋଇନାହାନ୍ତି । ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଅସୁବିଧା, ଦୁଃଖ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ ସେ ଘାଣ୍ଟି ହେଉଛି ସିନା, କିଛି ବି କହି ପାରୁନି, ଠିକ୍ ରେ ବୁଝିବିପାରୁନି । 

ଏତେ ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ ଟିକିଏ ଖୁସି ହେବାପାଇଁ ୬୦ ହଜାର ଟଂକା ଯୋଗାଡ଼ କରି ତା' ପାଇଁ ଗୋଟିଏ କମ୍ପୁଟର ଆଣିଦେଇଛି । ସ୍କୁଲ ତ ବନ୍ଦ, ଟ୍ରେନିଂ ଇନ୍‌ଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ତ ବନ୍ଦ, ଘରେ ରହି ସେ କୋଡିଂ ଶିଖୁ, ମୋବାଇଲ୍ ଆପ୍ ଓ ଗେମ୍ ଡିଜାଇନିଂ ଶିଖୁ ଓ ତା'ର ପ୍ରିୟ ଗ୍ରାଫିକସ୍‌ ଓ ଆନିମେସନ୍‌ ଶିଖୁ । ଅନ୍ ଲାଇନ୍‌ ଟ୍ରେନିଂ ମଧ୍ୟ ମିଳୁଛି । ଖାଲି ଦରକାର ତା'ର ନିଷ୍ଠା ଓ ଏକାଗ୍ରତା, ଯାହାକି ତା' ପାଖରେ ଆଜିକାଲି ବହୁତ କମିଯାଇଛି । ଏଇସବୁ ଶିଖିବା ପାଇଁ ଘରେ ବ୍ରୋଡ଼ବ୍ୟାଣ୍ଡ କନେକସନ୍ ସହ ହେଡ୍‌ ଫୋନ୍‌ ଓ ମାଇକ୍ ଦରକାର, ଯାହାକୁ ସେ ମୋ'ଠାରୁ ଜନ୍ମଦିନରେ ଗିଫ୍ଟ ମାଗୁଛି । ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବି ।

Is the Son really the Father's Soul ? ( Part-1)

July 19 is my son's birthday.  Like every year, this time too he had already placed me his birthday gift order 3-4 months ago. Very recently  a new computer was brought home.  For his online classes and other activities headphones and microphones are needed with high speed internet connection.  He hopes to receive all of this as a gift from me on his upcoming birthday. 

Now-a-days I come to Bhubaneswar once in every 15 days to see my son.  I have noticed, the moment I enter the house, my son offers me a glass of water to drink,   sticks around me  all the time, climbs onto me 2-3 times a day and kisses me on the cheek, asks me to give him the oil massage and bathe like earlier,  squeezes my paining feet before going to bed and asks me when his headphones, mic and broadband are coming home ? When I ask him what has he learnt in last 15 days, what has he done on computer and mobile, what has he done to help people in apartment and what has he done to help his mother with household chores, he runs away from me and sleeps next to his mother in adjoining room.  I laugh in quiet and feel sad too. He will turn 13 soon. As he grows older, his desires and needs are becoming more and more expensive to me.

It does not matter to him how cheap or expensive his desires and needs are, as theses are my concerns not his. From his birth to the present, he has never insisted on anything for him.  Since he has no friends in the apartment, he stays indoors  playing with toys, watching cartoons on TV or playing games on mobile.  For the past 2 years, I've been telling him to make his own games without playing games on mobile, to make his own cartoon movies without watching cartoons on TV, and to make his own videos without watching others' YouTube videos.  Every Saturday, two years ago, I used to take him to a robotics lab and every Sunday to another game studio to create his interest in all that. He was the only 10-year-old boy among all young engineers working there.  Whether he understood the technical theories or not, his interest in result oriented practical works was noticeably growing.  That's why I used to come home every week and get there with my son.  But Covid-19 stopped everything. 

Every Sunday I would take him to different parts of Bhubaneswar such as museums, planetarium, science parks, historical parks, sanctuaries, heritage sites, movies, parks, beaches, malls, temples, restaurants, and so on.  My only intention was to provide him with enough exposure from his childhood.  While I was working for companies, I could take him outside Odisha.  He was very young at that time. Seeing others, now-a-days when he offers me the proposal  of going out in  summer or winter vacation, I keep quiet or take my pleas. 

_____________________________________

ପୁଅ କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ପିତାର ଆତ୍ମା ?

( ପ୍ରଥମ ଭାଗ)

୧୯ ଜୁଲାଇ ମୋ' ପୁଅର ଜନ୍ମଦିନ। ପ୍ରତିବର୍ଷ ଭଳି ଏ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ୩-୪ ମାସ ଆଗରୁ ଜନ୍ମ ଦିନର ଗିଫ୍ଟ ମୋତେ ସେ ବରାଦ ଦେଇସାରିଛି । ନୂଆ କମ୍ପୁଟର୍ ଟିଏ କିଛି ଦିନ ତଳେ କିଣାହୋଇଛି । ହାଇ ସ୍ପିଡ୍‌ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ସହ ହେଡ୍‌ ଫୋନ୍‌ ଓ ମାଇକ୍ ଦରକାର । ଆସନ୍ତା ଜନ୍ମ ଦିନରେ ଏ ସବୁ ସେ ଗିଫ୍ଟ ଆକାରରେ ମୋ ଠାରୁ ପାଇବାକୁ ଆଶା ରଖିଛି ।

ମୁଁ ଆଜିକାଲି ୧୫ ଦିନରେ ଥରେ ପୁଅକୁ ଦେଖିବାକୁ ଭୁବନେଶ୍ଵର ଆସୁଛି । ମୁଁ ଘରେ ପସୁପସୁ ପୁଅ ଆଜିକାଲି ପିଇବା ପାଣି ଗ୍ଲାସ୍ ଟିଏ ମୋତେ ବଢ଼ାଇ ଦେଉଛି । ଦିନସାରା ମୋ' ପାଖରେ ଏପଟ ସେପଟ ହେଉଛି, ଦିନକୁ ୨-୩ ଥର ମୋ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଯାଇ ଗାଲରେ ଚୁମା ଦେଉଛି, ଆଗଭଳିି ତାକୁ ଦେହରେ ତେଲ ମାଲିସ୍ କରି ଗାଧୋଇ ଦେବାକୁ କହୁଛି, ଶୋଇବା ପୂର୍ବରୁ ମୋ ପାଦ ଚିପି ଦେଉଛି ଓ ତା'ର ହେଡ୍‌ ଫୋନ୍‌, ମାଇକ୍ ଓ ବ୍ରୋଡ୍‌ ବ୍ୟାଣ୍ଡ୍ କେବେ ଆସୁଛି ବୋଲି ପଚାରୁଛି । ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ପାଲଟା ପଚାରୁଛି ଯେ ଗଲା ୧୫ ଦିନ ଭିତରେ କ'ଣ ସବୁ ନୂଆ ପାଠ ପଢିଛୁ, କମ୍ପୁଟର୍ ଓ ମୋବାଇଲ ରେ କ'ଣ ସବୁ ନୂଆ ତିଆରି କରିଛୁ, ଆପାା ଜଣ ଲୋକଙ୍କୁ କି କି ସାହାଯ୍ୟ କରିଛୁ ଓ ଘର କାମରେ ତା' ମା'କୁ କ'ଣ ସବୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛୁ , ସେ ମୋ' ପାଖରୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ଆର ପଟ ଘରେ ତା' ମା' ପାଖରେ ଶୋଇପଡୁଛି । ମନେ ମନେ ମୁଁ ଯେତିକି ହସୁଛି, ସେତିକି ଦୁଃଖ ବି ଲାଗୁଛି । ତାକୁ ୧୨ ବର୍ଷ ପୁରି ୧୩ ପସିିବ । ବୟସ ବଢ଼ିବା ସଂଗେସଂଗେ ତା'ର ଇଚ୍ଛା ଓ ଆବଶ୍ୟକତା ଗୁଡିକ ଦିନକୁ ଦିନ ମୋ ପାଇଁ ଦାମୀ ହୋଇଉଠୁଛି ।

ତା'ର ଇଚ୍ଛା ଓ ଆବଶ୍ୟକତା ଗୁଡାକ ମୋ ପାଇଁ କେତେ ଶସ୍ତା ବା ମହଙ୍ଗା -ଏଗୁଡାକ ମୋ'ର ଚିନ୍ତା, ତା'ର ନୁହେଁ । ତା'ର ଜନ୍ମରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମୋ' ପାଖରେ କିମ୍ବା ତା' ମା' ପାଖରେ କେବେବି କୌଣସି ଜିନିଷ ପାଇଁ ଜିଦ୍‌ କରିନି। ଆପାର୍ଟମେଂଟରେ ତା'ର କୌଣସି ସାଂଗ ନ ଥିବାରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଘର ଭିତରେ ରହି ଖେଳନା ସାଂଗରେ ଖେଳେ, ଟିଭିରେ କାର୍ଟୁନ୍ ଦେଖେ କିମ୍ବା ମୋବାଇଲ୍ ରେ ଗେମ୍ ଖେଳେ | ଗତ ୨ ବର୍ଷ ହେଲା ମୁଁ ହିଁ ତାକୁ ବୁଝାଇଆସୁଛି ଯେ ମୋବାଇଲ୍‌ରେ ଗେମ୍ ନଖେଳି ନିଜେ ଗେମ୍ ତିଆରି କରିବାକୁ, ଟିଭିରେ କାର୍ଟୁନ୍‌ ନଦେଖି ନିଜେ କାର୍ଟୁନ୍‌ ମୁଭି ବନେଇବାକୁ ଓ ଅନ୍ୟର ୟୁଟ୍ଯୂବ୍ ଭିଡିଓ ନଦେଖି ନିଜର ଭିଡିଓ ବନେଇବାକୁ | ଏଇ ସବୁ କାମରେ ତା'ର ଆଗ୍ରହ ଜନ୍ମେଇବା ପାଇଁ ୨ ବର୍ଷ ତଳେ ପ୍ରତି ଶନିବାର ଦିନ ତାକୁ ମୁଁ ଏକ ରୋବୋଟିକ୍ସ ଲାବ୍ କୁ ଓ ପ୍ରତି ରବିବାର ଦିନ ଅନ୍ୟ ଏକ ଗେମ୍ ଷ୍ଟୁଡିଓକୁ ନେଇକି ଯାଉଥିଲି। ସେଠାରେ କାମ କରୁଥିବା ଯୁବକ ମାନଙ୍କ ଭିତରେ ସେ ଏକମାତ୍ର ୧୦ ବର୍ଷର ପିଲାଟିଏ ଥିଲା । ବୈଷୟିକ ଥିଓରି ଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ବୁଝୁ ବା ନବୁଝୁ , ପ୍ରାକ୍ଟିକାଲ୍ କାମ ଦେଖି  ଧିରେଧିରେ ତା'ର ଆଗ୍ରହ ବଢୁଥିଲା। କେବଳ ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସପ୍ତାହରେ ଘରକୁ ଆସି ପୁଅକୁ ଧରି ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଉଥିଲି। କିନ୍ତୁ କୋଭିଡ୍-୧୯ ସବୁ କିଛି ଠପ୍ କରିଦେଲା । 

ପ୍ରତ୍ୟେକ ରବିବାର ମୁଁ ତାକୁ ଭୁବନେଶ୍ୱରର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନକୁ ବୁଲାଇ ବାକୁ ନେଉଥିଲି । ମ୍ୟୁଜିଅମ୍, ପ୍ଲାନେଟୋରିଅମ୍ , ସାଇନ୍‌ସ୍ ପାର୍କ, ହିଷ୍ଟୋରିକାଲ୍ ପାର୍କ, ସାଙ୍କ୍ଚୁଆରୀ, ହେରିଟେଜ୍‌ ସାଇଟ୍, ସିନେମା, ପାର୍କ, ସମୁଦ୍ରକୂଳ, ମଲ୍ , ମନ୍ଦିର, ରେଷ୍ଟୁରାଁ ଇତ୍ୟାଦି ସବୁଆଡ଼େ ସେ ମୋ' ସହ ବୁଲୁଥିଲା । ମୋ'ର ଏକମାତ୍ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ତାକୁ ପିଲାଟି ଦିନରୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଏକ୍ସପୋଜର୍ ଯୋଗାଇ ଦେବା । ଚାକିରୀ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମୁଁ ତାକୁ ନେଇ ଓଡ଼ିଶା ବାହାରକୁ ବୁଲିବାକୁ ଯାଇପାରୁଥିଲି । ସେ ସେତେବେଳେ ବହୁତ୍ ଛୋଟ ଥିଲା । ଏବେ ଟିକିଏ ବଡ଼ ହେଲାପରେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଯେତେବେଳେ ଖରାଦିନ ଓ ଶୀତଦିନ ଛୁଟି ରେ ବାହାରକୁ ବୁଲିଯିବାକୁ ମୋତେ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଉଛି, ମୁଁ ଚୁପ୍ ରହିଯାଉଛି କିମ୍ବା କିଛି ଗୋଟାଏ ବାହାନା ବନଉଛି। 

Being a Common Man, Why Blogging ?

I am an Indian farmer.  In 2008, when I was working for Vedanta Plc, I started writing for Blogger.  Later, various excuses stopped me for 13 years.  In the  meantime, my son is turning 12 and I have stopped  working for companies, and now I am farming. 

I still ask myself, why am I writing?  Who will read me?  Who does know me?  Besides, who reads Blogs in the YouTube age of these days?  Yet, my Passion and Emotion are provoking me to write something about myself.  On this Indian soil, within the Indian social system, and in a typical Indian poor family,  whatever I have been learning, taking part in, and feeling for the last 50 years; that simply and clearly I intend to express here.

This is not my autobiography.  Celebrities write autobiographies or some other people write biographies for them.  It is a tradition of our society to inspire ourselves by reading the biographies of celebrities.  No one can give an account of how many people are truly inspired or in other words, how many celebrities have read the biographies of others to become so.

I have never been or will ever be an important person. Millions of common people like me live around. But very few of them  convey or write about themselves, about their mental state, their desires, their commitment, their capabilities, their weaknesses, and their difficult situations.  That’s what I’ll continue to write something very clear and honest in the following pages. I am going to make it clear through Blogger the unspoken words of a common  man living in India about his life, struggle, attainment and experiences.

The only noble goal  - Change.  Change in the mindset of our people, change in lifestyle and above all change in our social system.

-----------------------------------------------------------------------------------

 ବ୍ଲଗିଂ କାହିଁକି ?

ମୁଁ ଜଣେ ଭାରତୀୟ କୃଷକ । ୨୦୦୮ ରେ ମୁଁ ବେଦାନ୍ତ କଂପାନୀରେ ଚାକିରୀ  କରୁଥିବା ସମୟରେ Bloggerରେ କିଛି  ଲେଖିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି । ପରେ ବିଭିନ୍ନ ବାହାନା ମୋତେ ୧୩ ବର୍ଷ ଅଟକାଇଦେଲା । ଏଥି ଭିତରେ ମୋ ପୁଅକୁ  ୧୨ ବର୍ଷ ପୁରିବାକୁ ଯାଉଛି ଓ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ କଂପାନୀରୁ ଚାକିରୀ ଛାଡି,  ଶେଷରେ ଏବେ ଚାଷ କରୁଛି ।

 

ଏବେବି ମୁଁ ନିଜକୁ ପଚାରୁଛି, ମୁଁ କାହିଁକି ଲେଖୁଛି ? ମୋତେ ପଢ଼ିବ କିଏ ? ମୋତେ ଚିହ୍ନିଛି କିଏ ? ତା' ଛଡା, ଆଜିକାଲି YouTube ଯୁଗରେ Blog ପଢ଼ୁଛି କିଏ ?  ତଥାପି ମୋ'ର Passion ଓ Emotion ମୋତେ କିଛିଟା ମୋ ନିଜ ଉପରେ ଲେଖିବାକୁ ଉସକାଉଛି । ଏଇ ଭାରତ ମାଟିରେ, ଭାରତୀୟ ସାମାଜିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭିତରେ ଓ ଗୋଟିଏ ଗରିବ ପରିବାରରେ ଦୀର୍ଘ ୫୦ ବର୍ଷ ଧରି ମୁଁ ଯାହାକିଛି ଶିଖୁଛି, ଅଙ୍ଗେ ନିଭାଉଛି ଓ ଅନୁଭବ କରୁଛି, ତାକୁ ହିଁ ଅତି ସରଳ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାଷାରେ ଲେଖିବାକୁ ଯାଉଛି । 

ଏହା ମୋ'ର ଆତ୍ମଜୀବନି ନୁହେଁ । ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନେ ଆତ୍ମଜୀବନି ଲେଖନ୍ତି ବା ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନି ଅନ୍ୟ କେହି ଲେଖନ୍ତି । ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କ ଜୀବନି ପଢ଼ି ନିଜକୁ ଅନୁପ୍ରାଣିତ କରିବା ଆମ ସମାଜର  ଏକ ପ୍ରଥା । କେତେଜଣ ପ୍ରକୃତରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ ହୁଅନ୍ତି ବା ଅନ୍ୟ ପ୍ରକାରେ କହିଲେ କେତେଜଣ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟର ଜୀବନି ପଢ଼ି ବିଶିଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହାର ହିସାବ କେହି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ ।

ମୁଁ କେବେବି କୌଣସି ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ନ ଥିଲି କିମ୍ବା ହୋଇପାରିବି ନାହିଁ । ମୋ ଭଳି ଏଠାରେ କୋଟି କୋଟି ସାଧାରଣ ଲୋକ ଜୀବନ ଜୀଉଁଛନ୍ତି ।  କିନ୍ତୁ ନିଜ ବିଷୟରେ, ନିଜର ମାନସିକ ସ୍ଥିତି, ଇଚ୍ଛା, ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା,  ସାମର୍ଥ୍ୟ,  ଦୂର୍ବଳତା ଓ କଠୋର ପରିସ୍ଥିତି ବିଷୟରେ ଖୁବ୍ କମ୍ ସାଧାରଣ ଲୋକ ଅନ୍ୟକୁ ଜଣାନ୍ତି ବା ଲିପିବଦ୍ଧ କରନ୍ତି । ତାକୁହିଁ ମୁଁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପୃଷ୍ଠା ମାନଙ୍କରେ ଅତି ସଚ୍ଚୋଟ ଭାବରେ ଲେଖି ଚାଲିବି । ନିଜର ଜୀବନ, ସଂଘର୍ଷ, ପ୍ରାପ୍ତି ଓ ଅନୁଭୂତିକୁ ନେଇ ଭାରତରେ ବାସ କରୁଥିବା ଜଣେ ସାଧାରଣ ମଣିଷର ଅକୁହା କଥା ଗୁଡ଼ିକୁ Blogger ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ମୁଁ କହିବାକୁ ଯାଉଛି ।

ଏକ ମାତ୍ର ମହତ୍ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ -   ପରିବର୍ତ୍ତନ । ଆମ ଲୋକଙ୍କ ମାନସିକତାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଜୀବନ ଶୈଳୀରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ସର୍ବୋପରି ଆମ ସାମାଜିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ।